ร้อยเล่ห์เสน่ห์รัก (จบ)

“ฉันต้องขอโทษด้วยนะชาร์ลีน...เอายังงี้ก็แล้วกัน เธอเอาเบอร์โทรศัพท์ของเขามาให้ฉัน แล้วฉันจะติดต่อไปหาเขาด้วยตัวเอง ฉันต้องขโทษอย่างมากเลยนะที่วันนี้อารมณ์มันไม่ค่อยดี มีแต่เรื่องนั้นเรื่องนี้ทั้งวันเลย”“ไม่เป็นไรหรอก ฉันว่าน่าจะเป็นเพราะอากาศมันร้อนอบอ้าวเกินไปด้วย”แต่ในกรณีของเฮลเล่ย์ มันไม่ได้เกิดขึ้นเพราะความอบอ้าวของอากาศแน่ แต่มันเกิดจากดวงตาสีเทาเหล็กคู่นั้นดวงตาที่ล้อมกรอบไว้ด้วยแผงขนตาสีเข้ม ที่คอยแต่จะติดตามรบกวนจิตใจจนหวั่นไหว และยังสัมผัสจากเรียวปากเร่งร้อนที่พยายามเรียกร้องให้เธอสนองตอบอย่างนุ่มนวลนั่นอีกเล่า...แล้วก็ยังร่างกายของเขาที่แนบชิดสนิทแน่นอยู่กับร่างกายเธอ ปลุกเร้าทุกความรู้สึกของเธอด้วยเรือนร่างและความเป็นชาย ซึ่งทำให้เธอถึงกับเนื้อตัวสั่นระริกเฮลเล่ย์ไม่ได้รู้จักผู้ชายมากมายหลายคนนัก และแน่ใจที่สุดว่าเธอไม่เคยมีความสัมพันธ์อย่างลึกซึ้งกับผู้ชายคนไหนมาก่อน และจู่ๆ ผู้ชายคนนี้ก็ก้าวพรวดเข้ามาในชีวิตของเธอทั้งยังวางแผนที่จะใช้เธอเหมือนเช่นที่เขาเคยใช้ผู้หญิงอื่นให้เป็นประโยชน์กับตนเองอีกด้วย เฮลเล่ย์อยากรู้นัก ว่ามันมีอะไรในตัวเธอที่ทำให้คนอื่นคิดว่าจะสามารถถือประโยชน์ได้โดยง่าย...? เธอใช้ชีวิตอย่างอิสระเกินไปเช่นนั้นหรือ...หรือว่าเธอมันง่ายไป...หรือว่าเธอเป็นคนขลาด ใครๆ ก็สามารถข่มขู่เอาได้...?ชั่วชีวิตที่ผ่านมา เธอถูกใช้ให้ต้องสนองรับในความต้องการของคนอื่นๆ อยู่เสมอ ไม่ว่าจะเป็นพ่อแม่ที่ต้องการให้เธอเป็นตัวอย่างที่ดีแก่เอลเลน ต่อมาก็ถูกใช้โดยเอลเลนให้ต้องทำงานแทนทุกอย่างแถมยังต้องช่วยแก้ปัญหาเวลาที่น้องสาวสร้างเรื่องยุ่งยากขึ้นอีกด้วย จากนั้นก็พวกเพื่อนฝูงที่เธอจำต้องสนองความต้องการด้วยความเกรงใจ ทั้งที่บางครั้งต้องเสียค่าใช้จ่ายด้วยตนเอง เธอเรียนรู้ด้วยความยากลำบากว่ามันเป็นธรรมชาติมนุษย์ที่พร้อมจะถือประโยชน์จากผู้ที่อ่อนแอกว่าแต่เมื่อโตเป็นผู้ใหญ่ เหตุการณ์ลักษณะเดียวกันนั้นและความเจ็บปวดที่ได้รับ สอนให้เฮลเล่ย์รู้ว่า เธอจะต้องรู้จักที่จะปกป้องสิทธิของตนเอง เธอบอกตัวเองว่า เธอจะไม่ยอมเป็นเพียงแค่ที่เช็ดเท้าของใครอย่างเด็ดขาด ไม่ใช่ของไทเลอร์ สก็อตต์ และไม่ใช่ของผู้ใดทั้งสิ้น...!

สองทุ่มครึ่ง... ขณะที่เฮลเล่ย์กำลังตรวจสอบจำนวนแขกที่เดินแถวผ่านประตูหมุนบริเวณสวนสนุกอยู่นั้นเธอก็ได้ยินเสียงเรียกชื่อ เมื่อเงยหน้าขึ้นมองผ่านผนังกระจกออกไปก็เห็นเฟธ สก็ตต์ กำลังวิ่งอยู่รอบอ่างน้ำพุด้านนอก เด็กหญิงหอบหายใจกระชั้น รอยยิ้มกว้างประดับอยู่บนใบหน้าที่ชื้นเหงื่อที่บ่งบอกถึงความมีสุขภาพดี เด็กหญิงวิ่งมาหยุดอยู่หน้ากระจกพร้อมกับร้องออกมาว่า“มันเยี่ยมยอดที่สุดเลยจริงไหมคะ เฮลเล่ย์? ”เฮลเล่ย์เลื่อนบานกระจกให้เปิดออกเพื่อจะไม่ต้องตะโกนพูดกัน สาวน้อยกำลังหัวเราะร่าด้วยความเบิกบานใจ“อะไรล่ะคะ ที่ว่าเยี่ยมยอดน่ะ? ”“ก็แด้ดดี้น่ะสิคะ บอกกับหนูว่าคุณจะมาทานอาหารค่ำกับเรา”และขณะนี้ ไทเลอร์ก็มีสีหน้ายินดีปรีดากับตัวเอง ขณะที่เขาเดินอ้อมสระน้ำพุแห่งนั้นตรงเข้ามา หิ้วเสื้อนอกด้วยปลายนิ้วพาดอยู่กับไหล่ เขาก้าวยาวๆ เข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้ากระจก โอบไหล่ลูกสาวไว้“ไฮ...” เขาทักทายเธอเฮลเล่ย์อยากจะกรีดร้องออกมาดังๆ เสียนัก รอยยิ้มเหมือนจะเยาะของเขาน่าหมั่นไส้ยิ่งเสียกว่าคำพูดกวนประสาทที่โลมเลียอยู่เมื่อตอนบ่าย เธอเกือบจะพลั้งปากออกไปแล้วว่าเธอไม่ใช่ทาสที่จะต้องทำตามคำสั่งของเขา แต่พอดีเหลือบไปเห็นสีหน้าและสายตาที่คาดหวังของเฟธเข้า มันทำให้เธอถึงกับพูดไม่ออก เธอรู้ว่าไทเลอร์กำลังฉวยโอกาสใช้ลูกเพื่อประโยชน์อันชั่วร้ายของตน แต่เฟธก็เป็นเพียงเด็กเล็กๆ ที่ไร้เดียงสาคนหนึ่ง และเฮลเล่ย์ก็ไม่อยากเห็นสาวน้อยต้องผิดหวังเพราะเธอมัวแต่คิดถึงความรู้สึกของตนเอง“ที่ถูกผึ้งต่อยไว้เป็นยังไงบ้างล่ะ...? ” เธอหันไปถามเฟธไม่ได้ให้ความสนใจกับเขาเลยแม้แต่น้อย“ไม่มีปัญหาเลยค่ะ เมื่อเช้านี้แด้ดดี้ไปซื้อยาตามที่คุณบอกจากร้านขายยา หนูไม่เจ็บอีกเลย คุณเก่งจังนะคะ”“ฉันดีใจที่ตัวเองเก่งกว่าผึ้งหน่อยหนึ่ง” เฮลเล่ย์ว่าและเฟธก็หัวเราะคิกคักอย่างชอบอกชอบใจ“เราจะไปกันหรือยังล่ะคะ? ”เฮลเล่ย์เงยหน้าขึ้นมองไทเลอร์เป็นครั้งแรกพร้อมกับยิ้มหวานให้เขา สะใจยิ่งนักที่เห็นว่าการทำเช่นนั้นสร้างความแปลกใจให้กับเขาได้“รอเดี๋ยวเดียวเท่านั้นละค่ะ”เธอเดินกลับเข้าไปในห้องทำงานหยิบเบลเซอร์กับกระเป๋าถือ ขณะเดินกลับออกมา เธอก็สั่งเสียมอบหมายงานแก่ชาร์ลีนซ้ำอีกครั้ง เพราะหล่อนจะต้องเป็นผู้รับผิดชอบงานในออฟฟิศไปจนถึงเวลาปิดของสวนสนุกคือสี่ทุ่ม เธอเดินออกทางประตูหลังภายหลังจากตรวจสอบความเรียบร้อยของตนเองกับกระจกในห้องน้ำส่วนตัวแล้ว ขณะเดียวกันก็บอกกับตัวเองอยู่ว่า...ที่จริงแล้วมันไม่ใช่เรื่องสำคัญแต่อย่างใดเลยว่าเธอจะแต่งตัวอย่างไร เพราะไม่ได้คิดจะสร้างความประทับใจกับใครอยู่แล้ว โดยเฉพาะอย่างยิ่งไทเลอร์ สก็อตต์เฟธกำลังรออยู่ด้วยความร้อนใจ ส่วนไทเลอร์ก็ยกขาข้างหนึ่งยันอยู่กับม้านั่งยาว ราวกับเขาไม่เคยคิดเลย ว่ามันมีความเป็นไปได้ที่เธอจะปฏิเสธคำเชิญไปร่วมรับประทานอาหารค่ำวันนี้“รถฉันอยู่...”“เราจะเดินไปส่งคุณที่รถแล้วก็จะขับตามคุณไปที่บ้านด้วย เราพร้อมที่จะรอถ้าคุณคิดอยากจะเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ จริงไหมเฟธ...? ”“จริงค่ะ...หนูเองก็อยากเห็นบ้านคุณอยู่เหมือนกันเฮลเล่ย์”ให้ตายสิ...นี่เขากำลังรุกไล่เธออีกครั้งโดยใช้เฟธเป็นเครื่องมือ ก่อนหน้านี้เฮลเล่ย์วางแผนไว้ ว่าจะขับรถของตัวเองไปยังสถานที่นัดหมาย ไม่ว่าเขาจะอยากรับประทานที่ไหนก็ตามเพื่อที่เขาจะได้ไม่ต้องรู้จักบ้านของเธอ จริงอยู่ ถ้าเขาอยากรู้จริงๆ ก็ย่อมทำได้อยู่แล้ว เพียงแค่เปิดแฟ้มประวัติ เขาก็จะรู้ได้ทันทีว่าเธออยู่ที่ไหน“ฉันอยู่ที่ห้องเช่าแห่งหนึ่งบนภูเขาโน่นแน่ะ เฟธ” เฮลเล่ย์บอก มีเจตนาที่จะบอกเล่าให้ไทเลอร์รับทราบไปในตัวด้วย “มันเป็นบ้านสองชั้นอย่างที่เขาเรียกว่า ‘ดูเพล็กซ์’ นั่นแหละ ฉันแบ่งฟากหนึ่งให้นักท่องเที่ยวเช่าพักได้ เพราะพอถึงหน้าหนาวบรรดานักสกีส่วนใหญ่จะมองหาบ้านพักกันทั้งนั้น”“แต่ว่านั่นมันไม่อันตรายมากไปหน่อยหรือ? ” ไทเลอร์ถามพร้อมกับเอื้อมมาจับแขนพาเธอเดินข้ามทางแยกภายในบริเวณที่จอดรถสำหรับพนักงาน “ผมหมายถึงการที่มีคนแปลกหน้ามาอยู่ใต้หลังคาเดียวกันแบบนั้น”“ฉันค่อนข้างระวังเรื่องคนที่มาเช่าค่ะ”“แต่สำหรับผู้หญิงที่อยู่ตัวคนเดียว ผมเกรงว่า...”“ฉันไม่เคยพูดเลยนะคะว่าฉันอยู่ที่นั่นคนเดียว”คำตอบของเธอทำให้เขาชะงักฝีเท้าลงทันใด ปลายนิ้วแข็งๆ จิกลงในนวลเนื้อ“จริงหรือนี่? ”สีหน้ากราดเกรี้ยวของเขาในยามนี้เหมือนสัญญาณอันตรายที่เตือนเธออยู่ คิ้วเข้มๆ ขมวดเข้าหากันอยู่เหนือดวงตาคู่คมกล้า ริมฝีปากเหยียดเคร่งเป็นแนวตรง“ก็จริงน่ะสิคะ” เธอตอบอย่างใจเย็น ก่อนจะเสริมด้วยเสียงที่ได้ยินกันเพียงแค่สองคนว่า “และมันก็ไม่ใช่ธุระกงการอะไรของคุณด้วยที่จะต้องมารับรู้ว่าฉันอยู่กับใคร”“แต่ผมถือว่าเรื่องนี้เป็นธุระของผมแน่นอน ผมเป็นคนขี้หึง...เป็นคู่รักที่เห็นแก่ตัวอย่างที่สุดเฮลเล่ย์ และผมจะไม่มีวันแบ่งปันคุณให้กับใครทั้งสิ้น...!”เธอขยับจะตอบโต้เขาออกไปอย่างรุนแรง แต่มันก็เป็นเวลาเดียวกันกับที่เสียงเล็กๆ ของเฟธเอ่ยถามขึ้น“คันไหนคะรถคุณ..เฮลเล่ย์? ”เฮลเล่ย์สะบัดศีรษะแรงๆ พยายามจะให้สมองปลอดโปร่งแจ่มใส มีความรู้สึกอยู่ว่า อะไรๆ มันช่างเกิดขึ้นรวดเร็วเสียจนเธอตั้งตัวไม่ทัน เธออยากจะพูดใส่หน้าเขาเหลือเกินว่าการที่เขาประกาศว่าตัวเองเป็นคนขี้หึงนั้นมันน่าขันอย่างที่สุดแต่ดูเหมือนเธอไม่มีโอกาสจะพูดเช่นนั้นได้เสียเลย“ก็...คันนั้น...รถจี๊ปสีน้ำเงินนั่นแหละ...”“รถจี๊ปด้วยหรือคะ...โอ...เยี่ยมไปเลย” เฟธร้อง ก่อนจะออกวิ่งตรงไปที่รถคันนั้น “ถ้าอย่างนั้นให้หนูนั่งไปกับคุณด้วยได้ไหมคะ เฮลเล่ย์...ได้ไหมคะ แด้ดดี้...นะคะ...นะคะแด้ดดี้...”“พ่อคิดว่าลูกควรจะถามเฮลเล่ย์มากกว่า ไม่ใช่มาถามพ่อ”เฟธหันมามองเธอด้วยสายตาอ้อนวอน ซึ่งเฮลเล่ย์ไม่อาจต่อต้านแววตาแบบนั้นได้เลย“ได้สิคะ แต่เห็นจะต้องเตือนไว้ล่วงหน้าก่อนนะคะ ว่าใครก็ตามที่นั่งรถที่ฉันขับจะต้องคาดเข็มขัดนิรภัยเสียก่อน”“ไม่เป็นปัญหาหรอกค่ะ แด้ดดี้สั่งให้หนูคาดเข็มขัดนิรภัยทุกครั้งอยู่แล้ว”เฮลเล่ย์ไขกุญแจประตูรถด้านที่นั่งผู้โดยสาร แล้วจึงได้ไขกุญแจด้านของตนเอง ไทเลอร์วางมือลงบนไหล่พร้อมกับบอกว่า“รถผมจอดอยู่ข้างหลังนั่น...” เขาเอี้ยวศีรษะบอกใบ้ไปทางนั้น “คุณขับไปรอผมตรงประตูใหญ่นะ ผมจะได้ขับตามคุณไป” มันไม่ใช่การขอร้อง แต่เป็นการออกคำสั่งอย่างสุภาพที่เหมือนจะบอกเธอว่า อย่าได้คิดขับออกจากที่จอดรถไปก่อนโดยไม่มีเขาขับตามไปข้างหลังเพื่อให้คำสั่งนั้นอ่อนโยนลง เขาลูบไล้ไหล่เธออยู่อย่างเอาใจ และในนาทีต่อมา เขาก็ตวัดจูบแรงๆ ลงบนเรียวปากของเธอ ซึ่งทำให้เธอร้อนผ่าวไปทั้งใบหน้า ออกจะดีใจไม่น้อยที่เฟธได้ก้าวขึ้นนั่งในรถเรียบร้อยแล้ว จึงไม่ทันเห็นว่ามันมีอะไรเกิดขึ้น ถ้าเธอต่อว่าเขาเรื่องนี้ก็รังแต่จะทำให้เด็กหญิงให้ความสนใจกับพ่อและตัวเธอมากขึ้นเฮลเล่ย์สะบัดหน้าเสียจากเขา คลำหาที่จับตรงประตูแต่เพียงตวัดสายตามองกลับไปก็เห็นไทเลอร์กำลังเดินดิ่งไปที่รถของเขาแล้ว“เราจะเปิดหน้าต่างทิ้งไว้ก่อนจนกว่าความร้อนในรถจะระบายออกไปหมดแล้ว ฉันถึงจะเปิดแอร์นะคะ จริงๆ แล้วรถจี๊ปไม่เหมาะที่จะติดแอร์หรอก แต่ฉันเคยตัวเสียแล้ว” เฮลเล่ย์ก้มลงยิ้มให้กับเด็กหญิงที่กำลังเงยมองเธออยู่ด้วยสายตาชื่นชม“หนูว่ามันยอดเยี่ยมที่สุดเลยค่ะ...แต่ทำไมคุณถึงใช้รถจี๊ปล่ะคะ? ” เฟธถามด้วยความสงสัยแบบเด็ก“แล้วหนูจะเห็นเองว่าทางไปบ้านฉันมันเป็นยังไง” เฮลเล่ย์ตอบปนหัวเราะ...

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 10

นิยายแนะนำ

ร้อยเล่ห์เสน่ห์รัก (จบ)

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 10

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้