“ถังหูลู่หนึ่งร้อยไม้”
“หนึ่งร้อยไม้เชียวรึ! นี่เ้าไปตายอดตายอยากมาจากไหนกันเ้าจิ้งจอก”
“แค่ท่านอ๋องตอบมาว่าจะให้หรือไม่ให้ก็พอ”
ทว่ายังไม่ทันจะได้รับคำตอบของคนเย่อหยิ่งแห่งเมืองฉางซาคุณหนูเล็กของตระกูลหลิวก็ลืมตาแป๋วขึ้นมามองใบหน้าผู้บุกรุกหนุ่มยามวิกาล
“นี่มันเื่อะไรกันน่ะ!” จะไม่ให้หลิวซิ่วอิงหวาดกลัวได้อย่างไรในเมื่ออ๋องหนุ่มผู้แสดงความเกลียดชังนางอย่างออกนอกหน้าทุกครั้งกลับมาปรากฎกายยืนอยู่ข้างเตียงมิหนำซ้ำยังเปลือยกายล้อนจ้อนอีกด้วย...
“บัดซบกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว” อ๋องหนุ่มถึงกับสบถ
“ช่วย...อุ๊บ!” นางกำลังจะะโขอความช่วยเหลือจากเหล่าคนใช้ทว่ายังช้ากว่าฝ่ามือหนาหลายเท่า เมื่อริมฝีปากบางกระจับถูกฝ่ามือใหญ่ของหยางเฟยหลงปิดสนิทร่างบางทำได้แค่ส่งเสียงอู้อี้ออกมาเท่านั้น
“สองร้อยไม้! ข้าจะให้ถังหูลู่สองร้อยไม้ไปเลย รีบจัดการหลิวซิ่วอิงซะ” ทั้งยังรวบตัวหลิวซิ่วอิงมาไว้ในอ้อมกอดเมื่อเห็นอีกฝ่ายกำลังจะวิ่งลงจากเตียง
ดวงตากลมราวกับลูกกระต่ายตัวน้อยแสดงความตื่นตระหนกแบบสุดขีดเมื่อได้ยินประโยคของอ๋องหนุ่ม
เขาจะฆ่านางเพื่อปิดปากงั้นหรือ?
“รีบจัดการนางเร็วเข้าสิ”
“อ่อยอ้า (ปล่อยข้า)” ร่างเล็กพยายามดีดดิ้นหนีตายเพื่อให้หลุดจากพันธนาการของคนตัวโตที่กำลังกอดรัดนางจนหายใจไม่ออก
“ข้าไม่ได้เห็นแก่กินหรอกนะแต่ข้าจะช่วยเพราะเห็นใจท่านอ๋องเท่านั้น”
พอบอกจะให้ถังหูลู่สองร้อยไม้รีบช่วยไวเชียวนะไอ้จิ้งจอกเ้าเล่ห์!
“อ่อย (ปล่อย)” หลิวซิ่วอิงพยายามตะเกียกตะกายให้พ้นจากวงแขนแข็งแรงคู่นั้น
“ซิ่วอิง...ข้าขอโทษนะ” แล้วสัตว์เทพก็ร่ายมนต์นิทราใส่คุณหนูเล็กตระกลูหลิวทันที
ร่างของหลิวซิ่งอิงอ่อนปวกเปียกไม่รู้สึกตัวในอ้อมแขนแกร่งร่างบางหมดสติในทันใด ส่วนอ๋องหนุ่มรีบวางเรือนร่างเย้ายวนกลับคืนไปที่เตียง
หยางเฟยหลงถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่หลังจัดท่าทางการนอนให้นางอยู่ในท่วงท่าสุขสบาย“ทำให้นางจำเหตุการณ์ในคืนนี้ไม่ได้ซะไม่เช่นนั้นเ้าได้อดกินถังหู่ลู่แน่!”
246
