ตอนที่ 24 เสียหน้า
ขณะที่ทุกคนที่บ้านตระกูลฟู่กำลังหลับอยู่นั้นภายในหมู่บ้านเสี่ยวถุนก็ได้เกิดความวุ่นวายขึ้น
แม้แต่คนที่เข้านอนไปแล้วก็ยังสะดุ้งตื่นขึ้นมา
“นี่มันก็ดึกมากแล้วนะทำไมถึงยังไม่นอนกันล่ะ”ภรรยาของหัวหน้าหมู่บ้านเอ่ยถามขึ้นมาขณะที่หลับตาอยู่
“เมื่อกี้นี้ผมได้ยินเสียงบางอย่างเหมือนมันจะดังมาจากลานนวดข้าวของหมู่บ้านเลยผมคงต้องไปตรวจดูความเรียบร้อยสักหน่อยแล้ว ที่นั่นมีฟางอยู่เยอะมากหากเกิดประกายไฟขึ้นมา มันอาจจะแย่เอาก็ได้”
หลิวอาฟู่ หัวหน้าหมู่บ้านของหมู่บ้านเสี่ยวถุนพูดพร้อมกับลุกขึ้นมาแต่งตัว
เมื่อเขาออกไปข้างนอกก็พบว่ามีชาวบ้านอยู่มากมายแล้วทั้งยังคงมีแสงไฟจาง ๆ บริเวณลานนวดข้าวของหมู่บ้านอีกด้วย !
ในตอนนี้ลานนวดข้าวของหมู่บ้านนั้นเต็มไปด้วยฟางข้าวสาลีหากมันเกิดติดไฟขึ้นมาคงจะเกิดเหตุไฟไหม้อันสยดสยองขึ้นแน่ ๆ !ขณะที่เขากำลังจะวิ่งไปที่นั่น ก็ได้ขอให้ชาวบ้านที่อยู่แถวนั้น 2-3 คนตามไปด้วย
ส่วนหลิวเหล่าซื่อก็ได้ออกมาดูเช่นกันเมื่อเขาเห็นหลิวอาฟู่กำลังวิ่งไปที่ลานนวดข้าวของหมู่บ้าน เขาจึงรีบวิ่งตามไป
แต่สิ่งที่หลิวเหล่าซื่อยังไม่รู้ในตอนนี้ก็คือหลังจากคืนนี้เป็ต้นไปเขาจะต้องรู้สึกอับอายจนอยากจะแทรกแผ่นดินหนีไปเลย
ซึ่งเวลาก็ได้ล่วงเลยไปอย่างรวดเร็วและตอนนี้ก็เป็เวลาสามทุ่มกว่าแล้ว
หลิวต้าหนีเองก็ได้แอบออกมาจากบ้านเงียบๆ เช่นกัน ซึ่งเธอนั้นอาศัยอยู่ในบ้านหลังเก่ากับผู้เป็ย่ามาโดยตลอดและตอนนี้แม่เฒ่าหลิวก็ได้หลับสนิทไปแล้วจึงไม่ได้สังเกตเห็นว่าหลานสาวของเธอกำลังแอบย่องออกไปจากบ้าน
ซึ่งบ้านเก่าของตระกูลหลิวนั้นอยู่ใกล้กับลานนวดข้าวดังนั้นเธอจึงไม่รู้เลยว่ามีกลุ่มคนแอบซุ่มดูเธออยู่
ซึ่งคนกลุ่มนั้นก็คือฟู่ซินและคนอื่นนั่นเอง
หลังจากที่ทานมื้อเย็นเสร็จฟู่ซินและฟู่เซินก็ได้ไปที่บ้านของคุณยาย เดิมทีพวกเขาอยากจะให้ตระกูลหวังจับผู้หญิงไร้ยางอายคนนั้นได้อย่างคาหนังคาเขาตามที่ฟู่เยี่ยนพูด
แต่ฟู่ซินก็ได้นึกแผนการบางอย่างขึ้นมาได้เขาจึงบอกกับตระกูลหวังว่าอย่าเพิ่งรีบไปในตอนนี้จากนั้นเขาก็ขอให้ฟู่เซินไปเรียกลูกพี่ลูกน้องและเพื่อนร่วมชั้นของเขาอีกหลายคนมาก่อนที่พวกเขาจะไปยังหมู่บ้านต้าถุนเพื่อตามจับตาดูเื่นี้
เพราะหากมีอะไรเกิดขึ้นทุกคนก็จะรู้เื่นี้ และสามารถยกเลิกงานหมั้นได้ซึ่งหากพวกเขารีบไปที่หมู่บ้านของคนอื่นเพื่อที่จะจับคนพวกนั้น มันจะดูน่าสงสัยเกินไป
ดังนั้น ตระกูลหวังจึงได้ใจเย็นลงและทำตามแผนการของฟู่ซิน
ด้วยความที่หมู่บ้านต้าถุนและหมู่บ้านเสี่ยวถุนอยู่ติดกันซึ่งหากจะเดินทางไปยังหมู่บ้านต้าถุนนั้น จะต้องผ่านหมู่บ้านเสี่ยวถุนก่อน
ขณะที่ผ่านหมู่บ้านเสี่ยวถุนฟู่เซินก็ได้เรียกหลิวผิง เพื่อนร่วมชั้นของเขาที่อาศัยอยู่หมู่บ้านเสี่ยวถุนให้ตามไปด้วย
ทันทีที่หลิวผิงออกมาเขาก็พบว่าหลิวต้าหนีได้แอบไปที่ลานนวดข้าวของหมู่บ้านกับใครบางคนเงียบ ๆเขาจึงได้บอกเื่นี้กับฟู่ซินอย่างลับ ๆ ก่อนที่ฟู่ซินจะขยิบตาให้กับเขา เพื่อบอกให้เขาหยุดพูด
แต่เนื่องจากตอนนี้เป็เวลากลางคืนดังนั้นเขาจึงมองเห็นได้ไม่ชัดเท่าไหร่นัก
“นี่พวกนายจะมาจับคน แต่ไม่ได้เตรียมอะไรมาเลยอย่างนั้นเหรอ? ” หลิวผิงพูดขึ้นมาด้วยความรู้สึกงุนงง
“พอดีพวกเรารีบไปหน่อยเลยลืมนึกถึงเื่นี้ไปเลย นายช่วยหาฟางข้าวสาลีมาให้พวกเราพรางตัวหน่อยได้หรือเปล่า” ฟู่เซินเสนอความคิดนี้ขึ้นมา
“เอาล่ะลานนวดข้าวอยู่ติดกับป่า เราไปที่นั่นกันก่อนดีกว่า จะได้ซ่อนตัวอยู่ในนั้นได้”
เมื่อตกลงกันได้เช่นนั้นพวกเขาจึงได้เดินไปยังชายป่าที่อยู่ระหว่างหมู่บ้านเสี่ยวถุนและหมู่บ้านต้าถุน
ทันใดนั้นเอง หลิวต้าหนีก็ได้มาถึงลานนวดข้าวแล้วเธอแอบย่องไปที่กองฟางอย่างเงียบ ๆก่อนจะถูกกอดจากด้านหลังโดยที่ยังไม่ทันได้ตั้งตัว
“ต้าหนีคุณอยากให้ผมขาดใจตายก่อนเหรอ ทำไมคุณถึงมาช้าแบบนี้ล่ะ ? ” ขณะที่พูดนั้นเขาก็เริ่มถอดเสื้อผ้าของหลิวต้าหนีออกทีละชิ้น
“จะบ้าเหรอทำไมคุณถึงได้รีบร้อนขนาดนี้กันล่ะ ? คุณได้ทำตามที่สัญญากับฉันเอาไว้แล้วหรือยัง ?” หลิวต้าหนีพยายามดึงเสื้อผ้าที่หลุดลุ่ยของเธอขึ้น
“วางใจได้เลย ผมจัดการเื่นั้นเรียบร้อยแล้วและผมกับน้องชายก็ได้ตกลงกันเอาไว้แล้วด้วยผมได้บอกให้เขาไปหาน้องสาวของคุณแล้วล่ะ ไม่ต้องห่วง ทุกอย่างจะเรียบร้อยดี ! ”
ชายคนที่พูดคือหวังอู่เขาคือลูกชายคนที่สองของครอบครัวที่ค่อนข้างจะมีชื่อเสียงจากหมู่บ้านต้าถุน
หากจะพูดถึงเื่นี้ทุกคนต่างก็รู้ดีว่าทั้งสองคนอยู่หมู่บ้านใกล้เคียงกัน ซึ่งหวังอู่สามารถไปที่บ้านของหลิวต้าหนีเพื่อขอเธอแต่งงานได้เลยแต่ทำไมพวกเขาถึงต้องแอบมาเจอกันลับ ๆ แบบนี้กันล่ะ ?
แม้ว่าลูกชายคนรองคนนี้จะดูไร้ประโยชน์แต่พี่ชายของเขานิสัยดีมาก และตอนนี้ก็ได้ทำงานที่โรงงานทอผ้าในเมืองอีกด้วยดังนั้นแม่ของหวังอู่จึงมีเงินมากพอที่จะหาภรรยาให้กับลูกชายที่ไร้ประโยชน์ของเธอคนนี้ได้อย่างสบายๆ อยู่แล้ว
และตอนนี้หวังอู่เป็พ่อคนมีลูกถึง2 คนแล้ว
แต่หลิวต้าหนีก็ไม่ได้สนใจเื่นั้นมากนักเพราะตอนนี้เธอได้หมั้นหมายกับหวังิเหล่ยไปแล้ว และรู้สึกพอใจเป็อย่างมากเพียงแต่เธอยังคงรู้สึกเป็กังวลเล็กน้อย
ซึ่งประการแรกก็คือเธอกลัวว่าครอบครัวของหวังิเหล่ยจะรู้เื่นัดดูตัวเธอกลัวว่าหลังจากที่แต่งงานไปแล้ว อาจจะถูกพ่อและแม่สามีไล่ออกจากบ้านหากเป็แบบนั้น ทุกอย่างที่เธอทำมาจะสูญเปล่าไปทันที
ส่วนประการที่สองเธอเห็นหวังิเหล่ยรู้สึกเขินอายตอนน้องสาวของเธอตอบตกลงที่จะแต่งงานกับเขา
และั้แ่นั้นเป็ต้นมาเธอก็ตั้งใจที่จะทำร้ายหลิวเอ้อหนี โดยการให้หวังอู่ส่งคนไปขืนใจหลิวเอ้อหนี เธออยากจะรู้นักว่าเป็แบบนี้หลิวเอ้อหนีจะมีหน้าไปเจอกับใครอีกหรือเปล่า !
ทันทีที่ได้ยินแผนของหวังอู่หลิวต้าหนีจึงไม่สงวนตัวอีกต่อไป เธอพยักหน้าให้กับหวังอู่เบา ๆเพื่อเชื้อเชิญให้เขาเข้ามา
แม้ว่าจะอยู่ในความมืดแต่หวังอู่ก็ยังพอที่จะสังเกตเห็น และเริ่มถอดเสื้อผ้าของตัวเองออกทันที
เมื่อทั้งสองถอดเสื้อผ้าเสร็จแล้วและกำลังเริ่มนัวเนียกัน ฟู่เซินและพรรคพวกของเขาก็ได้เข้ามาล้อมทั้งสองเอาไว้แล้ว
จากนั้น พวกเขาก็ได้ส่องไฟจากตะเกียงไปที่หลิวต้าหนีโดยตรงจึงทำให้ทุกอย่างถูกเปิดเผยต่อสายตาของพวกเขา
ทันทีที่เพื่อนร่วมชั้นของฟู่เซินหลายคนเห็นภาพนี้ต่างก็อดไม่ได้ที่จะอุทานออกมา “ไอ้หยาดูพวกเขาสองคนทำสิ ! ”
“นี่มันอะไรกัน ? ทำไมพวกเขาถึงไม่สวมเสื้อผ้าล่ะ? ”
เมื่อหวังอู่เห็นว่าพวกเขาเป็แค่เด็กกลุ่มหนึ่งเขาจึงไม่ได้มีท่าทีที่ตื่นตระหนกใด ก่อนจะลุกขึ้นมาแต่งตัวอย่างหงุดหงิด
“พวกนายมองอะไรกัน ? ออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้นะ! ”
เขาคิดว่าด้วยความที่เขาเป็ผู้ใหญ่จึงทำท่าทีเคร่งขรึมเพื่อให้เด็กพวกนี้กลัว
ทว่าฟู่เซินและฟู่ซินนั้นได้เตรียมตัวรับมือเื่นี้เอาไว้แล้ว
“คุณกำลังบอกให้ใครออกไปจากที่นี่กัน? คุณเพิ่งจะทำเื่ที่น่าอับอายที่นี่ แล้วยังจะมาไล่พวกเราอีกอย่างนั้นเหรอ ! ” หลิวผิงรู้สึกโมโหขึ้นมาทันที และทนฟังคำพูดเ่าั้อีกต่อไปไม่ไหวแล้ว
“ใช่แล้วพวกคุณช่างไร้ยางอายมากจริง ๆ วันนี้พวกเราจะเปิดโปงให้ทุกคนเห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของพวกคุณ” ทันใดนั้นเอง เพื่อนร่วมชั้นคนหนึ่งของฟู่เซินก็ได้ถือตะเกียงเดินเข้าไป
เมื่อเห็นเช่นนั้นหวังอู่และหลิวต้าหนีก็รีบหยิบเสื้อผ้าขึ้นมาสวม ด้วยความรีบร้อน ทำให้ทั้งสองสวมเสื้อผ้ามั่วไปหมด
“อย่าเข้ามานะ !”
เมื่อแสงเริ่มส่องสว่างมากขึ้นหลิวผิงก็มองเห็นหลิวต้าหนีได้อย่างชัดเจน
“หลิวต้าหนี ? !”
ทันทีที่เสียงของเขาดังออกไปทำให้หัวหน้าหมู่บ้านและหลิวเหล่าซื่อที่กำลังวิ่งมานั้นใเป็อย่างมาก
พวกเขารีบเข้ามาอย่างรวดเร็วพร้อมกับชาวบ้านอีกหลายคนที่ตามเข้ามา
เมื่อเห็นว่าฟางข้าวสาลีไม่ได้ติดไฟหัวหน้าหมู่บ้านก็รู้สึกโล่งใจทันที แต่หลิวเหล่าซื่อนั้นกลับใจนแทบจะตัวลอยขึ้นมา!
เพราะผู้หญิงที่กำลังสวมเสื้อผ้าด้วยท่าทีที่ดูร้อนรนนั้นคือหลิวต้าหนีลูกสาวคนโตของเขา !
“ต้าหนี มาทำตัวไร้ยางอายอะไรอยู่ตรงนี้ทำไมถึงยังไม่กลับบ้านไปอีก ! ”หลิวเหล่าซื่อพูดออกมาด้วยแววตาที่โมโหจนแทบจะะเิอารมณ์ออกมา
ทว่าหลิวต้าหนีนั้นไม่ใช่คนโง่แม้ว่าชื่อเสียงของเธอจะฉาวโฉ่ไปในคืนนี้ก็ตาม
แต่การแต่งงานของเธอก็จะยังคงดำเนินต่อไปใช่แล้ว เธอยังคงวางแผนที่จะแต่งงานกับหวังิเหล่ยอยู่
เดิมทีหลิวเหล่าซื่อก็คิดแบบนั้นเช่นกันแต่ก็เหมือนกับทุกอย่างได้ถูกลิขิตจาก์แล้วเพราะหนึ่งในคนที่จับได้ว่าลูกสาวของเขาแอบมามั่วชู้คือน้องชายของหวังิเหล่ย
ทันใดนั้นเอง หลิวต้าหนีก็ได้ลุกขึ้นและกำลังจะเดินออกไปแต่เมื่อเธอเดินไปได้ไม่กี่ก้าวนั้น ก็ได้มีผู้หญิงกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามา
“หวังอู่ ไอ้คนสารเลว !”
เธอคนนั้นคือภรรยาของหวังอู่นั่นเอง!
ชื่อของเธอคือหูฟางเธอเป็ภรรยาของหวังอู่ ซึ่งในตอนนั้นเธอไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องแต่งงานกับเขาเนื่องจากครอบครัวของเธอมีหนี้สินอยู่มากมายดังนั้นพ่อของเธอจึงได้ขายเธอให้กับตระกูลหวังไป
แต่หูฟางเป็คนฉลาดทันทีที่เธอย้ายเข้ามาอยู่ที่บ้านของหวังอู่ เธอก็สยบสามีของเธอจนอยู่หมัดส่วนแม่สามีของเธอเดิมทีเป็คนที่หยิ่งผยองเอามาก ๆแต่ต่อมาเธอก็ได้ให้กำเนิดลูกชายถึง 2 คนจึงทำให้แม่สามีคอยดูแลเธอเป็อย่างดีเพราะเห็นแก่หลานชายทั้งสอง
แต่คืนนี้หูฟางไปเยี่ยมบ้านพ่อกับแม่ของเธอแต่บังเอิญที่เธอมีปากเสียงกับพ่อและแม่ของตัวเองเสียก่อนเธอจึงได้พาลูกชายทั้งสองกลับมาทันที โดยที่พวกเขายังไม่ได้ทานข้าวกับคุณตาคุณยายเสียด้วยซ้ำ
เมื่อกลับมาถึงบ้านเธอก็พบว่าสามีไม่ได้อยู่ที่บ้าน เลยคิดว่าเขาน่าจะไปที่บ้านแม่ของเขาเธอจึงได้ไปตามหา แต่แม่สามีของเธอกลับบอกว่าเขาไม่ได้มาที่นี่
ในตอนนั้นหูฟางก็รู้สึกถึงความไม่ปกติขึ้นมาทันทีเธอจึงมีความสงสัยว่าเขาอาจจะแอบออกไปเล่นการพนันหรือเปล่า ? จึงไม่ได้บ่นอะไร !เพราะถึงอย่างไรเขาก็ไม่ได้เล่นมานานมากแล้ว !
ต่อมาก็ได้มีคนมาบอกหูฟางว่าหวังอู่สามีของเธอมักจะแอบไปที่ชายป่าอยู่บ่อยๆ เขาอาจจะไปจับจั๊กจั่นที่นั่นก็ได้
หูฝางจึงออกไปตามหาสามีของเธอแถวชายป่าซึ่งป่าแห่งนี้เป็ป่าที่เก่าแก่มาก ๆ และมีจั๊กจั่นอาศัยอยู่มากมายเลยทีเดียวดังนั้นชาวบ้านจึงมาที่นี่พร้อมกับถังใบเล็ก ๆ เพื่อจะจับมันไปทำอาหารที่บ้าน
หูฟางเดินถามไปรอบๆ แต่ก็ไม่พบหวังอู่เลย ดังนั้นเธอจึงได้เดินหาไปเรื่อย ๆจะเธอบังเอิญได้ยินเสียงความวุ่นวายที่นี่
แน่นอนเป็ธรรมดาของผู้หญิงทุกคนอยู่แล้วที่จะชอบเื่ซุบซิบแบบนี้และหมู่บ้านเสี่ยวถุนกับหมู่บ้านต้าถุนก็ยังอยู่ไม่ห่างกันอีกด้วยดังนั้นหูฝางและเหล่าสะใภ้หลาย ๆ คนจึงรู้จักกันเป็อย่างดี
เธอจึงทนไม่ไหวและเข้ามาดูเหตุการณ์ที่ตื่นเต้นนี้ก่อนจะมองไปยังกางเกงที่หลิวต้าหนีสวมอยู่ ซึ่งเธอจำได้ดีว่ามันคือกางเกงของสามีเธอ!
เมื่อเห็นเช่นนั้นหูฟางได้ะเิความโกรธออกมา ตามด้วยคำสบถด่าพร้อมกับพุ่งตัวเข้าไปหาทั้งสองคนทันที
“คนสารเลวนี่พวกแกแอบนัดกันมาทำเื่แบบนี้ที่ลานนวดข้าวอย่างนั้นเหรอ ไร้ยางอายช่างไร้ยางอายสิ้นดี”
ขณะที่พูดนั้นเธอก็หยิบท่อนไม้ที่วางอยู่ข้าง ๆ ขึ้นมาและตีไปที่หวังอู่อย่างไม่ยั้งในขณะที่เธอกำลังทุบตีสามีอยู่นั้น เหล่าผู้หญิงที่มากับเธอก็ได้ทุบตีหลิวต้าหนีพร้อมกับจับตัวเอาไว้ด้วยเช่นกัน
“นี่เธอกำลังทำอะไรอยู่กล้าดียังไงถึงได้มาทำแบบนี้กับสามีของคนอื่นกัน ? ”
หลังจากที่หูฟางทุบตีหวังอู่แล้วเธอก็ได้หันมาจัดการหลิวต้าหนีต่อ
“เธอมันไม่ต่างอะไรจากโสเภณีเลยเธอถูกเลี้ยงดูมาอย่างไรกัน ถึงได้มาแย่งสามีของคนอื่นแบบนี้ ! ”
เมื่อผู้นำหมู่บ้านเห็นเช่นนั้นเขาก็ไม่สามารถทำอะไรได้เลย ส่วนหลิวเหล่าซื่อเองก็รู้สึกกังวลมากเช่นกันก่อนจะเข้าไปช่วยลูกสาวเอาไว้
เมื่อเห็นเขาเข้ามาห้ามหูฟางจึงตีเขาไปด้วยหลิวเหล่าซื่อถูกตีอย่างแรงจนจมูกของเขามีรอยช้ำและใบหน้าของเขาก็บวมปูดไปหมด
หลังจากที่เื่วุ่นวายนี้จบลงหัวหน้าหมู่บ้านก็ได้เข้ามาคลี่คลายเื่นี้ พร้อมกับคุมตัวหวังอู่และหลิวต้าหนีไปที่บ้านของเขาเพื่อรอให้หน่วยงานความมั่นคงเข้ามาจัดการเื่นี้
ส่วนฟู่เซินและคนอื่นที่ทำตามแผนเสร็จแล้วจึงได้แยกย้ายกันกลับบ้านเพื่อพักผ่อนส่วนหลิวผิงนั้นยังคงรู้สึกสับสนอยู่เล็กน้อย เดิมทีเขามาที่นี่เพื่อจะจับจักจั่นไม่ใช่หรือ?
เช้าวันรุ่งขึ้นลุงหวังก็ได้พาครอบครัวของเขาไปที่บ้านตระกูลหลิวเพื่อขอยกเลิกการหมั้นพร้อมกับคืนเงิน 30 หยวนที่เขาได้รับระหว่างการหมั้นคืนให้กับตระกูลหลิว
ในตอนแรกนั้นตระกูลหลิว้าที่จะปฏิเสธแต่เมื่อรู้ว่าลูกพี่ลูกน้องของหวังิเหล่ยรับรู้ถึงเื่อื้อฉาวทั้งหมดเกี่ยวกับหลิวต้าหนีแล้วพวกเขาจึงทำได้เพียงแค่ยอมรับแต่โดยดี
ขณะที่คุยกันนั้นยังมีเหตุการณ์อีกเหตุการณ์หนึ่งเกิดขึ้นด้วย เมื่อหลิวเอ้อหนีเห็นว่าตระกูลหวังมาที่นี่เพื่อยกเลิกการหมั้นเธอยังมีความคิดอยากขอเปลี่ยนตัวเธอกับพี่สาวแทนแต่ตระกูลหวังก็ไม่กล้าที่จะพูดเื่แต่งงานกับตระกูลหลิวอีกแล้วจึงได้ปฏิเสธเื่นี้ไป
ซึ่งรายละเอียดทั้งหมดนั้นฟู่ซินและฟู่เซินก็ได้ช่วยกันอธิบายทุกอย่าง เมื่อพวกเขากลับมาถึงบ้าน ฟู่ซินและฟู่เซินก็ได้มอบผ้าลายดอกไม้ให้กับฟู่เยี่ยนโดยบอกว่าสิ่งนี้เป็ของขวัญจากหลี่เซียงหยุน
“ป้าสะใภ้เปลี่ยนไปถึงขนาดนั้นเลยเหรอ? ” ฟู่เยี่ยนเอ่ยถามด้วยความงุนงง
“ช่วยไม่ได้ ตอนนี้ป้าสะใภ้ได้พูดถึงความสามารถของเธอไปทั่วหมู่บ้านแล้วทั้งยังไม่กล้าที่จะทำให้เธอรู้สึกขุ่นเคืองใจอีกด้วยดังนั้นเธอจึงต้องให้ของขวัญกับเธอยังไงล่ะ ! ”
ตระกูลฟู่ต่างก็หัวเราะออกมาอย่างมีความสุขและหวังซู่เหมยเองก็มีความสุขมากเช่นกันที่หลานชายของเธอไม่ต้องทนทุกข์ใจอีกและไม่กี่วันต่อมา เธอก็ได้ยินว่าหลี่เซียงหยุนทะเลาะกับน้องสะใภ้ของตัวเองอย่างรุนแรงทั้งยังตัดความสัมพันธ์กับพวกเขาอีกด้วย
สำหรับเื่ของหลิวต้าหนีและหวังอู่พวกเขาได้ทำผิดศีลธรรมอย่างร้ายแรง หลังจากที่ถูกตัดสินและลงโทษแล้วพวกเขาก็ได้ถูกส่งตัวกลับบ้าน
แต่ต่อมา หลิวต้าหนีก็ได้ถูกหลิวเหล่าซื่อบังคับให้แต่งงานกับผู้ชายคนหนึ่งซึ่งอยู่ห่างไกลจากหมูบ้านของพวกเขาออกไปมาก ๆ