'ช่วยข้าด้วยข้าถูกใส่ร้าย'
'เธอเป็ใคร แล้วจะให้ฉันช่วยอะไร'
โรสจ้องมองเงาตรงหน้าที่ยังคงร้องไห้สะอื้นอยู่เช่นนั้นด้วยความสงสัยไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตอนนี้เธอมาอยู่ที่ไหนอีกแล้ว
'ท่านพี่ไม่รักข้า ผู้คนต่างรังเกียจข้า หาว่าข้าเป็สตรีไม่ดี เ้าต้องช่วยแก้ต่างให้ข้าทุกอย่างไม่ใช่อย่างที่ทุกคนเห็น ช่วยข้าเถิดนะมีเพียงเ้าที่ทำได้เพราะข้าไม่มีโอกาสนั้นแล้ว...'
จากนั้นเงาๆ นั้นก็ลอยออกไปไกล ขนาดโรสวิ่งตามจนเหนื่อยหอบเธอก็ตามไม่ทัน เธอไม่รู้ว่าจะต้องช่วยอะไรและไม่รู้ด้วยซ้ำทำไม์ถึงให้โอกาสกับเธออีกรอบ
แต่แล้วร่างของเธอก็ถูกดูดกลับไปข้างหลังอย่างแรงจนเธอลอยละล่องเหมือนกับว่าเธอไม่ควรต้องมาอยู่ในที่ว่างเปล่านี้และภาพก็ดับไปอีกรอบ
เฮือก!!
"แค่กๆ น้ำ ขอน้ำให้ฉันหน่อย"
"ได้ๆ เ้าค่ะ"
สาวรับใช้ที่เห็นคุณหนูของนางฟื้นแล้วก็ดีใจรีบไปรินน้ำมาให้ แม้คำพูดที่คุณหนูของนางเอ่ยออกมาจะฟังดูแปลกประหลาดพิกล แต่เพียงแค่นางไม่เป็อะไรก็ดีแล้ว
อึก อึก อึก
พอสายน้ำได้ล้างลำคอที่แห้งผากความนึกคิดก็ค่อยๆ เริ่มกลับมา สายตาที่เคยพร่ามัวในเวลานี้เริ่มสว่างขึ้นมองไปรอบๆ กายที่มันไม่คุ้นเคย
จำได้ว่าก่อนเธอจะสลบไปมีผู้คนมามุงดูเธออยู่แถมแต่งตัวย้อนยุคราวกับซีรีส์จีนโบราณที่เธอเคยดูผ่านๆ ตาแต่เธอจำได้ว่าเคยออกแบบชุดโบราณให้เป็เครื่องบรรณาการโบราณอยู่จำไม่ได้ว่ายุคสมัยใด
"คุณหนูเป็เช่นไรบ้างเ้าคะ"
เสียงหญิงสาวที่เห็นครั้งนี้ครั้งที่สองก็ดังขึ้นแต่ทำไมเธอไม่คุ้นหน้าเลย สายตาของเธอมองไปที่ใบหน้าหญิงสาวคนนั้นอย่างพินิจ หรือจะเป็ทีมงานการละครที่ถูกส่งมาอำเธอ
'นี่เราตายแล้วทะลุมิติมาที่นี่เหรอเนี่ย'
ไม่ทันที่เธอจะได้พูดอะไรความทรงจำของเ้าของร่างนี้ก็หลั่งไหลเข้ามาในสมองจนเธอเริ่มปวดหัว มันปะติดปะต่อกันไม่ได้และมันยิ่งทำให้เธอหัวจะะเิ
"โอ๊ย!"
"พระชายาท่านเป็เช่นไรบ้าง เ็ปที่ใดบอกข้าได้นะเพคะ"
เหมยอันจ้องมองคุณหนูของนางด้วยความเป็ห่วง คุณหนูฟื้นมาก็ดีแต่ก็ต้องมารับโทษที่ไม่รู้ที่มาที่ไปอีกชั่งน่าสงสารเหลือเกิน
"เธอเป็ใคร...ที่นี่ที่ไหน...ใครกันพระชายา"
"พระชายาท่านลืมสิ้นแล้วหรือเพคะ คงเป็เพราะยาที่คุณหนูรองให้ท่านดื่มมาเนิ่นนานแน่ๆ โถ่พระชายาของเหมยอันช่างน่าสงสารยิ่งนัก"
พอได้ฟังที่หญิงสาวคนนั้นพูดความทรงจำของเ้าของร่างก็เข้ามาอีกครั้ง
'กินเข้าไปถ้าแกบอกว่าไม่้าอยู่กับท่านพี่เฟยแล้วก็จงทำให้ข้าเห็น ไม่เช่นนั้นข้าจะถือว่าเ้าพูดไม่จริงอยากได้ท่านพี่ของข้าจนตัวสั่น'
ลู่ฟานยื่นถ้วยน้ำชาที่ใส่ยาบางอย่างให้ลู่หลินพี่สาวต่างมารดาสตรีที่นางรังเกียจเพราะไม่ว่าสิ่งใดที่ดีล้วนตกเป็ของลู่หลินทั้งนั้นกิน แต่เพราะลู่หลินนั้นดื้อดึงเกินไปทำให้นางต้องจับกรอกปาก
'ถ้าพี่ดื่มเ้าจะเลิกมากลั่นแกล้งพี่ใช่หรือไม่ ขอเถิดนะลู่ฟานพี่ไม่อยากต้องมานั่งลำบากใจเพราะเื่เ้า'
'ใช่! กินเข้าไป!'
ได้ยินเช่นนั้นลู่หลินหยิบถ้วยชานั้นมาดื่มจนหมดจอกในคราเดียวทำให้ริมฝีปากของลู่ฟานเผยรอยยิ้มพอใจออกมา
หลังจากดื่มชาถ้วยนั้นไม่นานลู่หลินก็ไม่รู้สึกตัวอีกเลยภาพสุดท้ายคือรอยยิ้มที่พอใจของสตรีที่ชื่อลู่ฟานและสติของลู่หลินก็ดับไป จากที่โรสััได้ในน้ำชาคงมียาพิษอยู่ไม่ก็ยาบางอย่างที่ไม่ดีต่อร่างกาย
"ตอนนี้ใครเป็กษัตริย์"
"เพคะ? เอ่อตอนนี้อยู่ในราชวงศ์โจวเพค่ะ พระเ้าจงโจวทรงขึ้นครองราชย์ พระชายาหมายถึงสิ่งนี้ใช่ไหมเพคะ"
ราชวงศ์โจว...นี่มันกี่ร้อยปีละนี่ ตายแล้วโรสขนาดตายแล้วิญญาเธอยังไม่ได้พักอีก ทำไมเธอถึงได้มาที่นี่และมาอยู่ในร่างของสตรีที่อ่อนแอผู้นี้กันนะ
แต่ก็คงเลี่ยงไม่ได้คงต้องทำตามที่เ้าของร่างนี้ขอ ไม่แน่เธอจัดการกับคนที่สังหารนางได้เธออาจจะหลุดพ้นก็ได้
"ขอบใจมาก ่นี้ฉัน...หมายถึงข้าอาจจำอะไรไม่ได้บ้างอาจเป็เพราะยาบางอย่างที่สตรีนางนั่นให้กิน"
"สตรีนางนั้น...หมายถึงคุณหนูรองลู่ฟานใช่ไหมเพคะ ข้าว่าแล้วเชียวว่าต้องมีบางอย่างเกิดขึ้นกับท่าน "
"อย่าเพิ่งบอกใครนะ ข้าอยากจะค่อยๆ จับนางให้ได้คาหนังคาเขา แล้วนี่ข้าออกไปข้างนอกได้ไหม"
ในเมื่ออยู่ในร่างลู่หลินต่อไปเธอก็จะเป็ลู่หลินและแก้แค้นให้เ้าของร่างให้ได้ แม้จะมีความรู้สึกแรงกล้ากับบุรุษใบหน้าทะมึนนั่นมากก็ตาม
"ไม่ได้เพคะ องค์ชายเจ็ดหรือจะเรียกองค์ชายเฟยฉีไม่ให้พระชายาออกจากตำหนัก"
"องค์ชายเจ็ด..."
"เพคะ องค์ชายเจ็ดคือสวามีของท่าน ถึงแม้ว่าจะไม่มีตำแหน่งในวังหลวงแต่องค์ชายก็ถือว่าเป็เชื้อสายกษัตริย์พระองค์หนึ่งเพคะ อีกอย่างองค์ชายเป็ที่โปรดปรานและผู้คนต่างเกรงในอำนาจขององค์ชาย"
เหมยอันขยายความให้คุณหนูของนางเข้าใจ นางเข้าใจว่าคุณหนูคงโดนผลของฤทธิ์ยาให้ลืมเลือนทุกอย่างจึงไม่ได้ติดใจอะไร
"เข้าใจแล้ว ว่าแต่เขาผู้นั้นจะโกรธข้าทำไมในเมื่อข้าไม่ได้ทำสิ่งใดผิด"
"องค์ชายเฟยฉีได้ชื่อว่าดุและโเี้ที่สุดในบรรดาองค์ชายและท่านอ๋องทั้งหมด ยิ่งมาเห็นท่านนอนอยู่กับคุณชายฉางอันยิ่งไม่พอพระทัย เกรงว่าท่านอาจโดนลงทัณฑ์ได้เพคะ"
"แต่ข้าไม่ได้ทำอะไรกับชายผู้นั้นนะ"
นางจำได้ว่าไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นแล้วเหตุใดถึงจะไม่เชื่อเมียตัวเอง ดูเหมือนไม่ใช่เพียงสตรีนางนั้นที่ไม่ชอบนางมีสามีนางอีกเหรอเนี่ย
"คุณหนูรองใส่ไฟจนตอนนี้องค์ชายเอาโทษทั้งบ่าวทั้งคุณชายฉางอันจนเสนาบดีอันบิดาของคุณชายฉางอันต้องวิ่งวุ่นขอโทษขอโพยเดือดร้อนถึงวังหลวงแล้วเพคะ"
ลู่หลินคิดไปถึงใบหน้าและสายตาของเขาผู้นั้นในตอนที่นางฟื้นขึ้นมาก็พอจะเข้าใจว่าบุรุษผู้นั้นต้องโเี้เอาเื่
"แล้วเหตุใดลู่ฟานมาอยู่ในตำหนักนี้ด้วย"
"ก็เพราะท่านเสนาบดีลู่หานบิดาของท่านยกพวกท่านให้มาอยู่ในตำหนักองค์ชายเจ็ด แต่องค์ชายเจ็ดเลือกแต่งกับคุณหนูข้าเพียงผู้เดียวคงทำให้คุณหนูรองไม่พอใจเพคะ แต่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดองค์ชายถึงไม่ให้กลับจวนไป"
แบบนี้นี่เอง ดูเหมือนว่าชีวิตของนางต่อจากนี้จะไม่มีอะไรง่ายเพราะต้องสู้รบตบมือกับหลายทางเลย
แต่ก็นะมันก็ถือว่าตื่นเต้นไปอีกแบบ ชีวิตเธอที่ทำแต่งานและไม่มีเวลาหาความสุขให้ตัวเองเลยมาตอนนี้เธอจะใช้มันให้คุ้มก่อนเ้าของร่างจะเอาร่างคืนและไม่รู้ว่าเวลาที่โลกนี้เธอมีมากน้อยแค่ไหน
ถึงยังไงนางก็ได้ชีวิตใหม่นางจะใช้ชีวิตใหม่นี้ให้คุ้มค่าและดีกว่าชีวิตที่ผ่านมา ไม่สนใจผู้ใดและจะทำให้ตัวเองมีความสุขไม่มัวแต่หาเงินจนลืมหาความสุขให้ตัวเองจนตายอีก
6K
