มารฟ้าพิชิตสวรรค์

ตอนที่ 178  

 แสงอาทิตย์ยามบ่ายสาดส่องลอดหน้าต่างเข้ามาในห้องพักใหม่ของชิงเทียนในเขตศิษย์ฝ่ายใน ความเงียบสงบที่นี่แตกต่างจากความวุ่นวายของเขตศิษย์ฝ่ายนอกอย่างสิ้นเชิง  บนโต๊ะไม้กลางห้องมีทรัพยากรที่จ้าวเฟิงนำมามอบให้เมื่อวาน  

ชิงเทียนนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียง ดวงตาหลับพริ้ม มือทั้งสองข้างวางบนหน้าตัก และเริ่มโคจรพลังปราณภายในร่าง พลังปราณไหลเวียนไปตามเส้นลมปราณเข้าสู่จุดตันเถียน เขาพยายามดึงดูดพลังงานจากเม็ดยา หวังจะผลักดันพลังให้ก้าวข้ามขีดจำกัด  

เวลาผ่านไปเนิ่นนาน เหงื่อเริ่มซึมออกมาตามไรผมของชิงเทียน สีหน้าของเขาเริ่มแสดงความเครียดมากขึ้นเรื่อยๆ เขาได้ลองใช้ยาเม็ดไปหลายชนิด แต่พลังปราณที่เหมือนจะเอ่อล้นอยู่ตรงหน้า กลับไม่ยอมเคลื่อนผ่านคอขวดที่มองไม่เห็นนั้นเสียที มันเหมือนมีกำแพงที่แข็งแกร่งกั้นขวางความก้าวหน้าของเขาอยู่  

ชิงเทียนลืมตาขึ้น ดวงตาคมกริบฉายแววหงุดหงิด เขาขมวดคิ้วมุ่น มองไปยังทรัพยากรที่วางอยู่บนโต๊ะด้วยความรู้สึกขุ่นเคืองใจ ทรัพยากรเหล่านี้มากมายเพียงใดก็ดูเหมือนจะไร้ประโยชน์ หากเขาไม่สามารถดูดซับและเปลี่ยนมันให้กลายเป็นพลังของตนเองได้ ความรู้สึกสิ้นหวังเริ่มกัดกินจิตใจของเขาอย่างช้าๆ  

"หรือว่าร่างกายข้ามันมีปัญหาจริงๆ..."  

ในความคิดของเขา ภาพของสระแก่นปราณผุดขึ้นมาอีกครั้ง นั่นอาจจะเป็นหนทางเดียวที่เหลืออยู่สำหรับเขาในตอนนี้ หนทางที่จะช่วยให้พลังของเขาผ่านพ้นขอบเขตเซียนขั้นต้นไปได้  

ในขณะเดียวกัน บนยอดเขาสูงของสำนักมังกรศักดิ์สิทธิ์ สายลมเย็นพัดโชยมาเบาๆ เหมี่ยวกวางไห่กำลังนั่งอยู่บนโขดหิน ข้างกายเขามีขวดสุราวางอยู่ ดวงตาของเขาจับจ้องไปยังทิวทัศน์เบื้องล่าง มองลงไปยังกลุ่มอาคารที่ตั้งอยู่ในเขตศิษย์ฝ่ายใน ซึ่งเป็นที่พักของชิงเทียน  

"เฮ้อ..."   

เหมี่ยวกวางไห่ถอนหายใจยาว ยกขวดสุราขึ้นดื่มอึกใหญ่  

 "ทำไมข้าต้องมาทำงานน่าเบื่อแบบนี้ด้วย นี่มันลงโทษกันชัดๆ"  

เสียงฝีเท้าเบาๆ ดังขึ้นจากด้านหลัง จ้าวเฟิงในชุดคลุมสีขาวเดินเข้ามาหยุดอยู่ไม่ไกลจากเหมี่ยวกวางไห่   

"ผู้อาวุโสใหญ่มีคำสั่งโดยตรงให้เจ้าดูแลศิษย์ใหม่ผู้นั้น อย่าได้ละเลยหน้าที่เด็ดขาด"  

เหมี่ยวกวางไห่หัวเราะเบาๆ อย่างไม่ใส่ใจ  

"ดูแล ข้าเนี่ยนะดูแลใครได้ ขนาดข้ายังดูแลตัวเองแทบไม่ได้เลย ถึงอย่างนั้น การต่อสู้เมื่อวันก่อนเขาทำได้ไม่เลวเลยทีเดียว ข้านึกว่าเด็กนั่นจะโดนศิษย์ฝ่ายในกระทืบเสียอีก"  

"ข้าเองก็ตกใจเหมือนกัน" จ้าวเฟิงพยักหน้าเห็นด้วย "ไม่คิดว่านอกจากจะมีพรสวรรค์ในการตีเหล็กในระดับสูง เขายังมีความแข็งแกร่งที่น่าเหลือเชื่ออีกด้วย"  

"ช่างเถอะ ข้าไม่สนหรอกว่าเด็กนั่นจะเก่งกาจมาจากไหน หน้าที่ของข้าคือดูแลเขาตามคำสั่งเท่านั้น หวังว่าเขาจะไม่สร้างเรื่องให้ข้าปวดหัวก็แล้วกัน" ดวงตาของเขายังคงจับจ้องไปยังทิศทางที่พักของชิงเทียน แม้จะดื่มสุราไปครึ่งไห แต่เขาก็ไม่มีทีท่าว่าจะเมาเลยแม้แต่น้อย  

"จะว่าไปช่วงนี้ข้าได้ยินข่าวลือที่น่าสนใจมา" จ้าวเฟิงเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบที่ปกคลุมยอดเขา  

เหมี่ยวกวางไห่ที่กำลังยกไหสุราขึ้นชะงักเล็กน้อย ก่อนจะหันมามองจ้าวเฟิงด้วยความสนใจ   

"ข่าวลือเรื่องอะไรกัน?"  

"เมื่อไม่นานมานี้มีกองกำลังหนึ่งก่อตั้งขึ้นมา พวกเขาเรียกตนเองว่านิกายชิง ในตอนแรกพวกเขามีคนแค่หลักร้อยเท่านั้น แต่ว่าในระยะเวลาเพียงไม่กี่เดือน จำนวนคนที่เข้าร่วมก็มีจำนวนเพิ่มขึ้นเป็นหลายพันคน อีกทั้งยังมีข่าวลือว่าหนึ่งในนั้นเป็นยอดฝีมือขอบเขตเซียนพิภพ"  

เหมี่ยวกวางไห่รู้สึกตกใจกับสิ่งที่ได้ยิน ต้องไม่ลืมว่าในทวีปเทียนฉินมียอดฝีมือขอบเขตเซียนพิภพเพียงหยิบมือเท่านั้น   

"พึ่งก่อตั้งก็เรียกตนเองว่าเป็นนิกายเชียวรึ ช่างโอ้อวดเสียจริง ว่าแต่ผู้ที่อยู่ขอบเขตเซียนพิภพเป็นเจ้านิกายอย่างนั้นหรือ"  

จ้าวเฟิงส่ายหน้า   

"เปล่า ตัวตนเจ้านิกายยังคงเป็นปริศนา ทว่าสิ่งที่น่าสงสัยกว่านั้นคือ ความแข็งแกร่งของกองกำลังพวกเขาที่เพิ่มขึ้นอย่างก้าวกระโดด เป็นไปได้ว่านิกายชิงที่ว่านี้อาจมีคนคอยหนุนหลัง"  

"คนหนุนหลังผู้นั้นคือใครกัน?"  

"ยังไม่แน่ชัด แต่การเติบโตที่รวดเร็วเช่นนี้ไม่ใช่เรื่องปกติ พวกเขาอาจจะมีทรัพยากร หรือการสนับสนุนจากกลุ่มอำนาจอื่นที่แอบซ่อนอยู่ก็เป็นได้"  

เหมี่ยวกวางไห่คิดทบทวนเกี่ยวกับเรื่องนี้อย่างจริงจัง หากข่าวลือที่ว่าเป็นจริง ทวีปเทียนฉินอาจจะมีการเปลี่ยนแปลงขั้วอำนาจครั้งใหญ่ และมันอาจส่งผลกระทบต่อสำนักมังกรศักดิ์สิทธิ์โดยตรง  

ภายในห้องพักที่เงียบสงบ ชิงเทียนกำลังนั่งพักผ่อนหลังจากพยายามบ่มเพาะพลังมาทั้งวัน แม้จะยังไม่เห็นผลลัพธ์ที่น่าพอใจ  ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูก็ขัดจังหวะความเงียบสงบ เขาขมวดคิ้วด้วยความสงสัย ใครกันที่มารบกวนในยามนี้  

ชิงเทียนลุกขึ้นเดินไปเปิดประตู และต้องประหลาดใจเมื่อพบกับซินเมิ่งหยูที่ยืนรออยู่ด้านนอก  

"เจ้าเข้ามาที่นี่ได้อย่างไร?" ชิงเทียนเอ่ยถามด้วยความสงสัย ที่นี่เป็นเขตของศิษย์ฝ่ายใน ทว่าเหตุใดซินเมิ่งหยูที่เป็นศิษย์ฝ่ายนอกถึงเข้ามาที่นี่ได้  

ซินเมิ่งหยูยิ้มบางๆ "ข้าเองก็เลื่อนเป็นศิษย์ฝ่ายในแล้ว และยิ่งไปกว่านั้นคือข้ามีเรื่องจะขอร้องเจ้า"  

"เรื่องอะไร?"  

"คือว่า... พ่อของข้าอยากเชิญเจ้าไปพบเป็นการส่วนตัว" ซินเมิ่งหยูกล่าวด้วยท่าทีจริงจัง  

"พ่อเจ้าอยากพบข้าไปทำไม?"   

"วันก่อนท่านพ่อบังเอิญเห็นกระบี่ของข้า ท่านสนใจกระบี่เล่มนั้นมาก ตอนที่ข้าเล่าให้ฟังครั้งแรกว่าเจ้าเป็นคนตีกระบี่เล่มนั้นขึ้นมา ท่านก็ไม่ยอมเชื่อ แต่เมื่อได้ยินข่าวว่าเจ้าชนะการแข่งขันจากนิกายค้อนทองคำ ท่านก็อยากจะพบเจ้าทันที"  

ชิงเทียนรู้สึกค่อนข้างอึดอัดใจ การพบปะกับบิดาของซินเมิ่งหยูดูเหมือนจะเป็นเรื่องที่เขาไม่ได้คาดคิดมาก่อน ทว่าฝ่ายที่ขอร้องคือซินเมิ่งหยู ทำให้เขาไม่สามารถปฏิเสธคำขอนี้ได้  

"แล้วตอนนี้พ่อของเจ้าอยู่ที่ไหน?" ชิงเทียนถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง  

"ท่านรออยู่ที่เรือนรับรองแขกของสำนัก" ซินเมิ่งหยูตอบ  

ชิงเทียนถอนหายใจเบาๆ   

"ก็ได้ ข้าจะไปพบพ่อเจ้า" เขาตัดสินใจในที่สุด แม้จะรู้สึกไม่คุ้นเคยกับการพบปะในลักษณะนี้ แต่เพื่อซินเมิ่งหยูแล้ว เขาก็ยินดีที่จะไป  

"ขอบคุณเจ้ามาก" ซินเมิ่งหยูยิ้มอย่างโล่งอก   

"ท่านพ่อเป็นคนโผงผางหน่อย แต่ท่านไม่มีเจตนาร้ายแน่นอน"  

ชิงเทียนพยักหน้า เขาเดินออกจากห้องพักพร้อมกับซินเมิ่งหยู ระหว่างทางเขาสังเกตเห็นสายตาของศิษย์คนอื่นๆ ที่มองมาด้วยความแปลกใจ ว่าพวกเขามีความสัมพันธ์แบบใดกันแน่  

เมื่อทั้งสองมาถึงเรือนรับรองแขก ชายวัยกลางคนในชุดผ้าไหมก็ลุกขึ้นยืนรออยู่ ดวงตาของเขามีประกายคมกริบ จ้องมองมาที่ชิงเทียนอย่างพิจารณา  

ชิงเทียนประสานมือคารวะด้วยท่าทีสุภาพ   

"คารวะท่านผู้อาวุโส"   

ชายคนนั้นพยักหน้าเล็กน้อย ดวงตาคมกริบยังคงจับจ้องมองสำรวจชิงเทียนอย่างละเอียด ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม  

"ไม่ต้องมากพิธีหรอกเจ้าหนุ่ม ข้าได้ยินเรื่องฝีมือของเจ้ามาบ้างแล้ว โดยเฉพาะอย่างยิ่งเรื่องกระบี่ที่เจ้าทำให้กับลูกสาวข้า มันเป็นผลงานที่ยอดเยี่ยมจริงๆ" แววตาของเขาฉายความชื่นชมอย่างจริงใจ  

"ขอบคุณท่านผู้อาวุโสที่ชม" ชิงเทียนตอบรับด้วยความนอบน้อม  

"ข้าซินจื่อเทียน เป็นผู้ที่ชื่นชอบและหลงไหลในอาวุธชั้นเลิศ กระบี่ของเมิ่งหยูทำให้ข้ารู้สึกสนใจในฝีมือของเจ้าเป็นอย่างมาก ข้าอยากจะว่าจ้างให้เจ้าสร้างทวนระดับเซียนขั้นสูงให้ข้า ด้วยราคา สามสิบล้านศิลาปราณ เจ้าสนใจหรือไม่"  

ข้อเสนอนั้นสูงจนน่าตกใจ ศิลาปราณสามสิบล้านเหรียญเป็นจำนวนเงินที่ศิษย์ทั่วไปใช้เวลาทั้งชีวิตก็ไม่อาจจะหามาได้ ทว่าชิงเทียนกลับส่ายหน้าอย่างสุภาพ   

"ต้องขออภัยท่านผู้อาวุโส แต่ช่วงนี้ข้าค่อนข้างมีภารกิจรัดตัว อาจจะไม่มีเวลามากพอที่จะสร้างทวนที่สมบูรณ์แบบให้ท่านได้"  

ซินจื่อเทียนขมวดคิ้วเล็กน้อย ดูเหมือนเขาจะไม่คุ้นเคยกับการถูกปฏิเสธเช่นนี้ "ข้าได้ยินมาว่าเจ้าเป็นผู้ใช้รูปแบบ ตระกูลของข้าเองก็มีชื่อเสียงในเมืองสายธารด้านการสร้างรูปแบบมาหลายชั่วอายุคน หากเจ้าสนใจ ข้าอาจจะ..."  

"ต้องขออภัยด้วยท่านผู้อาวุโส" ชิงเทียนกล่าวขัดจังหวะ "ข้าคิดว่าความรู้ด้านรูปแบบที่ท่านมีคงไม่สามารถทำให้ข้ารู้สึกสนใจได้"  

คำพูดนั้นราวกับคมมีดที่กรีดลงกลางใจของซินจื่อเทียน ใบหน้าของเขาแข็งกระด้างขึ้นทันที  

"เจ้าหมายความว่ายังไง" น้ำเสียงของเขาเริ่มแฝงไปด้วยความไม่พอใจ  

ชิงเทียนสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงในอารมณ์ของอีกฝ่าย ก่อนจะรีบอธิบาย   

"ข้าต้องขออภัยหากทำให้ท่านเข้าใจผิด ตอนนี้ข้าเองก็เป็นผู้ใช้รูปแบบระดับเซียนขั้นสูง อีกทั้งความรู้ด้านรูปแบบของข้า คงจะไม่ด้อยไปกว่าท่าน นั่นคือเหตุผลที่ข้าไม่รู้สึกสนสิ่งที่ท่านเสนอ"  

"จะบอกว่าเจ้าเป็นทั้งช่างตีเหล็กและผู้ใช้รูปแบบระดับเซียนขั้นสูงอย่างนั้นรึ?" ซินจื่อเทียนแค่นเสียงหัวเราะอย่างไม่เชื่อ  

"เจ้าหนุ่ม เจ้าจะไม่โอ้อวดเกินไปหน่อยรึไง?"  

ชิงเทียนยังคงรักษาท่าทีสงบ "เอาแบบนี้ดีหรือไม่ ท่านสร้างรูปแบบป้องกันที่ท่านคิดว่าแข็งแกร่งที่สุดออกมา หากข้าสามารถทำลายรูปแบบนั้นได้ ท่านจะต้องทำตามคำขอของข้าหนึ่งข้อ ส่วนเรื่องสร้างทวนให้กับท่านข้าจะเก็บไปพิจารณาก็แล้วกัน"  

"คำขอ?"   

ดวงตาของซินจื่อเทียนจ้องมองชิงเทียนอย่างระแวง   

"แล้วข้าจะรู้ได้อย่างไรว่าเจ้าไม่ได้ขออะไรที่มันมากเกินไป” ทันใดนั้นซินจื่อเทียนก็ราวกับฉุกคิดบางอย่างขึ้นมาได้ “เดี๋ยวนะ เจ้าคงจะไม่ขอลูกสาวข้าหรอกใช่ไหม"  

คำถามนั้นทำให้บรรยากาศในห้องพลันกระอักกระอ่วน ชิงเทียนถึงกับทำตัวไม่ถูก ทางด้านซินเมิ่งหยูที่ยืนอยู่ข้างๆ ก้มหน้าลง แก้มแดงระเรื่อด้วยความเขินอาย  

"แน่นอนว่าไม่ใช่เรื่องนั้น" ชิงเทียนรีบปฏิเสธ "แม้ว่าแม่นางซินจะเป็นสาวงาม แต่ตัวข้านั้นมีภรรยาอยู่แล้ว"  

ทันทีที่ชิงเทียนกล่าวจบ ซินเมิ่งหยูที่ก้มหน้าอยู่ก็เหมือนจะมีสีหน้าผิดหวัง เธอเองก็ไม่เคยได้ยินเรื่องนี้จากปากชิงเทียนมาก่อน  

ซินจื่อเทียนจ้องมองชิงเทียนอย่างลึกซึ้ง ก่อนจะเค้นถามด้วยน้ำเสียงที่ยังคงระแวง "แล้วคำขอของเจ้าคือสิ่งใดเล่า"  

ชิงเทียนสบตากับซินจื่อเทียน ดวงตาคมกริบคู่นั้นเปล่งประกายความมุ่งมั่นอย่างเด็ดเดี่ยว  

 "ข้ายังบอกไม่ได้ในตอนนี้ แต่มันจะเป็นคำขอที่ท่านจะไม่เสียผลประโยชน์อย่างแน่นอน"