Guardian of the Final Era ( ผู้พิทักษ์แห่งยุคสุดท้าย )

ตอนที่ 7 : การเดินทาง

เมื่อแสงอาทิตย์ยามเช้าเริ่มสาดส่องขึ้นจากขอบฟ้า เมืองทั้งเมืองก็ค่อย ๆ ตื่นจากความเงียบของค่ำคืน เสียงผู้คนเริ่มดังขึ้นตามถนน เสียงล้อเกวียนและเสียงม้ากระทบพื้นหินดังเป็๲จังหวะ

ที่ ประตูเมืองด้านตะวันออก ขบวนเกวียนของ สมาคมการค้าเอเลเดีย ได้เตรียมตัวพร้อมสำหรับการออกเดินทางแล้ว

เกวียนสินค้าขนาดใหญ่หลายคันจอดเรียงกันเป็๲แถว ม้าถูกผูกกับเกวียนอย่างเรียบร้อย พ่อค้าหลายคนกำลังตรวจสอบลังสินค้าและสัมภาระเป็๲ครั้งสุดท้าย

รวมทั้งหมดมีผู้ร่วมเดินทาง 14 คน

ประกอบด้วย

นักผจญภัย 8 คน

สมาชิกสมาคมพ่อค้าเอเลเดีย 6 คน

ในกลุ่มนักผจญภัยนั้นมี

แรงค์ A จำนวน 3 คน

แรงค์ B จำนวน 3 คน

และอีก 2 คนคือ เรน กับ ลูคัส

นักผจญภัยส่วนใหญ่ในขบวนนี้มาจากเมืองอื่น พวกเขาแทบไม่รู้จักเรนกับลูคัสมากนัก

บางคนเพียงมองทั้งสองด้วยสายตาประเมินเงียบ ๆ

หัวหน้าการเดินทางของขบวนคือชายวัยกลางคนชื่อ แซม เขาเป็๲สมาชิก๵า๥ุโ๼ของสมาคมการค้าเอเลเดีย

แซมยืนตรวจแผนที่อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดเสียงดัง

“ทุกคนเตรียมตัวให้พร้อม!”

“เราจะออกเดินทางทันที!”

เสียงล้อเกวียนเริ่มเคลื่อนตัวช้า ๆ

ขบวนสินค้าค่อย ๆ ออกจากประตูเมือง มุ่งหน้าไปยังถนนสายยาวที่ทอดไปทางทิศตะวันออก

ใน๰่๥๹แรกของการเดินทาง ทุกอย่างดูสงบ

ลมเย็นของยามเช้าพัดผ่านทุ่งหญ้ากว้างสองข้างทาง

เสียงล้อเกวียนบดกับพื้นดินดังสม่ำเสมอ

หลังจากเดินทางไปได้สักพัก

ลูคัสที่เดินอยู่ข้างเกวียนคันหนึ่งก็ถอนหายใจยาว

“เฮ้อ…”

เขาบ่นออกมา

“ฉันว่าเรา บินเอา มันง่ายกว่านะ เรน”

ลูคัสหันไปมองเรนที่กำลังเดินเงียบ ๆ อยู่ข้าง ๆ

เรนเหลือบมองเขา

“ถ้านาย๳ี้เ๠ี๾๽…ก็ใช้เวทบินเอาสิ”

ลูคัสเลิกคิ้ว

“เอาจริงดิ”

เรนไม่ตอบ

ลูคัสยิ้มทันที

“งั้นก็ไม่เกรงใจละนะ”

เขายกมือขึ้นเล็กน้อยแล้วร่ายเวทเบา ๆ

พลังเวทสีฟ้าจาง ๆ ล้อมรอบร่างของเขา

จากนั้นร่างของลูคัสก็ ค่อย ๆ ลอยขึ้นจากพื้น

นักผจญภัยบางคนหันมามอง

ลูคัสลอยขึ้นไปสูงประมาณระดับหลังคาเกวียน ก่อนจะ เอนตัวนอนกลางอากาศ

เขาเอามือรองหัวอย่างสบายใจ

แล้วลอยตามขบวนเกวียนไปอย่างช้า ๆ

นักผจญภัยคนหนึ่งพูดขึ้นเบา ๆ

“หมอนั่น…ใช้เวทบินแค่เพื่อนอนเล่นเหรอ”

อีกคนส่ายหัว

“เวทบินมันใช้พลังเวทเยอะนะ”

“จอมเวทย์ส่วนใหญ่ยังไม่กล้าใช้มันนาน ๆ เลย”

แต่ลูคัสกลับใช้มันเหมือนเป็๲เ๱ื่๵๹ธรรมดา

เรนมองภาพนั้นอยู่ครู่หนึ่ง

ก่อนจะพูดเบา ๆ

“เอาแบบนั้นเลยสินะ”

จากนั้น

ร่างของเรนก็ ลอยขึ้นจากพื้นเช่นกัน

เขาลอยขึ้นไปอยู่ข้าง ๆ ลูคัส

ทั้งสองลอยเคียงกันไปเหนือขบวนเกวียน

ลูคัสหันมามองแล้วหัวเราะ

“อ้าว เรน นายเอาด้วยเหรอ”

เรนตอบสั้น ๆ

“เดินมันน่าเบื่อ”

นักผจญภัยด้านล่างมองภาพนั้นด้วยสีหน้าประหลาด

หนึ่งในแรงค์ B พูดขึ้นเบา ๆ

“พวกนั้น…บ้าพอกันเลยนี่หว่า”

อีกคนพยักหน้า

“ใช่…บ้าทั้งคู่”

ขบวนเกวียนเดินทางต่อไปอย่างสงบ

วันแรกผ่านไปอย่างไม่มีเหตุการณ์อะไร

เมื่อถึงกลางคืน พวกเขาก็หยุดพักตามจุดตั้งแคมป์ระหว่างทาง

และในวันที่สอง

ขบวนเกวียนก็เดินทางมาถึงชายแดนของ อาณาจักรบลูฮีว

เมืองชายแดนแห่งนี้ใหญ่พอสมควร เต็มไปด้วยพ่อค้า นักเดินทาง และนักผจญภัยจากหลายดินแดน

ขบวนเกวียนหยุดพักที่เมืองนี้เพื่อ เติมเสบียงและตรวจสอบเส้นทาง

ทุกคนได้พักผ่อนหนึ่งคืน

ก่อนจะออกเดินทางต่อใน วันที่สาม

ถนนเริ่มเปลี่ยนจากทางหินเป็๲ทางดิน

ต้นไม้เริ่มหนาแน่นขึ้น

กลิ่นของธรรมชาติและพลังเวทบางอย่างเริ่มลอยอยู่ในอากาศ

๰่๥๹เย็นของวันที่สาม

ชายผู้ถือแผนที่ซึ่งทำหน้าที่นำทางก็หันไปบอกแซม

“อีกไม่นานครับคุณแซม”

“ถ้าเดินต่ออีกหน่อย…เราก็จะถึง ชายป่าแห่งภูติ แล้ว”

แซมพยักหน้าเบา ๆ

เขามองไปข้างหน้าด้วยสีหน้าครุ่นคิด

ในขณะเดียวกัน

เหนือขบวนเกวียน

เรนกับลูคัสที่ลอยอยู่บนอากาศมานานก็ ลืมตาขึ้นพร้อมกัน

ทั้งสองหันมามองหน้ากันแวบหนึ่ง

เหมือนรับรู้บางอย่างพร้อมกัน

ลูคัสหรี่ตาลงเล็กน้อย

ส่วนเรนก็มองไปยังแนวป่าที่อยู่ไม่ไกล

จากนั้นเรนก็พูดขึ้นด้วยเสียงเรียบ

“ทุกคน…”

นักผจญภัยด้านล่างหันมามอง

“ระวังตัวไว้”

ทุกคนเริ่มชะงัก

เรนพูดต่อ

“มันกำลังรอเราอยู่…”

เขามองไปยังเงามืดของต้นไม้

“…ที่ ชายป่าแห่งภูติ”

บรรยากาศรอบขบวนเกวียนเงียบลงทันที

นักผจญภัยหลายคนเริ่มจับอาวุธ

บางคนเริ่มร่ายเวทเตรียมตัว

สายลมพัดผ่านต้นไม้

เงาของป่าลึกดูมืดผิดปกติ

เหมือนมีบางสิ่ง…

กำลังซ่อนตัวอยู่ภายในนั้น…