บุรุษหนึ่งเหรียญทอง

ในขณะที่ผมพูดกับมิซึนะ เจ้าโจรร้ายบาร์ซี ก็ย้อนกลับมา แล้วชูเหรียญทองของมันขึ้น

" จงรับรู้ถึงการเป็นผู้ชายขี้เหร่ที่ผู้หยิงไม่ชอบมั่งว่ามันรู้สึกเป็นอย่างไร จงกลายเป็นทารกก็อบลินซะ " บาร์ซี ตะโกนแล้วลำแสงจากเหรียญทองของมันก็ฉายมาที่ผม

" เจ้าโจรร้าย... " ผมพูดได้แค่นั้น แล้วร่างกายก็ค่อยๆกลายเป็นทารกก็อบลินที่ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ ถ้ามีมนุษย์มาเจอผมในรูปร่างแบบนี้ในตอนเช้า ผมจะถูกฆ่า

เจ้าบาร์ซี หัวเราะด้วยความดีใจที่คำสาปของมันประสบผลทั้งๆที่มีโอกาสติดแค่ 70เปอเซ็นเท่านั้น

3 ชั่วโมงต่อมา...

เจ้าบาร์ซี ใจดี อุ้มผมไปทิ้งไว้หน้าถ้ำของพวกก็อบลินเพื่อให้ผมทนใช้ชีวิต โดยปราศจากผู้หญิงอยู่เคียงข้าง และอยู่ในวรรณะต่ำสุดของมอนสเตอร์

ตอนนั้นผมรู้สึกเหมือนอยากตาย แต่แล้วก็เจอคนที่คุ้นหน้าคุ้นตากันดี เดินออกมาจากถ้ำก็อบลิน

...ก็อบกะ!!! ผมตกใจมากที่เพื่อนผมคนนี้ยังไม่ตายหลังจากถูกสิงโตนรกแฝดตามล่า พร้อมกับผม ทำให้นึกถึงสมัยก่อน ตอนที่ไปเก็บเห็ดนางฟ้าด้วยกัน

" ไอ้หนู ทำไมมานอนอยู่ตรงนี้ " ก็อบกะกล่าว แล้วอุ้มผมเขาไปในถ้ำก็อบลิน ซึ่งตอนนี้ดูเหมือนเขาจะแก่ลงมาก จนต้องเรียกว่า ลุงก็อบกะ แล้ว

ก็อบกะ เก็บผมไปเลี้ยง ด้วยของเหลวแปลกๆ ผมรู้สึกว่ามันไม่อร่อยเลยแต่ก็ต้องทนกินมันเข้าไป

3 อาทิตย์ต่อมา...ผมก็โตเป็นก็อบลินที่โตเต็มวัย ตอนนี้ผมก็เริ่มคิดแล้วว่าดีเหมือนกัน จะได้หนีจากความวุ่นวายของโลกภายนอกซะที

" วันนี้ ไปไหนกันดีละ ชุน " ก็อบเซียง ก็อบลินสาวสวยพูดกับผม เธอก็เพิ่งโตเต็มวัยวันนี้เอง

" ว่าจะไปถามลุงก็อบกะ หน่อยว่า เราสามารถขออนุญาติล่า สแคว์แรบบิทได้มั๊ย " ผมกล่าว

" ถ้าเป็นชุนละก็ชั้นคิดว่าล่าได้นะ " ก็อบเซียง กล่าวแล้วส่งหมวกดอกไม้ที่เธอเก็บมาทำเป็นหมวกให้ผม ซึ่งมันมีที่ปิดเปิดหูด้วย

" ชุน เจ้าจะไปล่าแล้วรึ เจ้าเป็น ก็อบลิน ที่เป็นความหวังของเผ่าเรา จงอย่าเสี่ยงอันตรายมากเกินไปนะ " ลุงก็อบกะกล่าว

" วันนี้ลุงจะไม่เล่าเรื่องตอนสมัยหนุ่มๆอีกเหรอคะ? ที่ว่าไปเก็บเห็ดนางฟ้า กับลุงหน้าบู้คนหนึ่งอะ " ก็อบเซียงกล่าวแซวลุงก็อบกะ

" เขาเป็นสหายของข้าเมื่อนานมาแล้ว ข้าแทบจำชื่อเขาไม่ได้แล้วด้วยซ้ำ " ลุง ก็อบกะกล่าว

...ตรูก็ยืนอยู่ตรงนี้ไง ผมคิด

" ถ้างั้นผมไปล่าก่อนนะลุง " ผมกล่าวแล้วชวนก็อบเซียงตามผมไปล่าสแคว์แรบบิทด้วย บรรยากาศเหมือนไปเดทกับสาวสวยมากกว่า

ฟ้าววว ฉึก ผมใช้ธนูผุๆ กับดาบขึ้นสนิม ฆ่าเหล่าสแคว์แรบบิทที่โชคร้าย นำมาทำกับข้าวกินกับก็อบเซียง พวกเราโชคดีมากที่วันนี้จับได้ตั้ง 10 ตัว

ในขณะที่พวกเรากำลังพูดคุยกันอย่างมีความสุข เจ้าสิ่งมีชีวิตชั่วร้ายในป่านี้ก็ปรากฏ มันคือ หมีขาวอัคคี ซามอเทียน

เพียงมันเดินเข้ามาใกล้ในระยะสิบก้าว ผมก็รู้สึกถึงอันตรายทันที ผมผลัก ก็อบเซียง ไปข้างหลัง แล้วกล่าวกับเธอว่า

" หนีไปซะ ก้อบเซียง "

ก็อบเซียง เมื่อเห็นแววตาเอาจริงของผม เธอ ก็รีบวิ่งหนีไปทันที โดยไม่ลืมกล่าวกับผมว่า

"รักษาชีวิตไว้นะ ชั้นจะตามคนมาช่วย "

และเมื่อเธอไปแล้ว ผมก็ยืนด้วยสองขา ดึงดาบขึ้นสนิมขึ้นมาขู่มัน

โฮกกกกกกกกกกกก ซามอเทียนคำรามอย่างดุร้าย มันยืนจ้องผมอย่างหิวกระหาย และท้าทายให้ผมโจมตีเข้าไปก่อน

" แล้วแกจะต้องเสียใจ " ผมตะโกนออกมา เพราะผมเป็นนักสู้แห่งเผ่าก็อบลิน

และการต่อสู้ของผม กับซามอเทียนก็กำลังจะเกิดขึ้น

************************************************************************************โปรดติดตามตอนต่อไป