จิ๊บๆๆๆๆ
นกร้องตอนเช้าปลุกให้ฉันตื่นขึ้น ฉันอยู่ที่นี่มาได้เกือบอาทิตย์แล้วยังหาข้อมูลตัวเองไม่ได้เลย ได้แต่ข้อมูลของคนอื่น นั่นก็คืออีตาดยุกนั่นเอง
ไปๆ มาๆ อีตาดยุกนี่ก็น่าสงสารเหมือนกันนะเท่าที่ไป (ฟัง) แม่บ้านเมาส์มอย คือตาดยุกเป็ลูกของเมียน้อยของแกรนด์ดยุกส่วนวังหลวง หลังแม่ตายก็ถูกส่งให้มาอยู่ทางใต้ของประเทศั้แ่อายุ 13 ปีเท่านั้นและไม่เคยมีใครมาเยี่ยมเยียนหรือแม้แต่เรียกตัวกลับวังหลวงเลย
เอาง่ายๆถ้าเป็บ้านเรา อาจจะประมาณโดนเนรเทศจากครอบครัวถึงดยุกจะไม่เคยเรียกร้องอะไรจากฝั่งนั้นและฝึกฝน เติบโต สร้างรากฐานชีวิตด้วยตัวเองสุดท้ายเขาก็ตัวคนเดียวอยู่ดี
แล้วพอพบรักกับสาวชาวถิ่นแต่งนางเข้าเป็ดัชเชล ก็มีความสุขได้ไม่นานนางก็ดันมาตายเพราะโรคภูมิแพ้ที่เป็แต่เด็ก นั่นยิ่งทำให้ดยุกเศร้าไปใหญ่สวนด้านหลังตึก ถูกสร้างขึ้นตอนดัชเชลยังมีชีวิต เพราะดัชเชลชอบปลูกดอกไม้มากหลังตายดยุกก็ทำลายไม่ลง จะเก็บไว้ก็ตรอมใจเื่เมีย เลยส่งคนสวนไปดูแลบ้าง
ดัชเชลตายจากไปได้ 2 ปีแล้วดยุกก็เอาแต่ทำงาน มีสาวมานัดดูตัว หรือข้าราชการชั้นผู้น้อยมาฝากลูกสาวก็ปฏิเสธไปทุกคน ถึงฉันจะชื่นชมในความเข้มแข็งของเขาแต่กลับมองเห็นความบอบบางนั้นได้ชัดเจน
“ตื่นแล้วหรอ “
“ เมี้ยวววว “
“ วันนี้ข้ามีฝึกดาบกับเหล่าทหาร เ้าอยากจะไปด้วยไหม”
ไปสิค้าาาฉันน่ะเริ่มเบื่อชีวิตกินๆ นอนๆ นี่แล้ววว ฉันตรงดิ่งไปนั่งหน้าดยุก ให้รู้ว่าฉันพร้อมจะไปด้วยหลังจากเตรียมตัว ดยุกก็อุ้มฉันขึ้น
“ฮึบ!! สงสัยว่าต้องลดปลาเ้าแล้วล่ะเพราะข้าเริ่มอุ้มเ้าไม่ไหวแล้ว”
กรี๊ดดดดดด ยะ หยาบคายที่สู๊ดดดขออนุญาตะโกัดหูค่าา
งับ !
“โอ้ย!! นี่เ้า..!”
ฉันงับแขนดยุกจนบุ๋มเป็รอยเขี้ยว จนเืซิบออกตามรอยเขี้ยวนั้น
สมน้ำหน้าคนปากโบ้ค่าาา แบร่
ฉันเงยหน้าไปมอง ก่อนจะอึ้งเพราะดยุกกำลังยิ้มและหัวเราะเบาๆ อยู่นะสิ
“หึ...โกธรหรอ ข้าแค่ล้อเล่นเอง”
ฉันหลบตาดยุกเพราะหัวใจเต้นแปลกๆ
นี่ฉันตื่นเต้นที่เขายิ้มให้เป็ครั้งแรกหรอหรือเพราะโกธรอยู่ หรืออะไรกัน
ดยุกอุ้มฉันพาเดินไปที่ลานฝึกข้างคฤหาสน์ ทหารเกือบห้าสิบคนกำลังฝึกดาบกัน ผลัดลุกผลัดสู้ก่อนจะหันมาเห็นดยุกและตั้งขบวนแถวเรียบร้อยแบบไม่ต้องสั่ง ดยุกวางฉันลงบนเก้าอี้ข้างสนามก่อนจะเดินไปหาเหล่าทหาร และเลือกโจอานมาเป็คู่ซ้อม
ผู้ชายมากหน้าหลายตาถอดเสื้อเบ่งกล้ามโชว์กัน แต่สายตาฉันดันจับจ้องอยู่แค่คนๆ เดียวแผ่นหลังใหญ่สีแทน ที่มีแต่รอยแผลเล็ก แผลใหญ่จนแทบจะไม่มีพื้นที่ว่างนั้นผิวที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อจนมันวาว กล้ามเป็มัดๆ ที่เด่นสง่าทุกสัดส่วนของร่างกาย
ไม่อยากจะยอมรับเลย ว่านี่น่ะ ….เป็วันที่คุ้มที่สุดั้แ่มาอยู่ที่นี่แล้วค่ะแม่ กรี๊ดดดดดดดด
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานแค่ไหนฉันนั่งดูเขาฝึกจนเกือบหมดวัน ดยุกเดินมานั่งพักใกล้ๆ ฉัน กลิ่นเหงื่อของเขาโชยมาแตะจมูก แปลกที่มัน ดันเป็กลิ่นที่คุ้นเคยได้กลิ่นนี้แล้วสบายใจอย่างบอกไม่ถูก และไม่เหม็นเลยสักนิด
ดยุกหันมาสบตาฉันก่อนจะอุ้มฉันขึ้น จับหงายท้องบนตักเขาและทำเื่ที่ฉันอึ้งจนตัวแข็งคือเอาหน้าที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อนั้น ซุกหน้าท้องฉัน!!
เขาส่ายหน้าไปมาประหนึ่งกำลังเช็ดเหงื่อและยังสูดหายใจเข้าฟอดใหญ่จนิัฉันแทบจะหลุดเข้าไปด้วย
“ตัวหอมจังนะ”
อึก เขิน!!!
บอกได้คำเดียวว่า เขินค่ะ ทั้งสายตา น้ำเสียงและกลิ่นนั้น ฉันใจเต้นแรงกว่าเมื่อเช้าอีก ใครก็ได้ ตบเรียกสติฉันที
มะ ไม่ได้!!! ไม่ได้นะ ฉันน่ะ..มีแฟนอีกโลกอยู่แล้ว จะมาใจเต้นกับชายแปลกหน้าไม่ได้ และที่สำคัญ เขาน่ะเป็คน ส่วนฉันเป็แมวยังไงมันก็ผิดธรรมชาติ
ฉันรีบดิ้นให้หลุดจากอ้อนแขนดยุกก่อนจะโดดไปหลบอีกมุม
“ท่านดยุกครับ..”
โจอานเดินมาคุยกับดยุกข้างสนาม
“อื้ม”
“พรุ่งนี้ข้าจะเตรียมเสบียงและอุปกรณ์เดินทางท่าน้าสิ่งใดเพิ่มเติมอีกไหมครับ”
“อืมมม ไม่ล่ะ ถ้าเราแบกไปเยอะ มันจะยืดเวลาการเดินทางของเราข้าอยากรีบไปรีบกลับ”
“ครับ”
อ่าา ใช่สิเห็นว่า มีประชุมใหญ่ในวังหลวง เพราะอีก 2 เดือนจะมีงานเฉลิมฉลองการครองราชย์ของกษัตริย์องค์ปัจจุบันและแน่นอนว่ามันเป็การกลับเข้าเมืองหลวง ในรอบหลายปีของดยุก…จะเป็อะไรหรือเปล่านะ
“วันนี้พอแค่นี้แหละ แยกย้ายไปพักผ่อนเถอะ”
“คร้าบบบบ”
ดยุกสั่งเหล่าทหารที่ฝึกซ้อมทุกคนโค้งคำนับดยุกและกระจายตัวออกไป โจอานหันมาจ้องฉันก่อนจะเดินมาอุ้มและซุกไซ้ท้องฉันอีกคน
..แหม่ถ้าไม่ติดว่ามีกล้ามเป็มัดๆ กับหน้าตาที่พอไปวัดไปวาได้ ไม่ได้แตะตัวฉันหรอกย่ะ
พรึ่บ
จู่ๆดยุกก็โยนเสื้อที่ชุ่มเหงื่อใส่โจอานอย่างแรงและรีบดึงตัวฉันไปก่อนจะอุ้มแนบอกประหนึ่งฉันมีผิวเป็ทอง ใครจับแล้วจะหลุดร่อนอย่างนั้นแหละ
“คะ คือ ตัวมันเหม็นน่ะ “
กรี๊ดดด อะไอ้บ้าดยุกนี่ เมื่อกี้ยังชมว่าหอมอยู่เลยจะมาโฆษณาให้คนอื่นฟังว่าฉันตัวเหม็นทำไมยะ ถึงั้แ่มานี่ฉันยังไม่เคยอาบน้ำแต่ฉันไม่ได้ไปคลุกฝุ่นคลุกดินที่ไหนซะหน่อย
“เอ๋~~ หอมออกนะครับ แถมยังนุ่ม นิ..”
พรึ่บ
ดยุกโยนเสื้ออีกตัวใส่หน้าโจอานก่อนจะฟึดฟัดหันหลังไป
“แยกย้าย!!!”
“คร้าบบบบ”
โจอานรับคำ ก่อนจะยืนเกาหัวแกรกๆว่าเ้านายโมโหอะไร แล้วตนทำอะไรผิดหรือไม่
หลังถึงห้องดยุกก็จัดแจงอาบน้ำและเดินออกมาด้วยผาขนหนูที่คลุมท่อนล่าง
“ เ้าน่ะ อยากอาบน้ำหรือเปล่า ”
อะไรยะ เดี๋ยวว่าหอม เดี๋ยวว่าเหม็น เป็ไบโพล่าเรอะ
“ เดี๋ยวข้าให้แม่บ้านมาอาบให้เ้านะ ”
พูดจบก็ดิ่งไปใส่เสื้อผ้าแล้วออกจากห้องไปไม่นาน แม่บ้าน 2 คนก็เดินมาพร้ะกร้าอะไรสักอย่าง ที่คาดว่าเกี่ยวกับฉันนี่ละอีกคนมาอุ้มฉันไปวางในอ่างและค่อยๆ ราดน้ำบนตัวฉัน
หลังอาบน้ำเสร็จแม่บ้านก็อุ้มฉันมาไว้ที่เตียงเหมือนเดิม อีตาดยุกไม่อยู่แฮะ ไปห้องทำงานหรือเปล่านะ ฉันนอนรอจนเผลอหลับไปไม่รู้ว่านานแค่ไหน ได้ยินเสียงประตูค่อยๆ เปิด ฉันที่พยายามลืมตาขึ้นมาดูแต่เพราะความง่วงจัด เลยทำได้แค่มองลางๆ
“...อืมม กลับมาแล้วหรอ”
สิ้นเสียงเงานั้นชุดชะงักที่หน้าประตู ก่อนที่ฉันจะมองไม่เห็นอะไรอีกเพราะไปเฝ้าพระอินทร์แล้ว
-------------------------------------------------------------------------------------------
ดยุกเซนอล said
หลังกลับจากฝึกทหารข้ารู้สึกหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก เพราะอากาศร้อนหรือเปล่านะ หรือเพราะข้าฝึกหนักไปยิ่งมองเ้าแมวดื้อแล้วยิ่งหงุดหงิดไปใหญ่หน้าท้องที่เปียกเหงื่อของข้ากับโจอานจนเป็ก้อนๆ นั้นเห็นแล้วอยากจะจับโกนขนซะจริง
หลังจากส่งเ้าแมวดื้ออาบน้ำแล้วข้าก็แวะลงมาตรวจทานสัมภาระสำหรับการเดินทางพรุ่งนี้เช้าเพราะเป็การกลับเข้าวังหลวงในรอบหลายปี ข้าจึงไม่อยากให้เกิดปัญหาระหว่างทาง
“ท่านดยุกครับสัมภาระครบทุกอย่างตามสั่งแล้วครับ”
“อื้ม ดีมาก ส่วนเื่อาหารให้นำเฉพาะเท่าที่จะทานขาไป แล้วขากลับเราค่อยซื้อเสบียงจากในเมือง”
“ได้ครับ …เอ่อ ท่านจะไปเยี่ยมแกรนด์ดยุกไหมครับ”
“....”
“....”
“ไม่ต้องหรอกทางนั้นคงไม่ได้อยากพบหน้าข้าและข้าก็ไม่มีเื่อะไรที่จะไปพบพวกเขา “
“รับทราบครับ ท่านดยุก”
ด้วยความที่เราเติบโตด้วยกันมาั้แ่เด็กและพ่อแม่ของโจอานก็มีส่วนในการเติบโตและดูแลข้าั้แ่วันแรกที่มาถึงเมืองฝั่งใต้ทำให้เวลามีเื่ที่เกี่ยวกับครอบครัวของข้า โจอานจะไม่ถามย้ำหรือพูดอะไรมากซึ่งทำให้ข้าสบายใจที่จะมอบหมายอะไรหลายๆ อย่างให้โจอานดูแลแทน
ถึงแม้นี่จะเป็การกลับเข้าวังในรอบหลายปีและแน่นอนว่าข้าคงหลีกเลี่ยงที่จะพบพวกเขาไม่ได้ แต่ข้าก็ใช่ว่าจะหลีกหนีอะไร และก็ไม่ได้สนใจว่าพวกเขาจะยินดีจะพบข้าหรือไม่เพราะสุดท้ายแล้ว ครอบครัวที่รักข้าจริง นอกจากท่านแม่และดัชเชลแล้ว ที่เหลืออยู่ก็คือ ข้า ...คนเดียวเท่านั้น
หลังตรวจตราสัมภาระเรียบร้อยข้ากลับขึ้นห้องนอน ดึกขนาดนี้แล้ว เ้าแมวดื้อคงหลับแล้ว ข้าค่อยๆเปิดประตูเข้าไป เพราะกลัวคนในห้องจะตื่น และเป็ไปอย่างที่คาดนางหลับสนิทและกลายร่างเรียบร้อยแล้ว
“....อืมม กลับมาแล้วหรอ”
“!!!!!”
3K
