เมื่อเริ่มวันและเวลาที่จะออกหน่วยปราบปรามทั้งหมดในทีมผู้กองกระรอกก็เริ่มลงพื้นที่โดยผู้กองกระรอกไปกับหมวดเม่นและอีกสามคนหมวดขิง จ่าธง จ่าเข่งไปอีกด้าน
จู่ๆๆหมวดขิงก็หายตัวไป จ่าธง จ่าเข่ง "จึงวอบอกผู้กองกระรอกว่าหมวดขิงหายตัวไปตรงทางแยก"
กระรอกและเม่นมองหน้ากันเม่น "ซวยแล้วผู้กองทีมเรามีคนหักหลังแน่" ผู้กองกระรอกพยักหน้า "แล้ววอบอกจ่าธง จ่าเข่งให้ระวังตัวด้วย"
จ่าธง จ่าเข่ง "ครับผู้กอง ผู้กองกับหมวดเม่นก็ระวังตัวด้วยนะครับ เพราะพวกมันต้องเล่นงานผู้กองแน่ๆๆ"
ผู้กองกระรอก"ไอ้เม่นระวังตัวด้วย เป้าหมายของมันคงเป็พี่"
ไอ้เม่น" รับทราบผู้กอง"
ผู้กอง"ไอ้เม่นถ้าอันตรายมากๆแกรีบหนีไปก่อนเลยนะและหนีไปพร้อมกับพวกจ่าธง จ่าเข่ง เลยไม่ต้องเป็ห่วงพี่ เข้าใจมั้ย"
หมวดเม่น ยิงป้องกันหลังให้กับผู้กองกระรอกอยู่ แล้วรีบวิ่งไปอย่างเร็ว
ในขนาดนั้นก็มีพวกค้ายาเสพติดจำนวนมากมาล้อม ผู้กองกระรอกและหมวดเม่น ผู้กองกระรอกพยายามฝ่าวงล้อมเพื่อให้หมวดเม่นหนีออกไป
แต่หมวดเม่นไม่ยอมไปยังพยายามช่วยยิงตอบโต้
หมวดเม่น"ผู้กอง.เม่น.ไม่ทิ้งพี่เด็ดขาดถ้าจะรอดก็ขอรอดไปด้วยกันถ้าจะตายก็ขอตายไปด้วยกัน"
ทั้งสองคนมองหน้ากันแล้ววิ่งหนีขึ้นไปจนชั้นสูงสุดขนาดที่วิ่งหนีพวกนักฆ่าจำนวนมาก เพราะเท่ากับว่าแผนการได้รั่วไหลพวกนักฆ่ารู้จำนวนคนและแผนการทั้งหมดของตำรวจและตั้งใจเจาะจงเพื่อมาฆ่าผู้กองกระรอก
ตอนนั้นพวกนักฆ่าเร่งปืนยิงไปที่ผู้หมวดเม่น ผู้กองกระรอกเห็นจึงเอาตัวบังะุ ทำให้โดนยิงตรงกลางหน้าอกแล้วกระเด็นตกตึกชั้นชั้นสูงสุด
หมวดเม่นร้องสุดเสียง"ผู้กอง ฮือ ๆๆไม่นะ พี่กระรอก"
ในขนาดนั้นเองหมวดขิงก็เดินออกมา"หัวเราะ ฮาฮาฮา เป็ไง หมวดเม่นผู้กองสุดที่รักของแกได้ตายไปแล้ว ตานี่ก็ถึงเวลาของแกแล้ว "
หมวดเม่นมองด้วยความโกรธจัดมากแก"นางหมวดขิงแกหักหลังเพื่อนหักหลังทีมงานแกไม่ตายดีแน่"
หมวดขิง"แกนางหมวดเม่นอยากพูดอะไรก็พูดไปเถอะเพราะอีกไม่นานแกก็ต้องตามนางผู้กองกระรอกไปแล้ว"
หมวดเม่น"นางขิงแกมันพวกเนรคุณ ผู้กองกระรอกช่วยแกทุกอย่าง ไม่มีที่อยู่ก็ให้ที่อยู่ ไม่มีเงินก็ก็แกยืม แกไม่มีก็ยกเงินให้เลย แกนี่มันชาติชั่วจริงๆๆนางผู้หญิงชั่วร้าย"
หมวดขิง"นางเม่นมึงเตรียมตัวตายเสียเถอะ ทุกคนยิงมัน ปืนทุกกระบอกยิงไปที่หมวดเม่น"
หมวดเม่น"ผู้กองกระรอก เม่นกำลังตายตามผู้กองกระรอกไปแล้วนะ" เม่นอธิษฐานจิตขอให้ได้ไปเจอกับผู้กองกระรอกด้วยเถอะ
ผู้กองกระรอกมึนหัวตื่นขึ้นมาก็ใที่นี่ที่ไหนทำไมมีแต่หมอกขาวๆเต็มไปหมด กระรอกจึงพยายามลุกขึ้นมาให้ได้
เมื่อเห็นคุณตาไว้ผมขาวๆๆหนวดยาวขาวๆๆคิ้วยาวขาวๆๆไว้ผมจุก ที่นี่ที่ไหนค่ะคุณตา ตาเฒ่าชะตาจึงบอกว่า "ที่นี่คือจุดเปลี่ยนชะตา"นังหนูเ้าตายแล้วก็จริงแต่ที่จุดเปลี่ยนชะตา้าให้เ้าไปในภพภูมิก่อนที่เ้าจะมาเกิดในภพนี่"
ผู้กองกระรอก"ภพภูมิอะไรหรือคะ คุณตา หนูโดนเพื่อนหักหลังและโดนยิงตาย หนูยังต้องไปในภพภูมิไหนอีกหรือคะ"
ตอนนี้กระรอกเริ่มเข้าใจเื่ราวนิดๆๆแล้ว เฮอะขำว่ะ เหมือนอ่านนิยายทะลุมิติเลย
"คุณตา จะให้หนูไปภพภูมิใดก็ได้แต่คุณตาต้องให้มิติพิเศษหนูติดตัวไปด้วย ขอที่มันเจ๋งๆๆหน่อยนะ คุณตาจะให้กี่ข้อละคะ"
เทพชะตาถึงกับคิ้วกระตุก ฮึฮึ "นังหนูนี่มันไม่กลัวอะไรจริงๆๆ บางคนไม่ยอมไป แต่นี่บอกเลยว่าไปไหนก็ได้ ข้าให้เ้า 3 ข้อ"
กระรอกงั้นขอข้อแรกเลยนะ "หนูขอทุกสิ่งที่อยู่คฤหาสน์และทุกที่ในภพเดิมซึ่งมีทั้งโรงงานผลิตยา โรงงานเคมีสังเคราะห์โรงงานทำแผ่นโซล่าเซลล์และโรงงานเครื่องจักรทุกชนิดและอื่นๆมาทั้งหมดอีกมากมายด้วย"
ข้อสองหนูขอร่างกายที่แข็งแรงและความสามารถที่เก่งกาจฉลาดในภพเดิม
ข้อสามหนูขอความวิเศษทุกอย่างในมิติให้มีน้ำวิเศษรักษาคน ความสามารถในการเป็หมอรักษา อื่นๆๆอีกมากมาย
เทพชะตาตากระตุกหลายครั้งนังหนูนี่เ้าขอข้าแบบไปตั้งตัวเลยใช่หรือไม่
ผู้กองกระรอกหัวเราะ แฮะๆ "ก็ขอเพื่อไว้เยอะๆเวลาจำเป็จะได้ใช่ไงคุณตา"
เทพชะตาไม่อยากพูดมาก" เมื่อเ้าพร้อมเราก็ไปกันเลย"
กระรอกก็ได้แต่ทำใจ...สู้ๆๆๆ
ผู้กองกระรอกตื่นมาแบบมึนงงง ท่านตาเทพชะตาพามาที่ไหนกันนี่ตื่นมามีเืไหลออกจากหน้าผากไหลเต็มหน้าจึงยกเอาแขนเสื้อมาเช็ดเื
ผู้กองกระรอกจึงสังเกตแขนเสื้อและแขนตัวเองที่เล็กลงและผอมแห้ง ก้มมองดูตัวเองผ่านเืที่ไหลเต็มหน้า นี่เราทำไมดูตัวเล็กและผอมแห้งแบบนี้
สักพัก ผู้กองกระรอกก็เหมือนได้รับรู้ถึงเื่ราวที่เกิดกับตัวเองที่อยู่ในร่างของเด็กสาวอายุ 12 ปีชื่อ จ้าวซูซาน ที่โดนครอบครัวใหญ่ของตระกูลจ้าว คุณปู่ คุณย่าพวกลุงใหญ่ ลุงรอง และบรรดาสะใภ้ใหญ่ สะใภ้รอง ต่างกลั่นแกล้งเห็นแก่ตัวเอาเปรียบครอบครัวลูกชายคนที่สามหรือบ้านสามสกุลจ้าว
ข่าวที่ว่า จ้าวซัน ลูกชายคนที่สามที่เป็ทหารเสียชีวิตในสนามรบขนาดไปปฏิบัติหน้าที่ภารกิจลับ จึงทำให้บ้านใหญ่สกุลจ้าว ไม่ต้องเลี้ยงดูบ้านสามที่มีสี่คนแม่ลูก
คุณย่าจ้าวและสะใภ้ใหญ่จ้าวกำลังหลอกขายลูกสะใภ้สามให้กับตาเฒ่าบ้ากาม หลานสาวคนรองก็ขายให้กับผู้ชายที่แก่คราวพ่อให้ไปเป็เมียทั้งที่อายุแค่ 12 ปี
ส่วนหลานสาวคนเล็กก็จะขายให้เป็ลูกอิจฉาให้กับบ้านเศรษฐี เพื่อจะได้มีลูกของตัวเองหลังจากนั้นก็ให้เป็คนรับใช้ของลูกที่เกิด
ส่วนพี่ใหญ่ครอบครัวใหญ่จ้าวก็จะให้ทำงานในคอมมูนเพื่อเก็บแต้มเป็คนรับใช้ในตระกูลจ้าว
เมื่อจ้าวซูซานที่เสียชีวิตเพราะโดนย่าจ้าวและสะใภ้ใหญ่จ้าวพลักหกล้มหน้าผากกระแทกพื้นอย่างแรงจนหมดลมหายใจไปอย่างไม่รู้ตัว
สองคนแม่สามีลูกสะใภ้ใหญ่จึงวิ่งไปหาสามีและพ่อสามีโดยไม่หันมามองหลานที่ตัวเองพลักล้มหัวกระแทกพื้น
ตอนนี้ผู้กองกระรอกฟื้นขึ้นมาอยู่ในร่างของจ้าวซูซานอย่างมึนๆๆงงง ผู้กองกระรอกกำลังพยายามลุกขึ้นมาก็ได้ยินเสียงน้องสาวคนเล็กกำลังร้องไห้น้ำตาน้ำมูกไหลเป็ทางน่าสงสารมากที่กำลังโดนสะใภ้รองเอาตัวไปให้กับพ่อบ้านคนที่มาขอซื้อจ้าวซือซือไปเป็ลูกอิจฉา
จ้าวซือซือมีอายุแค่ 5 ปี ซึ่งมีอายุต่างพี่สาวคนรองหลายปี.ฮือฮือแม่ พี่ใหญ่ พี่รอง ฮือ ฮือ หนูไม่ไป ฮือฮือหนูไม่ไปหนูจะอยู่กับแม่ แม่จ๋า ฮือ ฮือ
ผู้กองกระรอกพอลุกขึ้นมาได้ก็ยืนโซเซจากความมึนหัวที่เสียเืไปมากจึงค่อยๆๆหรี่ตามองไปที่อาซือที่กำลังโดนสะใภ้รองอุ้มไป
ผู้กองกระรอกกำลังโกรธมากเพราะในตอนนี้เธอเข้ามาอยู่ในร่างของจ้าวซูซานแล้วจ้าวซือซือก็เป็น้องสาวของเธอกำลังโดนเอาตัวไปขาย จากพวกคนสารเลวตระกูลจ้าว
ผู้กองกระรอกมีมิติจึงแอบหยิบไม้บูมเบอแรงที่ตัวเองเคยเล่นกับพวกพี่ชายที่ภพก่อนออกมา นังสะใภ้รองกำลังรีบเดินเพื่อเอาอาซือไปส่งให้พ่อบ้าน
แต่ผู้กองกระรอกขว้างไม้บูมเบอแรงออกไปเต็มแรงโดนเข้าที่หัวของสะใภ้รองจนสะใภ้รองหน้าคะมำแต่สะใภ้รองเอาตัวอาซือมาลองรับการกระแทก จนอาซือหัวกระแทกโดนก้อนหินนอนแน่นิ่ง สะใภ้รองใมากเมื่อมือโดนเืที่ไหลมาจากหัวอาซือ
พอซานซานเห็นอาซือนอนแน่นิ่งก็ใรีบเดินเข้าไปดูอาการของอาซือ ผลักสะใภ้รองกระเด็นไปอีกทาง
ซานซานจึงเรียก"อาซือ อาซือ ตอบพี่รองซิ ๆๆน้องเป็อะไร"
ซานซานซึ่งใกลัวน้องสาวเป็อะไรไปแต่ที่เห็นคือหัวอาซือกระแทกโดนก้อนหินอย่างแรง เพราะนังสะใภ้รองเอาตัวอาซือ รองรับน้ำหนักตัวเอง...
ซานซานคิดถ้าอาซือเป็อะไรไปนังสะใภ้รองต้องเอาให้หนักชนิดต้องเดินไปไหนไม่ได้หรือพิการไปเลย
ซานซานโกรธตัวเองที่ประมาณทำให้น้องโดนทำร้ายจึงวางน้องเบาๆๆแล้วเดินมาหาสะใภ้รองที่ใอยู่ เตะเข้าที่ก้านคอสลบ เหยียบขาทั้งสองข้างเสียงดังเหมือนกระดูกหักอย่างไม่ปรานี
จ้าวซือซือค่อยๆๆลืมตาขึ้นมาแล้วอย่างมึนงงง หมวดเม่นที่เข้ามาอยู่ในร่างจ้าวซือซือ ที่เสียชีวิตทันทีั้แ่หัวกระแทกกับก้อนหินอย่างแรง...
จ้าวซือซือ.."ส่งเสียงร้องออกมา โอ๊ย..เจ็บจัง"
ซานซาน..พอได้ยินเสียงจ้าวซือซือร้องจึงรีบวิ่งไปหาทั้งๆที่เืยังไหลซึมๆออกมาจากหน้าผาก "น้องเล็กเป็อย่างไงบ้างเจ็บมากมั้ย"
หมวดเม่นหรืออาซือ"จึงร้องแบบมึนๆงงๆว่าที่นี่ที่ไหนค่ะ"
ซานซาน"ที่ได้ยินคำถามแบบนี้จึงถามออกไปว่าคุณเป็ใคร"
อาซือจึงตอบว่า "ฉันเป็ตำรวจกองปราบหรือเรียกหมวดเม่นก็ได้ค่ะ"
ซานซาน..ใตาโตเท่าไข่ห่าน"เฮ้ยไอ้เม่นนี่แกจริงๆๆหรือนี่ผู้กองกระรอกนะ"
ไอ้เม่นก็ใเหมือนกัน ".อ้าวผู้กองกระรอกหรือพี่แต่หน้าตาไม่ใช่นะผู้กอง"
ผู้กองกระรอกจึงบอกว่า"เดี๋ยวเราค่อยคุยกันมาจัดการปัญหาตรงหน้าของเราก่อนไอ้เม่น"
--------------------------------------------------------------------------
ความโหดร้ายของครอบครัวใหญ่