เงาบนที่ราบสูง
แสงสีเทาอันเยือกเย็นของรุ่งอรุณค่อยๆขับไล่ความมืดมิดออกไปจากที่ราบ ลมพัดกรรโชกพาเอาความหนาวเหน็บเสียดแทงเข้าถึงกระดูกบนที่ราบสูงอัลติปาเนียผืนดินเบื้องบนที่ดูเหมือนจะถูกทอดทิ้งจากความเมตตาของดวงอาทิตย์
ท่ามกลางทุ่งหญ้าสีซีดและอากาศที่เบาบางไซรัสบุตรแห่งอาเธอร์กระชับบังเหียนแน่นขณะควบกอร์ก้าสัตว์คู่ใจร่างั์ขนยาวหนาสีเทาของมันไหวระริกไปตามแรงลม
ใบหน้าอันแปลกประหลาดของกอร์ก้าที่ผสมผสานระหว่างความดุดันของหมูป่าและสายตาที่ว่องไวแบบกวางดูน่าเกรงขามเมื่อมันสับกีบเท้าอันแข็งแกร่งลงบนพื้นหินอย่างคล่องตัวมุ่งหน้าสู่หมู่บ้านวิคุสคอนฟีนิส
หมู่บ้านชายขอบที่บัดนี้เหลือเพียงชื่อในแผนที่และกลิ่นอายของโศกนาฏกรรมเมื่อมาถึงภาพตรงหน้าทำให้ออกซิเจนในอกของไซรัสแทบจะมลายหายไป สิ่งที่ปรากฏสว่างขึ้นภายใต้แสงตะวันกลับเป็ภาพของทุ่งสังหารที่เกินกว่าจินตนาการของมนุษย์จะรับไหว
หมู่บ้านทั้งหมู่บ้านถูกแปรสภาพเป็ป่าแห่งเถ้าถ่านซากปรักหักพังของบ้านเรือนยืนต้นดำทึมเป็ตอตะโกราวกับอนุสาวรีย์แห่งความตาย เอเดรียนพี่ชายของเขาหายไปในวังวนแห่งเปลวเพลิงนี้กว่าหนึ่งเดือนและหน้าที่ของไซรัสคือการหาคำตอบว่าทำไมพี่ชายของเขาหายตัวไป
ไซรัสกระตุกบังเหียนให้กอร์ก้าหยุดนิ่งเบื้องหน้าซากบ้านหลังใหญ่ที่เหลือเพียงโครงไม้ไหม้เกรียมลมหายใจของสัตว์ั์พ่นออกมาเป็ไอสีขาวท่ามกลางความเงียบงันที่น่าอึดอัด
สายตาของเขาไม่ได้หยุดอยู่ที่เศษซากกระดูกหรือรอยเืที่แห้งกรังจนกลายเป็สีคล้ำบนพื้นดินแต่กลับถูกตรึงไว้ด้วยบางสิ่งที่ดูจงใจ
บนลำต้นของต้นไม้โบราณที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางหมู่บ้านปรากฏรอยกรีดลึกเข้าไปในเนื้อไม้ที่ยังสดแดงราวกับแผลสด
รอยสลักนั้นเป็รูป “ดวงตาที่ถูกพันธนาด้วยรากไม้”มันจ้องมองกลับมาที่เขาด้วยความรู้สึกเย็นะเืไปถึงขั้วหัวใจ รอยหยักของกิ่งไม้ที่พันรอบรูม่านตาสื่อถึงความทุกข์ทรมานและการจองจำที่ไร้ทางออก
“เ้าเห็นเหมือนที่ข้าเห็นใช่ไหมกอร์ก้า”
ไซรัสพึมพำ... เสียงของเขาสั่นพร่าเล็กน้อยเมื่อตระหนักว่าสิ่งที่ทำลายวิคุสคอนฟีนิส อาจไม่ใช่เพียงกองโจรหรืออุบัติเหตุ ไซรัสเอื้อมมือลงไปหยิบม้วนหนังสือหนังแกะโบราณที่บิดากำชับหนักหนาให้พกติดตัวมาด้วย
หน้าปกหนังแกะมีรูปสลัก “ดวงตา” เขาค่อยๆคลี่แผ่นหนังเก่าคร่ำคร่าที่มีกลิ่นสาบจางๆของกาลเวลาออกมาทีละหน้าเพื่อเทียบกับรอยสลักบนต้นไม้ใหญ่ แสงสลัวบนที่ราบสูงอาบไล้ลงบนหน้ากระดาษเผยให้เห็นลายเส้นหมึกที่วาดไว้อย่างประณีตทว่าดูน่าสยดสยอง
หัวใจของเขาเต้นแรงขึ้นเมื่อพบว่ารอยกรีดบนเปลือกไม้ตรงหน้ากับภาพวาดในบันทึกนั้นคือสิ่งเดียวกันไม่มีผิดเพี้ยน
“ดวงตาที่ถูกพันธนาด้วยรากไม้” สัญลักษณ์แห่งฝันร้ายที่ควรจะถูกฝังลืมไปพร้อมกับประวัติศาสตร์
“นี่มันเป็ไปไม่ได้”
ไซรัสพึมพำกับตัวเองสายตาไล่อ่านข้อความภาษาโบราณที่ถูกเขียนกำกับไว้ใต้ภาพ บันทึกระบุว่ามันคือตราสัญลักษณ์ของอาณาจักรอาร์บอเรียล
กลุ่มปีศาจดิบเถื่อนที่ตำนานเล่าว่าสาบสูญไปจากแผ่นดินเอเทอร์นาเมื่อสามศตวรรษก่อนตัวอักษรแต่ละบรรทัดในบันทึกดูเหมือนจะยิ่งตอกย้ำความน่ากลัวของศัตรูที่เอเดรียนอาจกำลังเผชิญหน้าอยู่
“ิัของพวกมันมิใช่เนื้อหนังทว่าคือเปลือกไม้แข็งแกร่งที่หยั่งรากจากความมืดมิด แม้แต่คมดาบชั้นดีก็มิอาจระคายผิว
พวกมันมีเขายาวโง้งดูดุดันดุจเบสเทียสวมเกราะเหล็กทึบสีดำสนิทที่ตีขึ้นจากแร่โลหะนรกอันร้อนแรง และมิได้ล่าเพียงสัญชาตญาณสัตว์ร้ายเพราะพวกมันมีความรอบรู้ในศาสตร์แห่งามีอาวุธครบมือทั้งดาบ ธนูและหอกสังหาร”
ไซรัสละสายตาจากบันทึกกลับไปมองซากปรักหักพังของหมู่บ้านความเย็นะเืสายหนึ่งแล่นพล่านไปตามไขสันหลัง หากสิ่งที่บันทึกกล่าวไว้เป็ความจริงหมู่บ้านชายขอบแห่งนี้คงมิได้ถูกเผาโดยน้ำมืุ์แต่ถูกทำลายโดยกองทัพปีศาจที่ตื่นขึ้นจากอดีตอันไกลโพ้น
เขาลูบแผงคอของกอร์ก้าเพื่อปลอบประโลมทั้งสัตว์คู่ใจและตัวเองสัตว์ั์พ่นลมหายใจฟืดฟาดอย่างกระสับกระส่ายราวกับมันเองก็ััได้ถึงกลิ่นอายของเปลือกไม้และโลหะนรกที่ยังคงอบอวลอยู่ในอากาศหนาวเหน็บนี้
ขณะที่ไซรัสยังคงยืนนิ่งแต่ในจิตใจกำลังประมวลผลข้อมูลอันน่าสะพรึงกลัวจากม้วนหนังสือเก่าคร่ำคร่าเสียงหนึ่งก็ดังแทรกเข้ามาในความเงียบงันยามราตรี เสียงฝีเท้าหนักหน่วงราวกับรองเท้าเหล็กบดขยี้ก้อนกรวดคลอด้วยเสียงเสียดสีของเปลือกไม้แห้งที่เคลื่อนไหวจากเงามืดของซากบ้านที่ถูกเผาไหม้
ร่างสูงใหญ่ร่างหนึ่งก้าวออกมามันมีทรวดทรงคล้ายมนุษย์ทว่าิัของมันกลับขรุขระเป็รอยแยก ละเอียดดุจเปลือกไม้แก่ที่ผ่านกาลเวลามาเนิ่นนาน
แสงจันทร์สลัวๆสาดส่องกระทบเขายาวสีน้ำตาลเข้มที่โค้งงอออกจากศีรษะอย่างน่าเกรงขาม มือที่ดูบิดเบี้ยวของมันกำหอกยาวปลายแหลมคมกริบแน่นออร่าดิบเถื่อนแผ่ออกมาราวกับกลิ่นดินและป่าชื้น
มันไม่ใช่แค่หนึ่ง...
จากทุกมุมมืดของหมู่บ้านที่ถูกทำลายร่างเงาอีกหลายสิบปรากฏกายขึ้นช้าๆสายตาของพวกมันจ้องมองมาที่ไซรัสและกอร์ก้าด้วยความมุ่งร้ายราวกับนักล่าที่เจอเหยื่อโดยบังเอิญพวกอาร์บอเรียลเ่าั้โอบล้อมพวกเขาไว้โดยสมบูรณ์
ไซรัสรู้สึกถึงอันตรายที่คืบคลานเข้ามาแต่ด้วยสัญชาตญาณนักรบ ฉลาดมีไหวพริบและจิตใจที่นิ่งราวกับก้อนน้ำแข็งของบุตรแห่งอาเธอร์ผู้นี้
เขาปลดดาบเอนซิสลูนาริส ดาบยาวโค้งมนเล่มโปรดที่แกะสลักลวดลายดวงตาหมาป่ากระชับด้ามดาบแน่นจนข้อนิ้วขาวโพลนกอร์ก้าส่งเสียงคำรามต่ำในลำคอขนบนแผงคอตั้งชันเตรียมพร้อมสู้
ขณะเดียวกันนั้นเองสายตาของไซรัสเหลือบไปเห็นบางสิ่งดาบสั้นขนาดเหมาะมือของเอเดรียนตกอยู่ใกล้กับต้นไม้ที่มีรอยสลักดวงตานั้นมันเป็ดาบประจำกายของพี่ชายเขาไม่มีผิดร่องรอยการต่อสู้รอบๆ บริเวณนั้นชัดเจนจนน่าใจหาย
ดินถูกฉีกกระจุยเศษไม้และหินแตกหักกระจัดกระจายแต่ไม่มีร่างของเอเดรียน หัวใจของไซรัสเต้นระรัวด้วยความหวังและความสิ้นหวังในเวลาเดียวกัน
หากพี่ชายเขายังมีชีวิตอยู่นั่นหมายความว่าเอเดรียนไม่ได้ถูกฆ่าแต่อาจหนีไปได้หรือถูกจับตัวไปเพื่อจุดประสงค์บางอย่างที่น่ากลัวกว่าความตาย
บันทึกโบราณที่อยู่ในมือของเขาสั่นคลอนไปตามแรงลมคำเตือนสุดท้ายที่ขีดเขียนไว้ด้วยน้ำหมึกแห่งความสิ้นหวังกลับมาหลอกหลอน
“หากพวกเปลือกไม้ตื่นขึ้นพวกมันจะกัดกินทุกชีวิต สวาปามผืนป่า ผืนดินและทุกสรรพสิ่งจนกว่าทั้งผืนแผ่นดินจะกลายเป็ป่าแห่งความตายที่มิอาจมีชีวิตอื่นใดอุบัติขึ้นได้อีก”
ในบันทึกที่ไซรัสถืออยู่บรรทัดสุดท้ายของหน้านั้นดูเหมือนจะเลือนลางไปเพราะความเก่าของมันแต่มันกลับแจ่มชัดในใจของเขา
“เมื่อป่าหลั่งเืโลกจะเงียบงัน และเมื่อนั้นรากไม้จะกลืนกินทุกสรรพสิ่ง”
ไซรัสรู้ดีว่าตอนนี้เขาไม่ได้เพียงแค่ตามหาพี่ชายแต่เขากำลังยืนอยู่ท่ามกลางจุดเริ่มต้นของมหันตภัยที่จะกลืนกินทั้งโลกใบนี้
6K
