ฮุ่ยเหม่ยถามยิ้มๆ “เจ๋อฟาง ฉันให้ไห่เยวียนไปหาหมอที่โรงพยาบาลเป็เพื่อนเอาไหมจ๊ะ” เด็กคนนี้พูดจาแปลกๆ จนเธอเป็ห่วง
ก่อนหน้านี้เธอเคยถามหมอ หมอบอกว่าเจ๋อฟางรู้สึกผิดที่เป็เหตุทำให้ปู่ตาย เลยจินตนาการว่าตัวเองเป็ปู่เพื่อลดทอนความรู้สึกผิดบาปในใจ อาการแบบนี้ต้องรักษาด้วยการเข้าพบจิตแพทย์ต่อเนื่องในระยะยาว สมัยที่ยังมีชีวิตอยู่ อาฉามีน้ำใจกับเธอขนาดนั้น เมื่อผู้สูงวัยจากไป เธอก็ควรช่วยดูแลหลานชายของเขาให้ดี
ั้แ่เอาเด็กมาอุ้ม อาฉาก็แกล้งแหย่อย่างโน้นอย่างนี้ ทั้งเอานิ้วจิ้มจมูก เบิกตา ทำหน้าบูดเบี้ยว จนเด็กน้อยหัวเราะเอิ๊กอ๊าก ยิ่งเห็นเด็กหัวเราะ อาฉาก็ยิ่งแหย่มากกว่าเดิม หนึ่งผู้ใหญ่หนึ่งเด็กเล่นกันอย่างสนุกสนานระหว่างที่ฮุ่ยเหม่ยกินข้าว
“อ้อ ฉันช่วยหาแม่นมให้แล้วนะ” อยู่ๆ อาฉาก็เงยหน้าขึ้นมาพูดกับเธอ “รอบตัวมีแต่ผู้ชาย ดูแลเธอได้ไม่ดี เนี่ย อีกเดี๋ยวฉันจะไปโทรศัพท์ เธอต้องมีคนช่วยดูแลจริงๆ นา”
“ไม่ต้องหรอกจ้ะเจ๋อฟาง” ฮุ่ยเหม่ยสะดุ้งโหยง ทั้งน้ำเสียงและคำพูดคำจาของเด็กคนนี้เหมือนผู้เป็ปู่ไม่ผิดเพี้ยน มักจะคอยเป็ห่วงคนอื่นอยู่เสมอ
“ต้องซี!” อาฉาก้มหน้าหยอกเอินทารกน้อยต่อ “ไม่งั้นคิดซะว่าฉันให้ของขวัญเ้าตัวเล็กนี่ก็ได้ เห็นไหมว่าหัวเราะร่าเชียว ดูท่าจะดวงสมพงศ์กับฉันนะเนี่ย ถึงได้ไม่ร้องไห้เลย”
เด็กน้อยหัวเราะเอิ๊กอ๊าก
เสียงกริ่งหน้าบ้านพลันดังขึ้น
“มีคนมาแฮะ!” อาฉาหันไปมอง “เดี๋ยวฉันลงไปดูให้ เธอค่อยๆ กินโจ๊กให้หมดล่ะ ไม่ต้องรีบกินเน้อ”
“รบกวนด้วยนะจ๊ะ!” ฮุ่ยเหม่ยเอ่ยเสียงระโหย
ตอนที่อาฉากำลังจะอุ้มทารกลงไปข้างล่าง ไห่เยวียนที่อยู่ในห้องติดกันก็ลุกจากเตียง เหวี่ยงประตูเปิดดัง ‘ปึง’ อาฉาไม่ได้อยากจะว่าหรอกนะ แต่อีกฝ่ายหน้าบูดเป็ตูด เหมือนถูกใครติดเงินหลายล้านแล้วคิดจะเบี้ยวหนี้อย่างไรอย่างนั้น
ไห่เยวียนเห็นว่าอาฉาอุ้มน้องชายตัวเองอยู่ ก็เอื้อมมือมาแย่งเด็ก
จากนั้นก็เดินนำไปเปิดประตูบ้าน โดยมีอาฉาเดินตามหลัง
เด็กหนุ่มผู้นอนไม่เต็มอิ่มยังคงใส่กางเกงยีนตัวเดียวขอบกางเกงในโผล่เหมือนเดิม ท่อนบนล่อนจ้อน แลเห็นกล้ามหลังเป็มัดๆ
อาฉาลองเอานิ้วจิ้มดู เลยถูกเ้าตัวหันมามองตาเขียว
“แข็งปั๋งเลย” อาฉาเอ่ยหลังจากได้ทดสอบ “หุ่นดีหรอยนิ!” (หุ่นดีเลยนี่) แต่สิ่งที่อาฉาสนใจก็คือ แม้กล้ามของเจ๋อฟางจะไม่ใหญ่เท่า แต่ก็ไม่ปวกเปียกนิ่มเหลวจนเดินสั่นงั่กๆ หลานชายเขาก็ดูแลรูปร่างได้ไม่เลวเหมือนกัน
ไห่เยวียนไม่สนใจอีกฝ่าย ได้แต่เดินผ่านชั้นวางขนมปังโล่งๆ ที่ตั้งอยู่ในร้านไปเปิดประตูเหล็ก
คนที่ยืนอยู่หน้าประตูเป็ชายหนุ่มอายุราวยี่สิบสามสิบปี ไว้ผมเกรียน ใส่แว่นตา รูปร่างกำยำ สวมชุดออกกำลังกายแขนสั้นสีขาว ตัดกับผิวสีคล้ำเข้มของเ้าตัว
“ไหงมาอีกแล้วล่ะเนี่ย!” ไห่เยวียนทำหน้าเหม็นบูดยิ่งกว่าเก่า เอ่ยกับชายหนุ่มที่อยู่ข้างนอกว่า “ผมบอกแล้วว่าถ้าไม่ให้ผมลาหยุดก็ต้องให้ผมพักการเรียน ยังจะมาทำไมอีก”
“แต่เทอมนี้ผ่านไปหนึ่งในสามแล้วนะ ทำไมถึงไม่เรียนให้จบเทอมก่อน แบบนี้มันน่าเสียดาย” ชายหนุ่มข้างนอกเอ่ยด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “ครูมาตามเพราะหวังดีกับเธอ ครูรู้ว่าบ้านเธอกำลังมีปัญหา แต่การเรียนก็สำคัญมากนะ อย่าพักการเรียนโดยใช่เหตุเลย”
“คุณเป็อาจารย์เขาเรอะ!?” อาฉาที่ยืนอยู่ข้างหลังผลักไห่เยวียนไปอีกทาง แล้วเชื้อเชิญอาจารย์ที่ปรึกษาของเด็กหนุ่มเข้าบ้านอย่างให้เกียรติ “เชิญเข้ามานั่งก่อนครับ เชิญเข้ามานั่งก่อน อย่ายืนพูดอยู่ข้างนอกเลย”
“เซี่ยเจ๋อฟาง เธอดีขึ้นแล้วหรือ” ชายหนุ่มมองอาฉาพลางเอ่ยอย่างยินดี “ครูดีใจมากจริงๆ ที่เห็นว่าเธอสบายดี เื่คุณปู่เป็อุบัติเหตุ เธอห้ามโทษตัวเองเด็ดขาดนะ รู้ไหม”
“หา” อาฉายกมือชี้ชายหนุ่มตรงหน้าพลางมองไห่เยวียน สื่อให้รู้ว่าเขาไม่เข้าใจว่าคนคนนี้กำลังพูดอะไรอยู่
“เขาก็เป็อาจารย์ประจำชั้นนายเหมือนกัน เซี่ยเจ๋อฟาง” ไห่เยวียนเน้นเสียงเป็พิเศษตอนเรียกชื่อนั้น
“อ้อๆๆ...” อาฉาพยักหน้า แล้วรีบเชื้อเชิญให้อีกฝ่ายนั่ง “อาจารย์เชิญนั่งก่อนครับ ผมไม่เป็ไร ตอนนี้สบายดี เป็ปกติทุกอย่าง”
“ถ้าหากเธอไม่ได้เป็อะไรมากจริงๆ แล้วละก็ กลับไปเรียนพร้อมกันเลยสิ!” ชายหนุ่มตบไหล่อาฉา “เธอผลการเรียนดี แป๊บเดียวก็ตามเนื้อหาใน่สองสามอาทิตย์ที่ขาดเรียนทันอยู่แล้ว ถ้ามีปัญหาอะไรให้มาหาครูได้เลย”
“ไม่ใช่นะอาจารย์ ผมไม่ใช่เจ๋อฟางหลานผม ผมไปเรียนหนังสือไม่ได้หรอก!” อาฉาสะดุ้งโหยง แล้วถอยพรวดไปสองก้าว
ฮุ่ยเหม่ยที่นอนพักผ่อนอยู่ข้างบนได้ยินเสียงเอะอะ จึงลุกจากเตียงลงมาชั้นล่าง แล้วรีบเดินเข้ามาสมทบอย่างแปลกใจเมื่อเห็นอาจารย์ที่ปรึกษาของลูกชายกับเพื่อนร่วมชั้น
“สวัสดีค่ะอาจารย์ไช่!” หญิงสาวผงกศีรษะทักทาย
“สวัสดีครับคุณนายเยี่ย” ไช่ถงทักตอบอย่างสุภาพ
“แม่ลงมาทำไมเนี่ย” ไห่เยวียนถาม
น้องชายที่อุ้มอยู่ในวงแขนนอนดูดนิ้วมือจนน้ำลายไหลเปียกหน้าเป็แถบ เด็กหนุ่มเห็นเข้าก็ไปดึงกระดาษมาเช็ดหน้าให้ ก่อนจะเดินกลับมา
“ต้องขอโทษอาจารย์ด้วยนะคะ เด็กคนนี้เป็ห่วงว่าฉันอยู่บ้านคนเดียว ทำยังไงก็ไม่ยอมไปเรียนหนังสือ ความจริงตอนนี้ฉันแข็งแรงขึ้นมากแล้วล่ะค่ะ เดี๋ยวจะบอกให้เขาไปโรงเรียนพรุ่งนี้เลย รบกวนอาจารย์กลับไปก่อนนะคะ” ฮุ่ยเหม่ยโค้งให้ไช่ถงอย่างเกรงอกเกรงใจ
อาจารย์คนนี้ทำหน้าที่ของตัวเองอย่างเต็มความสามารถ มักจะมาที่บ้านเพื่อคุยกับเธอซึ่งเป็ผู้ปกครองเพราะไห่เยวียนลาเรียนไปทำงานพิเศษอยู่บ่อยครั้ง แต่ไห่เยวียนเป็คนใจแข็ง ลองว่าได้ตัดสินใจอะไรแล้ว แม้แต่เธอยังเกลี้ยกล่อมไม่สำเร็จ
3K
