แสงจากยอดเขาที่เคยส่องเพียงในฝัน กำลังแทรกซึมออกมาอย่างช้า ๆ จนขอบฟ้ารอบตัวเริ่มบิดเบี้ยว พื้นดินที่ควรจะเป็หญ้ากลับกลายเป็พื้นคอนกรีตบางส่วน ถนนลอยออกมาเป็แผ่น ๆ ใต้เท้า เสียงรถยนต์ เสียงลม เสียงของโลกจริงเริ่มแทรกเข้ามา
เอมยืนนิ่ง เหมือนทุกสรรพสิ่งรอบตัวกำลังถาโถมเข้ามา
“เรากำลังซ้อนสองโลกเข้าหากัน...” เธอกระซิบเหมือนจะเตือนทั้งตัวเองและเขา
นัทจับมือของเธอ — และครั้งนี้ เขาจับได้จริง ๆ
มือของเอมไม่ทะลุอีกแล้ว ความรู้สึกอบอุ่นจากผิวเขาทำให้เธอสะอึก ราวกับรู้ตัวทันทีว่าโลกแห่งกฎไม่ใช่ปราการนิรันดร์อย่างที่เคยเชื่อ
“คุณ... ทำได้ยังไง” เสียงเธอสั่นเล็กน้อย
“เพราะผมเชื่อว่าคุณ เป็ของจริง”
ณ ฝั่งบริษัท Dreamscapes Inc.
เสียงเตือนภัยระดับสูงดังไปทั่วชั้นล่างสุดของสำนักงานใหญ่ กล่องฝันกว่า 20 กล่องหยุดทำงานพร้อมกัน ระบบอัตโนมัติตัดการเชื่อมต่อของลูกค้าทั่วไปทันที
“พบ Anchor เกิดสัญญาณข้ามมิติระดับ 3” “ตรวจพบการบิดเบือนพื้นที่ร่วมฝัน: ฝันของพนักงานหมายเลข E-M021”
“เ้าหน้าที่ระบบ เตรียมส่งรหัสควบคุมฝันขั้นสูง! ตัดฝันทันที!” หัวหน้าฝ่ายเทคนิคะโผ่านห้องควบคุม
แต่ไม่มีใครรู้ว่า วงจรกลับฝันที่เอมใช้ นั้นไม่ได้อยู่ภายใต้การควบคุมของบริษัทอีกต่อไปแล้ว
ในโลกของฝันที่กลายเป็เศษความจริง
เอมเริ่มเห็นภาพบางอย่างไหลย้อนกลับเข้ามาในหัวเธอ — ภาพจากชีวิตจริงของเธอ ก่อนตาย
วันที่เธอออกเดินทางขึ้นเขาโดยไม่บอกใคร วันสุดท้ายที่เธอโทรหานัทแล้วเขาไม่ได้รับ วันที่ฝนตกที่เธอร้องไห้อยู่คนเดียวในกระท่อมไม้ก่อนลื่นตกจากผา
ความทรงจำที่เธอเองก็ลืมไปแล้ว ถูกดึงกลับมาทั้งหมดโดย เขา
“คุณจำฉันได้... คุณกำลังช่วยให้ฉันจำตัวเองด้วย”
น้ำตาของเอมไหลอาบแก้ม — คราวนี้ไม่ใช่หยดใสไร้น้ำหนักแบบิญญา แต่มันชื้น อุ่น และหนักเหมือนของมนุษย์จริง ๆ
นัทเองก็เริ่มสั่น ร่างกายของเขาในโลกจริงเริ่มตอบสนอง — หัวใจเต้นเร็วเกินขีดจำกัด เครื่องตรวจจับชีพจรเริ่มร้อง
แต่เขาไม่สน เขารู้แค่ว่ามีเธออยู่ตรงหน้า
“เอม...”
เธอมองหน้าเขา สีหน้าเต็มไปด้วยความกลัวและความหวัง
“ตอนนี้เรากลับมาอยู่ด้วยกันได้ แต่ถ้าโลกฝันกับโลกจริงทับซ้อนนานกว่านี้ เราอาจไม่มี โลกไหนเหลือเลย”
“งั้นทำยังไง?”
เธอกระซิบ “คุณต้องตื่น...”
“แต่ผมไม่อยากกลับไปโดยไม่มีคุณอีกแล้ว”
“คุณต้องกลับไป... แล้วผมจะหาวิธีกลับมาหาคุณอีก”
“ไม่” นัทส่ายหัว “คราวนี้ผมจะเป็คนพาคุณกลับไป”
ทันใดนั้น ระบบของ Dreamscapes ส่ง “ผู้ควบคุมความฝัน” เข้ามา — คล้ายเงาดำขนาดั์ที่โผล่จากท้องฟ้า เหมือนพายุไฟฟ้าที่บิดเบี้ยว
มันพยายามลบพื้นที่ฝันทิ้งทีละส่วน
เอมผลักนัทออกจากบริเวณจุดศูนย์กลาง ก่อนจะหันไปเผชิญหน้า
“ฉันไม่ใช่แค่ ‘พนักงานฝัน’ อีกแล้ว... ฉันเป็คนที่เขารัก และเขาก็รักฉันมากพอที่จะเชื่อมโลกทั้งสองเข้าด้วยกัน”
แสงจากวงจรที่หน้าอกของเธอพุ่งออก กลายเป็สนามพลังขนาดใหญ่ป้องกันทั้งเธอและนัท
แต่แรงของระบบยังคงรุกคืบ
พื้นที่รอบตัวสั่นราวกับจะสลายไปพร้อมทุกความฝันและความทรงจำ
“คุณต้องรีบกลับไป!” เะโกน “ตอนนี้!”
“งั้นคุณต้องสัญญา...” นัทจับมือเธอแน่น
“ว่าเราจะเจอกันอีก ไม่ว่าจะที่ไหนก็ตาม”
เอมพยักหน้า น้ำตาไหลไม่หยุด
“สัญญา...”
เขาหลับตาลง แสงรอบตัวเขาสว่างจ้า — ก่อนจะหายไป
โลกฝันพังทลายเหลือเพียงกลุ่มละอองฝุ่น
เอมล้มลงกับพื้น กลับสู่ความโปร่งแสงอีกครั้ง รู้ว่า... เขากลับไปแล้ว และทุกสิ่งอาจต้องเริ่มนับหนึ่งใหม่
แต่ครั้งนี้ เธอไม่ได้อยู่เพื่อล่องลอยอีกต่อไป
เธอ มีเป้าหมาย — มีความหวัง และความรักที่รออยู่ในอีกฝั่ง
557
