ตอนที่ 40 : องค์ชายใหญ่
หลังจากปฏิบัติภารกิจลับนอกด่านนานนับเดือน ฤทธาก็กลับเข้าสู่เมืองอี้หนานอย่างเงียบเชียบ
ฤทธามองขึ้นไปบนกำแพงเมือง พาลคิดถึงศึกที่เมืองด่านฝู่หลงทวีปตะวันตก เสียงกลองศึกยังดังก้องตามแนวกำแพง แว่วมากับสายลม ชวนให้หัวใจเต้นไปกับบรรยากาศแห่งการรบที่ยังคุกรุ่น
ฤทธาไม่ทันได้หยุดพักให้หายเหนื่อย ก็ถูกเรียกตัวเข้าพบทันที
ในห้องโถงของแม่ทัพจงลู่
ั้แ่มาถึง เขาได้รู้ข่าวสำคัญ ที่พวกทหารกำลังพูดคุยกันในค่าย
ราชสำนักประกาศแต่งตั้งให้เหล่าองค์ชาย ออกไปปกครองเมืองด่านสำคัญตามแนวชายแดน
องค์ชายใหญ่ได้รับมอบหมายให้ปกครองเมืองอี้หนาน เมืองป้อมที่ถูกขนานนามว่าแนวป้องกันด่านแรกของเผ่ามนุษย์ ตามภูมิประเทศที่อยู่เหนือสุดในแผนที่สี่ทวีป
องค์ชายรองถูกส่งไปยังเมืองด่านฝู่หลง ด่านทวีปตะวันตก ซึ่งเพิ่งผ่านศึกใหญ่กับพวกปีศาจ เมื่อไม่กี่ปีก่อน
และองค์ชายสามได้ไปประจำเมืองิเจา ด่านทวีปทางตะวันออกที่ขึ้นชื่อเื่ความอุดมสมบูรณ์และการค้า
ทุกคนรู้ดี ว่านี่ไม่ใช่แค่การแต่งตั้ง แต่ทว่าเป็การแข่งขันที่ชัดเจน ระหว่างสายเืราชวงศ์
เมื่อองค์ชายคนเล็กอายุครบสิบแปดปี กษัตริย์จะทรงปล่อยให้แต่ละคน ไปบริหารด่านในทวีปต่างๆ ของตนเองเป็เวลา สี่ปี
ผู้ใดสามารถพัฒนาเมืองได้ดีที่สุด ทั้งด้านทหาร ด้านเศรษฐกิจ และความมั่นคง จะเป็ผู้เหมาะสมในการสืบทอดบัลลังก์
แน่นอนว่า การตัดสินนี้ไม่ได้ขึ้นอยู่กับราชสำนักเพียงอย่างเดียว แต่มีทั้งหอิญญายุทธ์ ภาคีแพทย์โอสถ และสมาคมการค้า ร่วมจับตามองอย่างเคร่งครัด
“จากที่ฟังมาองค์ชายใหญ่มาที่นี่สินะ ที่ข้าจำได้การประมูลแกนพลังงานคราวนั้น องค์ชายใหญ่ก็ประมูลไปเพื่อจะมอบให้อาณาจักรเทียนหวัง เพราะไม่อยากให้ทางนั้นสิ้นเปลือง อืมคงเป็คนดีนะ” ฤทธาคิดขณะไปรายงานที่เต็นท์แม่ทัพ
หลังจากส่งรายงานภารกิจเสร็จ ฤทธาก็ได้เสนอข้อมูลเพิ่มเติม
องค์ชายใหญ่เข้ามาพอดี
ทุกคนลุกขึ้นคารวะ
“เชิญต่อเลย”
องค์ชายผายมือให้ฤทธารายงานต่อ
ฤทธาแจ้งว่า พวกปีศาจมีแผนจะโจมตีในเร็ว ๆ นี้
แต่เป้าหมายไม่ใช่การยึดเมืองแบบที่เคยทำกับเมืองฝู่หลง คราวนี้จะมีประมาณห้าพันเศษ ๆ รวมพวกปีศาจ ครั้งนี้พวกมัน้า ก่อกวน แนวกำแพง และตรึงกองกำลังป้องกัน ไม่ให้ออกไปจากเมือง
เพื่อเปิดโอกาสให้พวกมันค้นหา ประตูมิติทางเข้าป่าหิมะเพลิง ที่มาหลบซ่อนอยู่บริเวณห่างจากด่านไปราวห้าสิบถึงร้อยกิโลกิโลเมตร
แม่ทัพจงลู่ที่นั่งอยู่หัวโต๊ะขมวดคิ้ว สีหน้าเคร่งเครียด
“พวกเราไม่รู้เลยว่าสิ่งที่มันหา หาด้วยเหตุผลใด ไม่กี่ปีก่อนก็ทวีปตะวันตก”
แม่ทัพครุ่นคิด
“เ้ามีความเห็นอย่างไร ฤทธา?” องค์ชายใหญ่ถามเสียงขรึม
น้ำเสียงนั้นบ่งบอกว่าให้เกียรติ และพร้อมรับฟังอย่างจริงจัง
ฤทธาลุกขึ้นโค้งคำนับ ทางองค์ชายใหญ่ก่อนเอ่ยชัดถ้อยชัดคำ
"ขอเสนอแผน กองโจรซุ่มโจมตี พ่ะย่ะค่ะ"
แผนของเขาคือ
เน้นเสริมป้องกันไม่ส่งกองทหารหลักออกไปนอกด่าน ปล่อยให้ศัตรูคิดว่าพวกเราเน้นตั้งรับ
แต่ที่จริง ให้ส่งกองกำลังเล็ก ๆ ลอบซุ่มแอบตามถ้ำและเส้นทางซอกหลืบ ห่างออกไปห้าสิบถึงร้อยกิโลเมตรจากด่าน
เมื่อกองกำลังปีศาจกระจายตัวค้นหาประตูมิติ ก็ใช้หน่วยซุ่มเหล่านี้ตัดกำลังทีละน้อย ให้พวกมันคิดว่า เจอหน่วยสืบข่าวของหอิญญายุทธ์
ตีแล้วถอย ลอบโจมตีให้พวกมันระส่ำระสาย โดยไม่รู้ตัวว่าโดนล้อมไว้
จากนั้นใน่ที่พวกปีศาจถอนทัพ ค่อยเปิดฉากโจมตีหนักอีกครั้งเพื่อกวาดล้าง แม้กวาดล้างได้ไม่หมด แต่ได้สักครึ่งก็ยังดี
องค์ชายใหญ่ที่นั่งอยู่ข้างแม่ทัพ จงลู่ พยักหน้าอย่างเห็นด้วย
"แผนดีมาก ฤทธา เ้าจะนำกองร้อยของเ้าลงมือเองหรือไม่?"
"พ่ะย่ะค่ะ ข้าขอรับผิดชอบภารกิจนี้เอง เพราะทางข้าสำรวจพื้นที่มาแล้ว"
แม่ทัพจงลู่ยิ้มบาง ๆ อย่างพอใจ พลันสั่งการให้สนับสนุนยุทโธปกรณ์ และเตรียมเสบียงให้พร้อม
การหาประตูมิติจะใช้เวลาราวหนึ่งสัปดาห์ และจะเริ่มในอีกสามวันข้างหน้า
ซึ่งหมายความว่าพวกเขามีเวลาเพียงวันเดียว เพื่อไปเตรียมตัว ก่อนที่กองกำลังพวกปีศาจจะมา
ก่อนออกเดินทาง ฤทธาเรียกสมาชิกกองร้อยทุกคนมาประชุมลับในค่าย
หลังจากแจกจ่ายรางวัลจากภารกิจครั้งก่อน
ทั้งหินิญญา และโอสถระดับสูงสำหรับยกระดับพลังให้ทุกคนอย่างเท่าเทียม
เขาก็ประกาศภารกิจต่อไป
"พวกข้าจะไม่นำพวกท่านไปตาย
พวกข้าจะนำพาพวกท่านให้กลับมาอย่างมีเกียรติ และแข็งแกร่งยิ่งกว่าเดิม"
จิมมี่ซูคิมและเรโซ่ พาทหารสิบคนที่อยู่ฐานสามมา
“ใครที่ถึงจุดขอขวดระดับสี่ จะได้โอสถหลอมิญญา เพื่อช่วยทะลวงระดับ แบบพวกนี้” จิมมี่กล่าว
หลังจากไปทำแผนที่คราวนี้ กองร้อยนี้ก็ไม่เหลือใครอยู่ระดับสามอีกแล้ว
เสียงฮึกเหิมดังขึ้นทั่วค่าย
ดวงตาทุกคู่เปล่งประกายด้วยความศรัทธาและความหวัง
“เอาล่ะ เอารางวัลแล้วกลับไปหาครอบครัวบอกเื่ภารกิจแล้วมารวมตัวพรุ่งนี้เช้า”
เรโซ่ให้ทุกคนแยกย้าย
เตรียมการซุ่มโจมตี
ฤทธาแบ่งกองกำลังออกเป็สองฐานสองหน่วยย่อย
หนึ่งประจำถ้ำด่านลับห้าสิบกิโลเมตรฐานแรก
และอีกหนึ่งประจำถ้ำใหญ่ตรงแนวหนึ่งร้อยกิโลเมตรฐานที่สอง
ยังมีสองซ้าย กับสองขวาเป็ชื่อเรียกฐานย่อย
แต่ละหน่วยได้รับการฝึกพิเศษที่ถ้ำลับใต้ดิน
ทั้งการพรางตัว การเคลื่อนที่เงียบ และการซุ่มโจมตีแบบสายฟ้าแลบ
ฤทธาสอนเคล็ดลับเพิ่มเติมในการอำพรางกลิ่นอายิญญา เพื่อไม่ให้พวกปีศาจจับััได้ง่าย ให้พวกพลังยุทธ์น้อยสุดอยู่ประจำฐาน เพื่อเตรียมปฐมพยาบาลผู้าเ็
สองวันแรกหลังจากพวกปีศาจเริ่มเคลื่อนไหว
กลุ่มฤทธาไม่ทำการใด ๆ ให้ฝึกกันต่อ พวกปีศาจเริ่มตายใจ คิดว่าทหารในเมืองไม่กล้าออกมา
กระทั่งคืนที่สาม...
พวกฤทธาไปโจมตีครั้งแรก
หน่วยซุ่มตีตัดกำลังกลุ่มย่อยของปีศาจที่กระจายออกไปหาประตูมิติ
ใช้วิธี ตีแล้วหนี พวกฤทธาใส่ชุดหอิญญายุทธ์ให้พวกปีศาจสังเกตเห็น เพื่อปล่อยข่าวลวงว่าเป็หน่วยสืบข่าวของหอิญญายุทธ์ที่มาติดตามการเคลื่อนไหว
คืนที่สี่
พวกเขาย้ายเป้าหมายไปโจมตีกลุ่มที่อยู่แนวหนึ่งร้อยกิโลเมตร ให้พวกทหารที่เพิ่งเลื่อนเป็ระดับห้าลงมือตัดกำลังไปทีละนิด
ทำแบบนี้สลับไปมา แล้วพักบ้างโจมตีบ้างให้ยากคาดเดา ไม่ฆ่าปีศาจเกินสามตน เพื่อไม่ให้ผิดปรกติ
จนกระทั่งวันสุดท้าย
เมื่อพวกปีศาจเริ่มรู้ตัวและเตรียมถอนกำลังกลับ เพราะคิดว่าพวกหอิญญายุทธ์กำลังมา
ทีมแสงเงาออกปฏิบัติการ
ปล่อยให้กองทัพปีศาจผ่านจุดแนวหนึ่งร้อยกิโลเมตรไปได้ครึ่งหนึ่ง แล้วค่อยยิงเวทะเิ กับใช้ยันต์ะเิเพลิงให้ใ
จากนั้น หน่วยที่จุดห้าสิบกิโลเมตร ที่มีจิมมี่กับซูคิมประจำการ เริ่มเปิดฉากโจมตี ไล่ต้อนจากด้านหลัง
พร้อมกับหน่วยที่แนวหนึ่งร้อยกิโลเมตร โจมตีเสริมจากอีกด้าน ส่วนฤทธากับเรโซ่ร่วมกับทหารระดับห้า และพวกหุ่นเชิดพลธนู โจมตีขับไล่ปีศาจที่ถูกตัดตอนเพื่อไม่ให้หันกลับมาช่วย ด้วยกับดักและค่ายกลิญญา
ทั้งสองแนวตีพร้อมกันบีบประชิดเข้ามา ต้อนพวกปีศาจเข้าในวงล้อม
การรบกินเวลาเพียงไม่กี่ชั่วยาม พวกปีศาจและสัตว์อสูรที่ติดอยู่ในวงล้อมถูกสังหารไปกว่าสองพันตัว
ก่อนที่กำลังเสริมของปีศาจจะมาถึง ทีมฤทธาสั่งการให้ทุกหน่วยเขาเคลื่อนย้ายกลับเข้าถ้ำทันที
ทิ้งไว้เพียงร่องรอยการต่อสู้ที่ชัดเจน วางแผนให้พวกปีศาจเข้าใจผิดว่าถูกกองกำลังลับของหอิญญายุทธ์ซุ่มโจมตี
ชัยชนะครั้งนี้ นอกจากจะลดความเสียหายที่อาจเกิดขึ้นกับเมืองอี้หนานได้อย่างมหาศาลแล้ว
ยังทำให้ชื่อเสียงของกองร้อยแสงเงาในกองทัพเพิ่มขึ้น ต่อหน้าองค์ชายใหญ่ ยิ่งเปล่งประกายจนทุกฝ่ายจับตามองด้วยความสนใจ
ศึกครั้งนี้ทำให้ทีมแสงเงาได้แต้มจากการสังหาร และแต้มภารกิจจำนวนมาก
แต้มภารกิจและหินิญญา ถูกส่งมาที่ฤทธาซึ่งเป็หัวหน้า ส่วนสิทธิ์การแจกขึ้นอยู่กับหัวหน้าจะตัดสินใจ
จบตอน.