วันนี้เป็วันประกาศผลที่ของขวัญสอบติดมหาวิทยาลัยตามที่ได้ตั้งใจไว้ เธอดีใจจึงเผลอไปดื่มกับเพื่อนจนเมามายแล้วโดนยุให้สารภาพรักกับหนุ่มที่แอบชอบ ของขวัญเลยรวบรวมความกล้าแล้วมาหาภาคินทร์ที่คอนโด
‘อ้าว ขวัญมาทำอะไรดึก ๆ ดื่น ๆ’
‘ขวัญ เอิ๊ก’ พูดได้เพียงคำเดียวเธอก็มองเขาตาเยิ้ม
‘อะไรเนี่ย เมาเหรอ’ ภาคินทร์จับหญิงสาวที่ยืนโงนเงนให้เข้ามาในห้อง
‘สงสัยจาดื่มหนักปาย ก็ขวัญไม่กล้านี่นา’
‘นั่งพักก่อนนะ เดี๋ยวพี่โทรเรียกผู้จัดการขวัญให้มารับ’ เขาพยุงเธอมานอนที่โซฟา แต่ยังไม่ทันจะได้เดินไปหยิบโทรศัพท์ คนเมาก็กระชากแขนเขาอย่างแรงจนล้มไปคร่อมร่างเล็ก
‘ม่าย ขวัญไม่กลับ เดี๋ยวโดนแม่ตีเพียะ ๆ เลย’ ของขวัญไม่พูดเปล่า มือเล็กยังยกขึ้นฟาดบั้นท้ายของชายหนุ่มประกอบอีกด้วย
‘นี่! มันจะมากเกินไปแล้วนะ สร่างเมาเมื่อไหร่เธอโดนตีแน่’ ภาคินทร์ดีดหน้าผากมนอย่างแรง
‘อ๊า’ ของขวัญคลำหน้าผากตัวเองป้อย ๆ
‘อย่าทำเสียงแบบนั้นสิ เฮ้อ แล้วจะให้พี่ทำยังไง บ้านขวัญอยู่ไหน เดี๋ยวไปส่ง’ เขาผละออกมานั่งดี ๆ แต่เหมือน์ไม่เป็ใจ เมื่อมุมนี้ทำให้สายตาคมปะทะเข้ากับกางเกงในสีชมพูที่โผล่พ้นชายกระโปรงออกมาเพราะเธอนอนหันขามาทางเขาอยู่
‘ม่ายกลับ ๆๆ’
ผัวะ ๆๆ ของขวัญยกเท้าขึ้นถีบหน้าอกแกร่งอย่างแรงหลายครั้ง
‘ขวัญ! หยุด!’ มือหนารวบข้อเท้าเล็กทั้งสองข้างไว้ก่อนที่เท้าของเธอจะยกขึ้นมาถีบหน้าเขา แต่กระโปรงที่ร่นไปถึงเอวก็ทำเอาเขาต้องรีบหันหน้าไปทางอื่น
‘ขวัญขอนอนตรงนี้นะคะ ไม่งั้นจะฉี่จองที่’
‘เฮ้ย!’ ภาคินทร์รีบปล่อยมือจากข้อเท้าไปจับมือเธอที่กำลังจะถลกกางเกงในลงแทน
‘ว่าไงคะ’
‘เออ ๆ แต่ก่อนอื่นต้องไปอาบน้ำก่อน กลิ่นเหล้าหึ่งเลย พี่จะอ้วก’ ภาคินทร์ลุกขึ้นไปหยิบผ้าเช็ดตัวและชุดนอนของเขามาให้เธอ
เขาดันร่างเล็กให้เดินไปทางห้องน้ำแล้วปิดประตู ก่อนจะส่ายศีรษะอย่างอ่อนใจแล้วเดินกลับไปนั่งที่โซฟา
หลังจากอาบน้ำเสร็จของขวัญก็เดินออกมาโดยใส่แค่เสื้อยืดตัวโคร่งของภาคินทร์ตัวเดียว
‘อ้าว แล้วทำไมไม่ใส่กางเกง’ ภาคินทร์ถามเมื่อเธอยื่นกางเกงคืนให้
‘ใส่ไม่ได้ค่ะ ใส่แล้วหลุดออกมาเลย’
‘งั้นไปเป่าผมก่อนไป’ เขาดันแผ่นหลังเธอให้เดินเข้าห้องนอนไปนั่งที่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ก่อนจะเสียบปลั๊กแล้วยัดไดร์ใส่มือเล็ก
เมื่อเป่าผมเสร็จของขวัญก็เดินไปนอนบนเตียงข้าง ๆ ภาคินทร์
‘ขวัญไปนอนที่โซฟาสิ ตรงนี้เตียงพี่นะ’
‘ใจร้าย’ พูดจบเธอก็ยกผ้าห่มคลุมโปง
‘ออกไปเดี๋ยวนี้เลย ไม่ต้องมะ...’ ภาคินทร์กลืนคำพูดลงคอทันทีเมื่อเขาดึงผ้าห่มออกจากร่างบางแล้วเห็นเธอนอนหันหลังให้เขา โดยที่ท่อนล่างเปลือยเปล่า
เขารีบห่มผ้าให้เธอเหมือนเดิม แล้วตัดสินใจไปนอนที่โซฟาแทน
‘มานอนตรงนี้ไม่หนาวเหรอคะ’ ภาคินทร์ลืมตาขึ้นก็เห็นของขวัญนั่งคุกเข่ามองเขาที่พื้น
‘หนาวสิ’ ร่างสูงลุกขึ้นนั่งพลางลูบแขนตัวเองไปมา
‘งั้นเดี๋ยวขวัญทำให้อุ่นขึ้นดีไหม’
‘ขวัญทำอะไรเนี่ย’ เขาร้องอย่างใเมื่อร่างบางลุกขึ้นมานั่งตักเขา
‘กอดกัน จะได้อุ่น’
ภาคินทร์ถอนหายใจเมื่อโดนกอดแน่นราวกับจะไม่ปล่อยให้เขาเป็อิสระง่าย ๆ
‘อย่าขยับสิ’
แต่เหมือนเธอ้าจะแกล้งเขา สะโพกเล็กขยับเบียดไปมาจนบางส่วนที่อยู่ใต้กางเกงนอนเริ่มโป่งนูนเป็ลำ
‘วันนี้ขวัญสอบติดมหาวิทยาลัยแล้วค่ะ’
‘อ้าวเหรอ ยินดีด้วยนะ’ เขาอยากลูบศีรษะเธอ แต่ตอนนี้ต้องห้ามใจไม่ให้แตะส่วนไหนของร่างเล็กตรงหน้า
‘ขวัญขอของขวัญได้ไหม’ เธอพูดพร้อมกับฉีกยิ้มกว้าง
‘พี่ไม่ได้เตรียมให้น่ะ งั้นวันหลังนะ’
‘ไม่ได้ ขอตอนนี้’ หญิงสาวทำน้ำเสียงเอาแต่ใจด้วยใบหน้าบึ้งตึง
‘คงต้องเป็เงินแล้วล่ะ’
‘ไม่เอาเงิน ขวัญมีของที่อยากได้แล้ว’
‘อะไรล่ะ’
‘จูบ’ ของขวัญพูดพร้อมกับแตะริมฝีปากตัวเอง
‘จะบ้าเหรอ’ ภาคินทร์ถึงกับตาโตเมื่อได้ยินคำตอบที่คาดไม่ถึง
‘ไม่ได้บ้า นะคะ ขอลองหน่อย’
สายตาเว้าวอนที่ส่งมาในระยะใกล้ทำให้เขาใจอ่อนยวบ
เธอจงใจอ่อยขนาดนี้ ถ้าเขาสนองตอบคงไม่เรียกว่าเอาเปรียบใช่ไหม
‘เฮ้อ งั้นแค่รอบเดียวนะ’
ภาคินทร์โน้มหน้าลงไปประทับริมฝีปากลงบนกลีบปากเล็กตรงหน้า ความนุ่มนิ่มและกลิ่นแอลกอฮอล์จาง ๆ ทำให้เขาเผลออยากลิ้มลอง ลิ้นหนาสอดเข้าไปในโพรงปากเล็กที่เปิดรอให้เขาเข้าไปสำรวจ ภาคินทร์ตวัดกวาดดูดกลืนความหวานอย่างเพลิดเพลิน จากรสจูบที่นุ่มนวลเริ่มแปรเปลี่ยนเป็ดูดดื่มขึ้นเรื่อย ๆ จนคนที่โดนจูบต้องผลักเขาออก
‘พะ พอแล้วค่ะ’
‘แค่นี้ก็ไม่ไหวแล้วเหรอ’ ภาคินทร์พูดชิดริมฝีปากเล็กสีชมพูที่เขาเพิ่งรู้ว่าหวานแค่ไหน
‘ค่ะ ไปนอนกันไหมคะ’ ร่างบางลุกขึ้นยืน
‘พี่ว่าขวัญน่าจะไม่อยากนอนเฉย ๆ นะ’ เขาพูดพลางชี้ไปที่ตักตัวเองที่มีรอยเปียกชื้นเปื้อนอยู่เล็กน้อย
แม้จะมีเพียงแสงสว่างสีส้มจากไฟบางดวง แต่ก็พอเห็นได้ว่ากางเกงนอนสีกรมของเขาเลอะของเหลวบางอย่าง
‘ว้าย ขอโทษค่ะ’
‘ขวัญปลุกพี่จนตื่นแล้ว ตอนนี้เราสองคนคงนอนต่อไม่ได้ จริงไหม’ ภาคินทร์ลุกขึ้นมากอดเธอเอาไว้ จงใจให้ส่วนที่ตื่นขึ้นมาัักับหน้าท้องของหญิงสาว
ตอนนี้เขาห้ามใจไม่อยู่แล้ว ในเมื่อเธอดูจะชอบเขาจนอยากข้ามเส้นคำว่าพี่น้อง เขาก็จะจัดให้
‘เดี๋ยวขวัญไปอาบน้ำดีกว่าค่ะ’
‘พี่มีวิธีที่ทำให้เรานอนหลับสบายโดยไม่เปลืองน้ำด้วยนะ’ แววตาเขาเปลี่ยนเป็เ้าเล่ห์ทันที
‘เอ่อ ขวัญว่า...’ เธอไม่ได้ซื่อจนไม่รู้ว่าเขาหมายถึงอะไร ความกล้าที่เคยมีตอนขอจูบตอนนี้จางหายไปหมดแล้วเมื่อเห็นสีหน้าเอาจริงของเขาขึ้นมา
‘นะ นะครับ’
‘....’
‘พี่สัญญาว่าจะทะนุถนอมที่สุด’
ของขวัญพยักหน้าน้อย ๆ อย่างเขินอาย หัวใจเธอเริ่มเต้นแรงขึ้นจนแทบจะทะลุออกจากอกเมื่อเขาอุ้มเธอไปวางไว้บนเตียงอย่างแ่เบา
ทั้งคู่สบตากันก่อนที่ภาคินทร์จะเลื่อนใบหน้าเข้าไปหาช้า ๆ แล้วใช้ปลายจมูกโด่งสูดกลิ่นหอมจากแก้มนุ่ม เขาไล่จมูกไปที่ซอกคอขาวผ่อง ขณะที่มือหนาััเข้าที่ต้นขาเล็กก่อนจะลูบสูงขึ้นเรื่อย ๆ เล่นเอาคนโดนััขนลุกซู่
‘อุ๊ย’ ของขวัญอุทานเมื่อมือของเขาััโดนจุดอ่อนไหว
‘อ้าขาออกให้หน่อยครับ’ ภาคินทร์กระซิบเสียงทุ้มข้างใบหูเล็ก
ของขวัญกัดริมฝีปากเพื่อข่มความอายแล้วทำตามที่เขาบอกทุกอย่าง
หลังจากนั้นเธอก็ได้มอบครั้งแรกให้เขาอย่างเต็มใจ แม้สติจะไม่เต็มร้อย แต่เธอก็ไม่ได้เมาจนพูดไม่รู้เื่เหมือนก่อนหน้า ทุกัั ทุกท่วงท่าของเขา เธอจดจำได้หมดทุกอย่าง
หลังจบยกแรกเขาก็ขอให้เธอมาเป็คู่นอน ตอนนั้นเธอรีบตอบตกลงเพราะดีใจที่ประสบการณ์ครั้งแรกของเธอไม่ได้ทำให้เขาผิดหวัง ค่ำคืนนั้นจึงต่อไปอีกหลายยกจนหลับไปพร้อมกันด้วยความอ่อนแรง
“จำไม่ได้หรอกค่ะ ขวัญเมา พี่คินฉวยโอกาส” ของขวัญโกหกคำโต
“งั้นต้องทวนความจำกันหน่อยไหมครับ” ภาคินทร์รวบเอวเล็กเข้ามาชิดอย่างรวดเร็ว
“เดี๋ยวค่ะ ขวัญล้อเล่น วันนี้ขวัญอยากพัก”
“หึ ๆ โอเค ตอนนี้ดึกแล้วเราไปนอนกันดีกว่า”
ภาคินทร์เดินจูงมือของขวัญไปนอนบนเตียง เขาดึงตัวเธอเข้าไปกอดไว้หลวม ๆ แล้วลูบศีรษะเพื่อกล่อมเธอนอนเหมือนปกติ
“ฝันดีนะคะ”
“ฝันดีครับ”
ใจจริงของขวัญเองก็อยากถามในสิ่งที่รบกวนจิตใจเธอมากที่สุด ทั้งเื่ผู้หญิงที่ไปกินข้าวกับเขาเป็ใคร ทำไมเขาถึงต้องโกหกว่าไม่ได้ออกไปไหนด้วย แต่เธอก็รู้ว่าตัวเองไม่มีสิทธิ์ถามแบบนั้น ต่อให้เป็ในฐานะเพื่อนก็คงฟังดูแปลกอยู่ดี
899
