มู่หนิงหนิงเปิดประตูบ้านออกมาแล้วต้องชะงัก เมื่อพบกับ 'มู่ฟงหง' พี่ชายคนโตที่ยืนจ้องเขม็งมาทางเธอ สายตาคมกริบนั้นกวาดมองสำรวจน้องสาวั้แ่ศีรษะจรดปลายเท้า ราวกับจะหาจุดผิดปกติว่าเธอถูกน้องเขยทำร้ายหรือต้องเสียน้ำตามาหรือไม่
เมื่อเห็นใบหน้าหวานของน้องสาวดูเรียบเฉยผิดคาด เขาจึงกระแอมไอแก้เก้อแล้วชูของในมือขึ้นมาอ้าง
"พี่ใหญ่... มาได้อย่างไรคะ เข้ามาข้างในก่อนเถอะค่ะ"
มู่หนิงหนิงรีบเอ่ยเชิญ แม้ในใจจะสั่นไหวด้วยความตระหนก เธอเกรงว่าคนใกล้ชิดอย่างพี่ชายจะจับพิสูจน์ได้ว่าดวงจิตในร่างนี้ไม่ใช่คนเดิม แต่กระนั้นหญิงสาวก็จำต้องฝืนยิ้มละมุนละไมออกมาต้อนรับ
ฟงหงมองรอยยิ้มที่ดู ‘ฝืดเคือง’ จนไปไม่ถึงดวงตานั้นด้วยความเวทนา ในใจเขาคิดไปเองว่าน้องสาวคงกำลังช็อกที่สามีหมาดๆ ทิ้งไปปฏิบัติหน้าที่ทันทีในคืนเข้าหอ
"พี่ใหญ่นำอาหารแห้งกับผ้าผืนนี้มาให้ พี่สะใภ้กำชับนักหนาว่าต้องเอามาให้หนิงหนิงให้ได้"
"ขอบคุณพี่ใหญ่และพี่สะใภ้มากค่ะ" เธอยื่นมือไปรับของฝาก แววตาไหววูบเพราะรู้ดีว่าจุดประสงค์ที่แท้จริงของพี่ชายไม่ใช่เื่ของฝาก
ตามเนื้อหาในนิยาย... มู่ฟงหงเป็พี่ชายที่รักน้องสาวมากจนเข้าขั้นห่วงจัด เขาบุกมาที่บ้านตระกูลหยางเพื่อเอาเื่น้องเขย และเมื่อรู้ว่าน้องสาวโวยวายเื่ถูกทิ้งในวันเข้าหอ
เขาก็จะบันดาลโทสะจนทำให้คุณปู่หยางล้มป่วยหนัก ซึ่งนั่นคือจุดเริ่มต้นที่ทำให้ 'หยางไป่หลง' เกลียดชังมู่หนิงหนิงจนเข้ากระดูกดำ
แม้เธอจะไม่แคร์ว่าพระเอกจะเกลียดเธอแค่ไหน แต่สำหรับคุณปู่ผู้เมตตาและเด็กๆ ที่ไร้เดียงสา เธอจะยอมให้พวกเขาต้องมารับเคราะห์เพราะอารมณ์ของพี่ชายไม่ได้เด็ดขาด!
เมื่อเข้ามาในบ้าน ฟงหงทำความเคารพคุณปู่และทักทายหลานๆ อย่างมีมารยาท
"สวัสดีครับคุณปู่หยาง" ฟงหงทำความเคารพและทักทายคุณปู่ด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม
"สวัสดีหลานฟงหง วันนี้มาเยี่ยมหนิงหนิงของเราเหรอไง" ชายชรารู้ว่าที่พี่ชายของหนิงหนิงมาเพราะรู้ข่าวที่น้องสาวถูกทิ้งในวันเ้าหอ แต่ในเมื่อชายหนุ่มไม่พูดเขาก็ไม่พูดเช่นกัน
"ครับคุณปู่หยาง ผมนำอาหารแห้งกับผ้ามาฝากหนิงหนิงครับ" ชายหนุ่มกล่าว
"สวัสดีครับ/คะพี่ใหญ่" ฟู่หลง และฟู่หลินทักทายพี่ใหญ่ฟงหลงพร้อมกับทำความเคารพ
"พี่ใหญ่ทานข้าวก่อนนะ ฉันทำอาหารเองกับมือเลย" หนิงหนิงรีบหยิบชามตักอาหารให้พี่ชายของตนเองอย่างเอาใจใส่
"น้องสาวของพี่เก่งขึ้นแล้ว อาหารอร่อยมากเลย" ฟงหงคีบอาหารที่มู่หนิงหนิงยื่นใส่ชามของตัวเองมากิน ชายหนุ่มมีสีหน้าภูมิใจที่น้องสาวของตนเองเป็ผู้ใหญ่ขึ้นมาบ้างแล้ว
"น้องก็ทำอาหารอร่อยมานานแล้วละ แต่พี่ใหญ่ไม่ค่อยอยู่ทานเอง" หนิงหนิงทำสีหน้างอเล็กน้อย แต่ใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส
"ถ้าอย่างนั้นพี่ใหญ่ก็ขอโทษ ที่ไม่ได้อยู่ทานกับน้องบ่อยๆ" ฟงหงรีบกล่าวอย่างเอาใจ พร้อมกับคีบอาหารให้น้องสาวของตนเอง
บรรยากาศภายในห้องเต็มไปด้วยความอบอุ่น มู่ฟงหงที่ถูกน้องส่วคีบอาหารให้อย่างเอาใจ ทำให้เขาเจริญอาหารมากกว่าปกติ
จนกระทั่งมื้ออาหารเสร็จสิ้นลง ฟงหงจึงชวนน้องสาวมานั่งคุยที่โต๊ะใต้ต้นไม้ บรรยากาศเริ่มตึงเครียดขึ้นเมื่อเขาเริ่มเปิดประเด็นที่ค้างคา
"หนิงหนิง บอกพี่มาตามตรง... ไป่หลงเขายินดีกับงานแต่งงานนี้จริงๆ หรือเปล่า?"
สีหน้าของเขาจริงจังจนน่ากลัว มู่หนิงหนิงจ้องตาตอบพลางทำสีหน้าซื่อใส
"พี่ใหญ่ทำไมถามแบบนั้นคะ?" แม้ในอกจะเต้นรัวด้วยความประหม่าที่ต้องโกหกพี่ชายของตนเองแต่ใบหน้าเธอยังคงราบเรียบไร้พิรุธ
"แล้วเื่ภารกิจด่วนนั่นล่ะ ทำไมต้องเป็วันเข้าหอพอดี? มันสำคัญขนาดนั้นเชียวหรือ?" ฟงหงยังคงจ้องไปที่ใบหน้าหวานของน้องสาวเพื่อจับพิรุธ
"สำคัญสิคะ เป็ภารกิจระดับชาติที่อันตรายมาก ถ้าเขาไม่ไปอาจเกิดความเสียหายใหญ่หลวงได้" เธอจำใจแก้ตัวแทนสามีในนาม ทั้งที่รู้เต็มอกว่าไป่หลงตั้งใจหาเื่รับงานเพื่อหนีการเ้าหอกับเธอ!
และหากบอกความจริงว่าเขาให้ใบหย่าไว้ั้แ่วันแรก พี่ใหญ่คงอาละวาดบ้านแตกและลากเธอกลับชนบทแน่ ซึ่งนั่นไม่ใช่สิ่งที่เธอ้า มู่หนิงหนิง้าอยู่ที่บ้านตระกูลหยางในตัวเมือง
เพื่อทำตามแผนการมุ่งสู่การเป็ ‘เศรษฐีนี’ หรือว่าอีกทางเลือกคือหากกลับไปอยู่โรงงานทอผ้ากับพี่ชายก็ไม่ดีเช่นกัน เธอคงขยับตัวทำธุรกิจลำบาก อีกอย่าง... เธอเริ่มห่วงใยคุณปู่และเด็กๆ เสียแล้ว
"ถ้าอย่างนั้น น้องอยู่ที่นี่แล้วสบายใจใช่ไหม?" ฟงหงถามย้ำ
"ค่ะพี่ใหญ่ น้อง้าอยู่ที่นี่" ...อย่างน้อยก็ใน่ 6 เดือนนี้ จนกว่าหยางไป่หลงจะพานางเอกตัวจริงกลับมา... เธอต่อประโยคในใจ
"ถ้าเช่นนั้นพี่คงต้องกลับก่อน แต่จำไว้นะ... หากมีปัญหาอะไรให้กลับบ้านเราได้ทุกเมื่อ พี่อยู่ข้างน้องเสมอ" มู่ฟงหงบีบไหล่น้องสาวเบาๆ สื่อความหมายถึงความรักที่มั่นคง
"ขอบคุณค่ะพี่ใหญ่" หนิงหนิงยิ้มกว้างออกมาด้วยความซึ้งใจ อย่างน้อยในโลกนิยายที่แสนวุ่นวายนี้ เธอก็ยังมีพี่ชายที่รักเธอด้วยใจจริง
มู่ฟงหงจึงสามารถกลับบ้านไปด้วยความสบายใจ
หลังจากส่งพี่ชายกลับไป มู่หนิงหนิงก็กลับมาสู่โลกแห่งความเป็จริง เงินไม่กี่หยวนที่หยางไป่หลงทิ้งไว้ไม่มีทางพอกับแผนการเป็เศรษฐีนีของเธอแน่นอน ไม่ว่าจะเป็ค่าเช่าหรือซื้อที่ทางเพื่อจะเปิดร้านค้า อีกอย่างเธอตั้งใจจะยืมเงินก้อนนี้เพียงชั่วคราวและจะหามาคืนเขาให้ครบในอีกหกเดือนเมื่อเขากลับมา
"ถ้าอยากได้เงิน ก็ต้องเริ่มจากการขายของ!"
หญิงสาวหลับตาลง ตรวจสอบ 'ซุปเปอร์มาร์เก็ตมิติ' ที่ติดตามเธอมา สินค้ามากมายละลานตาถูกจัดเรียงไว้เป็ระเบียบ ั้แ่ของใช้จิปาถะไปจนถึงอาหารสดคุณภาพเยี่ยม
"เริ่มจากขายอะไรก่อนดีนะ..." เธอพึมพำกับตัวเองด้วยั์ตาเป็ประกาย แผนการสร้างตัวของมู่หนิงหนิงกำลังเริ่มแล้ว
..............
1K
