-----ต่อจ้า----
“คิดว่าที่เธอทำไปเพราะหวังว่าคุณจะตามเครื่องติดตามตัวมาและจะมาเจอฉัน เด็กคนนั้นยอมเสียสละเพื่อเหลือทางรอดไว้ให้ฉัน... ถามหน่อยสิ ทำไมนายถึงตามหาฟีบีเจอได้ๆง่ายๆ ทั้งๆที่เครื่องติดตามอยู่ที่ฉัน”
“...ฉันไม่ได้ติดเครื่องติดตามไว้แค่ที่โทรศัพท์อย่างเดียว”
“หมายความว่ายังไง มีที่อื่นอยู่ด้วยอย่างนั้นเหรอ”
“ใช่ ติดไว้ที่อื่นด้วย”
“แล้วคุณแน่ใจได้ยังไงว่าเครื่องติดตามที่โทรศัพท์ไม่ใช่ตำแหน่งของเธอ”
“...เพราะฉันรู้จักเด็กคนนั้นดีกว่าใคร ฟีบีจะต้องยอมเสียสละให้เธอแน่ แล้วก็เครื่องติดตามอีกชิ้นติดอยู่กับสิ่งที่เด็กคนนั้นไม่มีทางถอนออก”
“หะ? เดี๋ยวนะ คุณคงไม่ได้ซาดิสถึงขนาดวางยาสลบเธอแล้วแอบฝังเครื่องติดตามเข้าไปในตัวเธอใช่ไหม ถ้าเป็อย่างจิตใจของคุณมะ...”
“คิดไปถึงไหนแล้ว?”
“ก็คุณพูด...”
“ฉันหมายถึงสร้อยของแม่ฉัน”
“อ่อ สมกับเป็ท่านคราวน์ ชอบทำอะไรลับๆล่อๆจริงๆ”
“ถ้าจะมาพูดไร้สาระก็กลับไปได้แล้ว ฉันง่วง เธอก็กลับไปพักได้แล้ว อายุก็มากแล้วน่าจะพักมากๆหน่อย” ชายหนุ่มกวาดตามองร่างโปร่งที่มีผ้าพันแผลพันอยู่ในบางจุด ...อึด สมกับเป็นางมารร้ายของกลุ่มล่ะนะ...
“ถึงฉันจะอายุมาก แต่หุ่นยังแน่นเถอะย่ะ พูดไม่เข้าหูมากๆเดี๋ยวก็ยัดเยียดความเมียให้เลย”
“ขอเถอะ เห็นฉันแบบนี้ ฉันก็เลือกนะ”
“หมายความว่าไงยะ ฉันไม่ผ่านมาตรฐานของคุณเหรอ? กล้าดียังไงมาเหยียดหยามฉัน ทั้งๆที่ตัวคุณก็ไม่ได้ดีไปกว่ากัน ตอแยมาตั้งเกือบยี่สิบ เด็กมันยังไม่แลเลย หึ”
“เธอก็เหมือนกันไม่ใช่เหรอ ยั่วมาตั้งกี่ปี มันก็ไม่เอาเธอเหมือนกัน”
“หนอย ไอ้...ไอ้เ้านายเฮงซวย คุณจะกวนโมโหฉันแบบนี้ใช่ไหม ได้ ได้” ในขณะที่นิ้วเรียวชี้หน้าอีกฝ่ายด้วยความโมโห เธอโกรธจนหน้าดำหน้าแดง ถ้าพ่นไฟได้คงทำไปแล้ว เธอคือ เกว็นเน็ต ไฮโซสาวพราวเสน่ห์แห่งอิตาลีเชียวนะ กล้ามากที่มาดูถูกกัน.... เอะ เดี๋ยวนะ...หึ “วันนี้น้องชายของคุณช่วยชีวิตฉันไว้ ฉันจะมอบความสาวความสวยของฉันให้เด็กคนนั้นเพื่อเป็การตอบแทน” พูดจบๆ เธอก็ก้าวฉับๆออกไป ในจังหวะที่คว้าประตูห้องและเปิดออก เสียงเข้มก็ดังไล่หลังมา
“ถ้าเธอทำอะไรแปลกๆ ฉันจะให้ลูเซียไปลากเธอออกมา”
ปึง!
...ไอ้บ้า...
เช้าวันต่อมาฟีบีสังเกตเห็นโทรศัพท์มือถือของตัวเองว่าอยู่ที่หัวเตียง เธอเลยไปหาเกว็นเน็ตที่ห้อง ขอบคุณที่นำมาคืน เกว็นเน็ตกลับยิ้มเ้าเล่ห์แล้วบอกว่า เธอต่างหากที่ต้องขอบใจฟีบีที่ช่วยชีวิต แล้วบอกด้วยว่าสร้อยคอที่เธอสวมอยู่สวยดี ให้เก็บรักษาไว้ให้ดี ฟีบีก็ยิ้มดีใจ เพราะเป็สร้อยของแม่เธอ
หลังจากเกิดเื่นั้นติดตามของฟีบีก็เพิ่มขึ้น ทุกอย่างดูเคร่งเครียดไปหมด ทั้งคราวน์ ลูเซีย เกว็นเน็ต หรือแม้แต่คาเร็น เหมือนมีเื่ไม่ดีเกิดขึ้น เพียงแต่เธอแค่ไม่รู้ว่ามันคือเื่อะไร เธอเคยพยายามเลียบเคียงถามคาเร็นแต่เ้าตัวก็บ่ายเบี่ยงตลอด ใน่หลายอาทิตย์มานี่คราวน์และเกว็นเน็ตเหมือนมีเื่ยุ่งๆต้องทำตลอดเวลา เธอเองหลังจากแผลหายดีก็ถูกฝึกหนักขึ้น ครูฝึกของเธอเพียงแค่บอกว่าเป็คำสั่งของนายท่าน เธอเองไม่รู้เื่อะไรก็ได้แต่ปฏิบัติตาม
“คาเร็น”
“ว้าย โธ่ นายน้อย” คาเร็นร้องอ่างใเมื่อนายน้อยของบ้านนึกอยากจะแกล้งคนแก่ให้ใเล่น เธอเดินเข้ามาข้างหลังแม่บ้านเงียบๆแล้วเรียกชื่ออีกฝ่ายข้างหู คาเร็นถึงกับส่งเสียงร้องอย่างใ
“น่าตีจริงๆเชียว ชอบเล่นเป็เด็กอยู่เรื่อยเลย” เธอแสร้งทำหน้าดุใส่ ฟีบีเพียงแค่ยิ้มแหย่ๆมาให้
“ขอโทษครับ ผมแค่เห็น่นี้คาเร็นเครียดๆ เลยอยากทำให้ผ่อนคลายลงมาบ้าง” ร่างเล็กบอกเสียงเรียบ ส่วนคงฟังอย่างคาเร็นมองนายน้อยของเธออย่างรู้สึกผิด เธอรู้ว่าเด็กคนนี้ฉลาดคงสังเกตเห็นความผิดปกติ สงสัยแต่ถามไม่ได้เพราะรู้ตัวดีว่าตัวเองไม่ควรรู้เื่นี้
“คงอึดอัดสินะคะ แต่ว่าเพราะนายท่านเป็ห่วง ไม่อยากให้นายน้อยต้องกังวล”
“แต่ทุกคนรู้เื่กันหมด มีแค่ผมที่ถูกปิดบัง ทำเหมือนผมไม่ใช่.......คนในครอบครัว” เสียงค่อยๆหายไปตรงท้ายประโยค คาเร็นมองเด็กสาวตรงหน้าอย่างเห็นใจ
“คาเร็นทำอะไรอยู่เหรอ” ร่างบางเปลี่ยนประเด็นเมื่อรู้สึกตัวว่ากำลังให้แม่บ้านไม่สบายใจ
“ลืมแล้วเหรอคะว่าวันนี้วันอะไร”
“หืม?” เธอขมวดคิ้ พยายามคิดว่านี่คือวันอะไร
“วันเกิดนายท่านไงคะ” แม่บ้านเฉลย อ่าจริงสิ วันนี้วันเกิดพี่ชายของเธอ แต่ว่าั้แ่พ่อกับแม่เสียไปพวกเธอก็ไม่เคยจัดงานฉลองวันเกิดเลย เพราะคราวน์ไม่ชอบให้จัด พอพี่ชายไม่อยากให้จัดงานฉลองวันเกิด เธอเลยไม่อยากให้จัดงานฉลองของตัวเองเหมือนกัน ไม่รู้สิ มันคงแปลกถ้ามีแค่เธอที่จัด แต่อีกคนไม่จัด
“ดิฉันว่าจะทำเค้กให้นายท่านคะ ถึงไม่ได้จัดงานเลี้ยงฉลองแต่ เกิดทั้งทีก็ควรมีเค้กใช่ไหมคะ”
“ให้ผมช่วยนะครับ”
“นายน้อยฝึกคาราเต้เสร็จแล้วเหรอคะ”
“ครับ เดี๋ยวผมไปอาบน้ำก่อนเดี๋ยวลงมาช่วยครับ” เ้าตัวพูดจบก็หมุนตัวออกทันที คาเร็นยิ้มตามหลัง เด็กคนนี้จะมีรอยยิ้มไปได้อีกนานแค่ไหนกัน นานวันไปรอยยิ้มของเธอก็หมองลงทุกที ไม่รู้ว่าถ้าต้องเผชิญกับเื่ที่กำลังเกิดขึ้น เธอจะยังยิ้มได้รึเปล่า ไม่อยากให้หายไปเลยจริงๆ
ฟีบีรีบจัดการธุระของตัวเองแล้วรีบลงมาช่วยคาเร็นทำเค้ก
“นายน้อยแต่งหน้าเค้กไปก่อนนะคะ เดี๋ยวดิฉันเอาของว่างไปให้นายท่านก่อน”
“ผมเอาไปให้เองก็ได้ครับ” เธออาสา
“ถ้าอย่างนั้นดิฉันรบกวนกน่อยนะคะ”
ก็อกๆ
เมื่อได้ยินเสียงอนุญาตจากข้างในเธอก็เปิดประตูเข้าไป ทันทีที่เธอเปิดประตูเข้าไปบสนทนาระหว่างคราวน์ เกว็นเน็ตและลูเซียก็เงียบลงทันที เหมือนกับไม่อยากให้เธอได้ยินบทสนทนาของพวกเขา
“ผมเอาของว่างมาให้ครับ” ฟีบีวางของว่างลงบนโต๊ะทำงานของคราวน์ เ้าของโต๊ะเพียงแค่มองนิ่งๆแล้วเบือนหน้ามามองเพื่อนสาวของตัวเอง อีกฝ่ายเหมือนจะรู้ใจเพื่อนรัก
“เอ่อ ฉันอยากเข้าห้องน้ำ ขอตัวแปบนึงนะ นายพาฉันไปหน่อยสิ” เกว็นเน็ตลุกขึ้นไปลากลูเซียให้เดินเลี่ยงมาด้วยกัน
“ผมขอตัวนะครับ” ฟีบีบออกเมื่อทำหน้าที่ของตัวเองเสร็จ
“มานี่หน่อย” ร่างเล็กเดินไปหยุดตรงหน้าโต๊ะทำงานของอีกฝ่าย คราวน์นั่งมองเธออยู่แบบนั้น ในขณะที่ร่างเล็กประสานมือด้านหน้าแล้วก้มหัวลงน้อยๆเหมือนทุกที ร่างสูงลุกขึ้นเดินมาพิงโต๊ะอยู่ใกล้ๆเธอ ปลายนิ้วยกขึ้นเช็ดเศษแป้งที่ติดตรงแก้มเธอออก ฟีบีเงยหน้ามองหน้าอีกฝ่ายอย่างใ
“ไปทำอะไรมา”
“ช่วยคาเร็นทำเค้กครับ”
“อืม” ร่างสูงตอบรับง่ายๆ เขายื่นมือไปคว้าแก้วชามายกขึ้นดื่ม ตอนนั้นเองเ้าตัวเผลนิ่วหน้าเล็กน้อย
“ยังเจ็บแผลอยู่เหรอครับ” ร่างเล็กเอื้อมมาจับต้นแขนพี่ชายอย่างเป็ห่วง แผลของคราวน์ยังไม่หายดี เพราะเขาทำงานไม่ยอมหยุด แผลจึงไม่หายเสียที เธอต้องคอยสังเกตอีกฝ่ายตลอดเวลาเพราะกลัวเขาไม่ยอมกินยาตามที่หมอสั่ง เวลาเธอไปเรียนก็ขอให้เกว็นเน็ตช่วยดูให้อีกคน
“ฉันไม่เป็ไร”
“วันนี้ทานยารึยังครับ”
“อืม นายออกไปได้แล้ว ฉันต้องทำงานต่อ” ร่างสูงเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะเหมือนเดิม
“เป็ไงบ้าง” เกว็นเน็ตถามเมื่อกลับเข้าห้องมาอีกรอบ เธอจงใจเปิดโอกาสให้คนทั้งคู่เอง
“อะไร”
“ทึ่มชะมัด”
“ฉันได้ยินนะเกว็น”
“ก็พูดให้ได้ยินไง” เธอลอยหน้าลอยตาตอบ
“ตกลงที่ให้ไปตามสืบได้เื่รึยัง” คราวน์หันไปถามลูเซีย
“ครับ แต่ว่า พวกมันระวังตัวมาก มันจะเปลี่ยนที่กบดานทุกเดือน”
“หึ ร้ายกว่าที่คิดนะ แสดงว่าบอสของฝ่ายนั้นก็เก่งใช้ได้” เกว็นบอก
“สืบต่อไป ฉันก็อยากจะรู้ว่ามันจะซ่อนไปได้อีกสักเท่าไหร่”
“ลูเซีย นายปล่อยเื่นี้ให้เอเดนจัดการ อีกสองวันนายกลับอิตาลีปะ ฉันไม่ใจไอ้แก่เหลี่ยมจัดพวกนั้น”
“ครับ”
“ถ้ามันยุ่งยากขนาดนั้นลอบฆ่าซะก็สิ้นเื่”
“เธอก็น่าจะรู้ ถ้าฉันทำลงมือทำอะไรไปตอนนี้ มันจะเกิดความขัดแย้งภายในทันที แค่เื่นี่ฉํนก็ปวดหัวไปหมดแล้ว”
“ยุ่งยากชะมัด โน่นก็ไม่ได้นี่ก็ไม่ได้”
“เธอเองอีกสองวันก็กลับไปได้แล้ว พ่อเธอติดต่อมาบอกว่าเธอรับสายเขา”
“แล้วนายจะบอกทำไมว่าฉันอยู่ที่นี้ บอกไปสิหนีไปไหนแล้วไม่รู้”
“ถ้าเธอเอาแต่อู้แบบนี้ฉันก็ขาดทุนน่ะสิ อย่าลืมว่าไอ้บริษัทที่เธอดูแลอยู่มันก็ของฉํน เธอกินเงินเดือนฉันอยู่”
“ขี้งก”
“ดี งั้นฉันจะส่งบิลค่ารถของฉันที่เธอพาไปลุยกับพวกนั้นไปให้ก็แล้วกันนะ”
“นี่นาย ตั้งใจให้ฉํนล้มละลายเลยใช่ไหม ขูดรีดกันขนาดนี้”
“ฉันไม่หักลบหนี้พวกนั้นให้ก็ได้ แถมโบนัสให้อีก แค่ทำงานให้ฉํนอย่างนึง” เกว็นเลิกคิ้วเป็เชิงถาม
“ปั่นหัวไอ้แก่พวกนั้นให้มันแตกกันเอง ถ้าให้ฆ่ากันตายไปเลยข้างนึงก็ได้”
“นายไม่คิดว่าค่าจ้างพวกนี้มันน้อยไปรึไง ถ้าฉันทำสำเร็จ นายน่ะกำไรมหาศาลเลยนะ”
“ก็ได้ แถมด้วยความลับของเธอ ที่ฉันจะเก็บเงียบแบบไม่พูดถึงอีก”
“ถ้าจะทำขนาดนี้ เอาปืนมาจ่อหัวขู่กันเลยก็ได้” เธอตะคอกขึ้นอย่างเหลืออด ร่างโปร่งคว้าแก้วชาขึ้นดื่มจนหมด กระแทกลงบนจานรองเหมือนเดินแล้วเดินออกไปอย่างหงุดหงิด
*******รูปก็อปกูเกิ้ลมาจ้า
*******ศุกร์สุขสันต์จ้า ใครไม่อยากรอทีละตอนไปอุดหนุนอีบุ๊คกันได้ที่meb จ้า ส่วนookbeeรออนุมัติก่อนจ้า
*******เจอกันพรุ่งนี้ค่ำจ้า
1K
![[Boy Love] รักเริ่มจาก 100 (It starts with 100%)](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1724938391_37184270.webp)
