ตอนที่19
"ฮองเฮาะโออกจากหน้าต่างห้องบรรทมฉีหลงทหารก็ได้ตามล่าฮองเฮา"
เ้าลู่: โธ่เอ๊ยแผนข้าที่วางไว้ล้มเหลวไม่เป็ท่าเลยมีหวังไอ้ฮ่องเต้ได้หัวเราะข้าแน่ทำไงดีแต่ช่างเถอะเอาตัวรอดก่อนแล้วกันอย่างอื่นค่อยคิดหาวิธีเอาใหม่
ทหาร: นี่!!! เ้า หยุดอยู่ตรงนั้นนะ
เ้าลู่: บ้าเอ่ยตามมาทันจนได้ ใครจะหยุดให้เ้าจับข้ากันเล่า
ทหาร: ฮองเฮาเ้าจะไปไหนเ้าหนีพวกข้าไม่พ้นหรอก
"ฮองเฮาต่อสู้กับทหารแคว้นฉีอย่างเมามันในขณะนั้นโจโฉก็เข้ามาช่วยฮองเฮาได้ทันเวลาพอดี"
เ้าลู่: โจโฉแผนเราล้มเหลวไม่เป็ท่า
โจโฉ: ไม่เป็ไร
"จากนั้นโจโฉจับแขน ลู่ฉางในร่างองค์หญิงเ้าลู่วิ่งหลบหนีเข้าไปในป่าหนาทึบ ฮองเฮาถอนหายใจ เหนื่อย แฮ็ก แฮ็ก"
เ้าลู่: ข้าไม่คิดว่าฉีหลงมันจะใช้แผนซ้อนแผนแบบนี้ข้าเกือบออกมาไม่ทัน
โจโฉ: ดีแล้วที่เ้าออกมาได้ทันเวลา
เ้าลู่: ข้าว่าข้าประมาทเกินไปข้าคิดว่าศัตรูไม่ได้ร้ายกาจอย่างที่คิดแต่ความเป็จริงแล้ว ฉีหลงระมัดระวังเป็อย่างมาก
โจโฉ: เรากลับไปหาวี๋เซียนและซุ่นซุยกันเถอะ
เ้าลู่: ข้าเหนื่อยแล้วเ้าแบกข้าได้หรือไม่
โจโฉ: ไม่เ้าหนักเกินไป
เ้าลู่: หา นะ นะข้าเหนื่อยจริง จริง
โจโฉ: มา มาขึ้นหลังข้า
"ฮองเฮาขึ้นขี่หลังฮ่องเต้ ภาพเมื่อหนึ่งพันปีที่แล้วก็เข้ามาในหัวฮองเฮา ตอนนั้นโจโฉแบกลู่ฉางขี่หลังกลับวังเหมือนบ่นว่าเหนื่อยนักเหนื่อยหนาแต่ก็แบกลู่ฉางจนถึงวัง"
เ้าลู่: ข้าเห็นภาพเหล่านี้อีกแล้ว
"ในใจโจโฉก็รู้สึกคุ้นเคยที่ได้แบกฮองเฮา"
โจโฉ: แปลกข้าพึ่งเคยแบกน้องหญิงเป็ครั้งแรกแต่ความรู้สึกข้ามันไม่ใช่ครั้งแรกที่แบกน้องหญิง แปลกจัง
"และลู่ฉางในร่างองค์หญิงเ้าลู่"
เ้าลู่: ทำไมข้าต้องมาเห็นภาพเหล่านี้อยู่คนเดียวด้วยนะช่างไม่ยุติธรรมกับข้าเลยจริง จริง เอาล่ะใกล้ถึงแล้วเ้าปล่อยข้าลงตรงนี้เถอะข้าจะเดินไปเอง
"และกำลังเดินอยู่นั้นก็คิดอะไรเพลิน"
โจโฉ: น้องหญิง
"โจโฉหันไปเห็นดอกไม้ป่าและเด็ดมาหนึ่งดอกทัดหูให้ฮองเฮา"
โจโฉ: เ้าว่าเป็ไง
เ้าลู่: อะไรของเ้าข้าไม่ชอบดอกไม้จะเอามาทัดหูให้ข้าทำไมกัน
"ภาพที่โจโฉเก็บดอกซากุระมาทัดหูให้ลู่ฉางก็เข้ามาในหัวของฮองเฮาอีกครั้งสลับไปมา"
โจโฉ: ข้า ข้าเห็นว่าดอกไม้สวยดีและงดงามเหมาะกับเ้า
เ้าลู่: ถ้าอย่างนั้นข้ารับไว้ก็แล้วกัน
"ฮองเฮาคิดในใจ"
เ้าลู่: ไอ้บ้าโจโฉคิดว่าข้าจะหวั่นไหวกับเ้าอย่างงั้นรึ ฝันไปเถอะ เมื่อครู่นี้สิ่งที่ข้าเห็นและภาพกลับเข้ามาในหัวข้าเป็ผู้ชายคนหนึ่งทัดดอกซากุระให้ที่หูซึ่งข้าเป็คนรับดอกไม้นั้นข้าต้องหาคำตอบให้ได้ทุกอย่างมันเชื่อมโยงกันอย่างไรกันแน่
ซุ่นซุย: ฝ่าา ฮองเฮาท่านทั้งสองปลอดภัยข้าก็ดีใจ
โจโฉ: ถ้าข้าไปไม่ทันมีหวังฮองเฮาของเ้าได้กลายเป็ศพเฝ้าแคว้นฉีเป็แน่
เ้าลู่: ข้าว่าเ้าเอาหมาออกจากปากเ้าบ้างก็ได้นะจะได้ไม่เห่าไม่หอนไปทั่ว
โจโฉ: ปากเ้าก็ร้ายพอ พอกับข้านั่นแหละน้องหญิง
เ้าลู่: แต่เ้ากับข้าไม่เหมือนกันมีความแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง
ซุ่นซุย: พอเถอะเลิกทะเลาะกันได้แล้วพ่ะย่ะค่ะ
แม่ทัพแคว้นฉี: พวกมันอยู่นั้นตามไป
เ้าลู่: แย่แล้วพวกมันตามมาทันแล้วเร็วเข้า
"ฮ่องเต้และซุ่นซุยช่วยพยุงวี๋เซียนหลบในพุ่มไม้เร็ว"
เ้าลู่: พวกเราไปทางนี้
"และซุ่นซุยก็เรียกวี๋เซียน"
ซุ่นซุย: วี๋เซียน วี๋เซียน
วี๋เซียน: อะไรเล่า
"ทหารแคว้นฉีตามมาทันเวลาพอดีและวี๋เซียนก็เหมือนจะได้สติ"
วี๋เซียน: หา ทหารแคว้นฉี
"วี๋เซียนวิ่งนำหน้าทั้งสี่คนไปอย่างไม่คิดชีวิต"
โจโฉ: เดี๋ยวนะนั่นเ้าใอะไรขนาดนั้นถึงขั้นวิ่งหน้าตั้ง
วี๋เซียน: ก็ข้าในิ
ซุ่นซุย: แผลเ้าหายเจ็บแล้วรึ
วี๋เซียน: ออข้าลืม โอ๊ยเจ็บชมัดเลย
"ทุกคนต่างหัวเราะวี๋เซียน"
โจโฉ: ฮ่า ฮ่าเ้านินะ
ซุ่นซุย: ฮ่า ฮ่า
เ้าลู่: ฮ่า ฮ่า
ทหาร: พวกมันอยู่นั้น หยุดเดี๋ยวนี้
"ทหารเข้าล้อมรอบฮองเต้ ฮองเฮา วี๋เซียน และซุ่นซุย"
ทหาร: พวกเ้าหนีพวกข้าไปไม่พ้น
"ฮ่องเต้เหวี่ยงดาบไปอย่างไม่คิดชีวิตฟาดฟันอย่างไร้ปรานี ฮองเฮานั้นดึงมีดออกมาจากขาข้างขวา ฟาดฟันทหารอย่างเืเย็น วี๋เซียนแม้จะาเ็แต่เืนักสู้ทำให้เขานั้นต่อสู้แบบไม่คิดชีวิต ซุ่นซุยใช้ธนูยิงทหารอย่างรวดเร็ว ทหารตายทั้งหมดแต่จับแม่ทัพแคว้นฉีไว้เป็ตัวประกันไว้ได้"
ซุ่นซุย: เป็ไงละพวกข้าทั้งสี่ฝีมือไม่เบานะ
โจโฉ: น้องหญิงฝีมือการต่อสู้เ้าไม่เบาเลยทีเดียว
เ้าลู่: ข้าก็บอกเ้าแล้วข้าไม่ใช่ผู้หญิงธรรมดาอย่างที่ท่านคิด
ซุ่นซุย: องค์หญิงกระหม่อมไม่เคยคิดมาก่อนว่าพระองค์จะเก่งด้านการต่อสู้ด้วย
เ้าลู่: ซุ่นซุยถึงข้าเป็แบบนี้ข้าก็ไม่เคยจะอวดอ้างใครว่าข้าเก่งการต่อสู้ไม่เหมือนใครบางคน
"ฮองเฮาหันหน้าไปทางด้านฮ่องเต้แต่แล้ววี๋เซียนก็สลบลงนอนกองกับพื้นซุ่นซุยรีบช่วยพยุงวี๋เซียนยืนขึ้น"
วี๋เซียน: ข้ายังไหว ข้าไหว
"ฮ่องเต้และฮองเฮาช่วยกันมัดท่านแม่ทัพแคว้นฉีไว้ที่ต้นไม้"
เ้าลู่: โจโฉเ้าจะเอาไงต่อดีและตัวประกันนี้ล่ะ
โจโฉ: แต่อย่างน้อยฉีหลงมันก็ขาดมือข้างขวาไปอีกหนึ่ง
"จดหมายถึงฉีหลง ฉีหลงถ้าเ้าไม่ยอมลงสนธิสัญญายุติาภายในสามวัน ท่านแม่ทัพของเ้าอาจจะไม่รอดก็เป็ได้ รามือเสียเถอะข้าว่ามันส่งผลดีทั้งเ้าและข้ากันทั้งสองฝ่าย ภายในสามวันสามวันเท่านั้นถ้าเ้าไม่ยินยอมทำตามข้อตกลงของข้า ข้าจะฆ่าคนของเ้าสะ ฮ่า ฮ่า ฉีหลงอ่านจดหมายเสร็จโกรธเป็อย่างมากโยนกระดาษจดหมายเข้ากองไฟ"
ฉีหลง: เ้าคิดว่าใช้ทหารมาเป็ตัวประกันแล้วข้าจะยอมรึ ไม่มีทางเ้าเรียกแม่ทัพฉือมาพบข้า
ทหาร: พ่ะย่ะค่ะ
ฉีหลง: แม่ทัพฉือแคว้นโฉจับวี๋เอิ่นไว้เป็ตัวประกันเพื่อให้ข้าลงสนธิสัญญายุติาเ้าว่ามันใช่เื่หรือเปล่าที่ข้าจะยอมลงสัญญาอีกอย่างหนึ่งข้าก็เป็ห่วงวี๋เอิ่น
แม่ทัพฉือ: ฝ่าาแม่ทัพวี๋เอิ่นปลอดภัยและเราก็ไม่ต้องเสียเืเสียเนื้อกันอีกนะพ่ะย่ะค่ะ
ฉีหลง: ขอให้ข้าได้คิดทบทวนดูอีกสักครั้ง
"ฉีหลงเดินไปเดินมาครุ่นคิด"
ฉีหลง: สำหรับข้าพี่น้องประชาชนของข้าก็สำคัญข้าไม่อยากให้คนของข้าต้องตายเพราะกว่างโฉอีกแล้วข้าไม่อยากให้วี๋เอิ่นมาจบชีวิตเหมือนกับน้องชายข้าทหาร
ทหาร: พ่ะย่ะค่ะ
ฉีหลง: เ้านำจดหมายฉบับนี้ส่งมอบให้กับฮ่องเต้โจโฉ
ทหาร: พ่ะย่ะค่ะ
"จดหมายถึงฮ่องเต้โจโฉ มีความในหนึ่งว่า ข้าไตร่ตรองครุ่นคิดอยู่นานจนข้าตัดสินใจได้ว่า ครั้งหนึ่งเมื่อน้องชายข้าได้เสียสละชีวิตตนเองนั้นได้มาซึ่งความสงบสุขและประชาชนอยู่ดีกินดีแผ่นดินเจริญรุ่งเรืองข้าย่อมเห็นสิ่งที่ข้าควรกระทำดังนั้นข้าจะยอมลงนามสัญญายุติากับเ้าแต่เ้านั้นต้องไม่ฆ่าคนของเรา ข้าเห็นถึงความจงรักภักดีในคนของข้า เ้ามาพบข้าที่สะพานข้ามแม่น้ำระหว่างแคว้นฉีและแคว้นโฉ ในวันพรุ่ง"
โจโฉ: นี้แหละคือสิ่งที่ข้า้าฉีหลง
โปรดติดตามตอนต่อไป....
1K
