ท่ามกลางผู้คนและเสียงเพลงที่ดังกระหึ่มอยู่ภายในร้านไม่สามารถทำให้ไทเกอร์มีอารมณ์ร่วมหรือสนุกไปกับมันได้อีกต่อไป เขาเลือกที่จะยืนนิ่งเงียบอยู่เหมือนเดิมและเมื่อไทเกอร์ไม่มีปฏิกิริยาโต้ตอบก้าวหน้าเองก็ไม่กล้าที่จะเอ่ยอะไรออกมาเพราะกลัวว่าอาจจะทำให้ไทเกอร์นั้นไม่พอใจก็ได้จนกระทั่ง…
“ชอบมากไหม?” เป็คำถามแรกที่ถูกเอ่ยออกมาจากปากของนักร้องหน้าหล่อหลังจากที่มันยืนเงียบอยู่นานและพอผมได้ยินคำถามใบหน้าและคำพูดของนทีก็ดังขึ้นในโสตประสาทของผมอีกครั้ง
‘บอกชอบแและขอเป็แฟนให้ได้’
“ครับ…ชอบมากครับ…” ผมมองเขาแล้วไม่ลังเลที่จะตอบออกไปเพราะอยากให้คำท้านั้นสิ้นสุดลงโดยเร็ว ไอ้หน้าหล่อกระตุกยิ้มมุมปากแล้วสาวเท้าเข้ามายืนใกล้ๆผมก่อนจะยื่นหน้าหล่อเข้ามากระซิบข้างหูผมด้วยน้ำเสียงแ่เบา
“พิสูจน์สิ…ว่ามากแค่ไหน”อ่าเสียงทุ้มน่าฟังกับลมหายใจอุ่นๆดังขึ้นข้างแก้มผมอีกนิดเดียวจากกระซิบจะกลายเป็หอมแก้มอยู่แล้วทำเอาใจผมสั่นเลย
“ต้องพิสูจน์ด้วยเหรอครับ?” เกิดมายังไม่มีผู้ชายคนไหนได้มีโอกาสเข้าใกล้ผมขนาดนี้มาก่อนถือว่าเขาโชคดีนะที่ผมไม่ด่าเหมือนทุกคนที่ผ่านมา
“มาบอกชอบกันขนาดนี้ ก็้าพิสูจน์สิ” น้ำเสียงของไอ้หน้าหล่อกับสายตาที่เขาจ้องมองมามันทำให้ผมรู้สึกปั่นป่วนใจอย่างบอกไม่ถูกสงสัยคงเป็เพราะฤทธิ์ของแอกลอฮอล์แน่ๆเลย
“เป็แฟนกันเลยไม่ได้เหรอครับ ผมหล่อนะ เตะบอลก็เก่งด้วยพี่สนไหม?” นาทีนี้ด้านได้อายอดครับรีบเสนอข้อดีที่มีอยู่น้อยนิดให้คนตรงหน้ารับฟังก่อนที่เขาจะปฏิเสธ
“หึ เอาโทรศัพท์มา” เขายิ้มแล้วยื่นมือออกมาเพื่อรับโทรศัพท์จากผม แน่นอนว่าผมเองไม่ลังเลรีบส่งโทรศัพท์ให้เขาทันที
“อะ เบอร์ก็มีแล้ว ไลน์ก็มีแล้ว ทีนี้คิดเอาเองว่าทำไงถึงจะได้เป็แฟน” ไอ้หน้าหล่อพูดจบก็ยื่นโทรศัพท์คืนกลับมาให้ผม จากนั้นเขาก็เดินหายเข้าไปในกลุ่มนักเที่ยวกลางคืนจางหายจากสายตาของผมไปในที่สุด…
ผมยืนเอ๋ออยู่นานกว่าจะรู้สึกตัวว่าต้องทำอะไรต่อไป เมื่อภารกิจที่โดนท้ามาล้มเหลว ผมก็ต้องเดินกลับไปหาไอ้คนต้นเื่ซิครับ
“เป็ไง? ได้แฟนเลยป่ะ”พอนทีเห็นหน้าผมมันก็ทำหน้าตาพร้อมกินเผือกมากเห็นแล้วก็อยากจะเตะให้มันตกเก้าอี้เหลือเกินเผื่อปีศาจร้ายที่สิงร่างมันอยู่จะได้ออกไปไวๆ
“ได้ที่ไหนกัน”ผมหน้าบึ้งทิ้งตัวนั่งลงอย่างหมดแรงแล้วตอบนทีด้วยน้ำเสียงที่ไม่สบอารมณ์เท่าไหร่นักหมดกันความแมนที่ผมสะสมมาโดนไอ้นทีทำลายหมดสิ้นแล้ว
“ถ้ายังไม่ได้เป็แฟนก็ถือว่าภารกิจมึงยังไม่บรรลุเป้าหมายนะครับ” พอได้ฟังคำพูดมันผมก็ถอนหายใจออกมาอย่างแรงก่อนจะจ้องหน้ามันอย่างเหนื่อยหน่ายใจ
“ถามจริง มึงจะให้กูไปตามจีบผู้ชายเป็แฟนเพื่อ?”
“เถอะน่า กูว่าคนนี้แหละเนื้อคู่มึงเชื่อกูสิ” นทียกมือขึ้นกอดอกทำท่านั่งไขว่ห้างแล้วพูดด้วยสีหน้าท่าทางที่ดูมั่นใจมาก เห็นแล้วก็นึกอยากจะเตะมันแทนลูกบอลขึ้นมาอีกสักรอบ
“มึงหาเื่แกล้งกูล่ะซิไม่ว่า” ผมมองค้อนใส่นทีคนอย่างมันนิสัยไม่ดีความน่าเชื่อก็ติดลบอีกต่างหากเนื้อคู่ผมมันต้องขาว สวย หมวย ตัวเล็กน่าฟัดต่างหากล่ะ
“กูว่ามึงสองคนพอกันทั้งคู่นะเล่นกันเป็เด็กๆนี่ถ้าเกิดเขารำคาญ แล้วโมโหทำร้ายร่างกายขึ้นมาจะทำยังไงวะ สมองนะคิดกันบ้างไหม?” สายฟ้าพูดเสียงดุก่อนจะเอามือไปจิ้มหน้าผากน้อยๆของไอ้นทีเอาซะหัวมันโยกเลย
“โอ้ย แล้วมึงจะจิ้มหัวกูทำไมเนี่ย!” นทีหันไปโวยวายใส่สายฟ้า
“ก็มึงมันดื้อขยันสร้างเื่จริงๆ” สายฟ้าดุนที
“ใช่ กูขยันสร้างเื่แล้วก็เป็เื่ดีๆซะด้วย” มันยังต่อล้อต่อเถียงกับสายฟ้าไม่หยุด ผมส่ายหน้าถอนหายใจรอบที่ร้อยออกมาก่อนจะยกแก้วขึ้นดื่ม คิดภาพตามสายฟ้ามันก็พูดมีเหตุผลนะ ถ้าผมโดนเตะหรือโดนชกหน้าแหกขึ้นมามันไม่คุ้มเลย หน้าหล่อๆที่ทะนุถนอมมาตลอดอาจจะเสียโฉมก็ได้ แฟนก็ยังไม่มีหน้าจะพังก่อนไม่ได้นะ ผมไม่รอช้ารีบหันไปส่งสายตาอ้อนวอนขอความเห็นใจจากนทีเผื่อมันจะคิดได้แบบสายฟ้าบ้าง
“หยุด! กูรู้ว่ามึงคิดจะพูดอะไรอยู่ กูไม่ยกเลิกภารกิจนี้ง่ายๆหรอกนะ” แสนรู้ตลอดนะมึงชาติที่แล้วเกิดเป็หมาหรือไง
“มึงจะให้กูโดนเขาเตะ เขาต่อยจนเสียโฉมให้ได้เลยใช่ไหมกูเพื่อนมึงนะ” ผมโอดครวญแล้วแสร้งทำหน้าเศร้าเผื่อมันจะยอมเห็นใจและยกเลิกข้อตกลงบ้าๆนี้
“อย่ามาแสดง! มึงคิดตามกูนะถ้าเขาจะทำร้ายมึงเขาทำั้แ่มึงเดินเข้าไปบอกชอบเขาแล้วเว้ยไอ้ลูกหมา แต่เท่าที่กูเห็นมึงก็ยังอยู่ครบถ้วนดีนี่หว่า”
“...” มันหรี่ตามองผมแล้วก็ยกยิ้มมุมปาก
“และที่สำคัญกูเห็นนะมีแลกข้อมูลติดต่อกันแล้วด้วย เพราะงั้นไม่ยกเลิกครับเพื่อน” โว๊ะ! สุดท้ายมันก็คือปีศาจใจมารอย่างที่ผมให้ฉายยามันนั่นแหละ
“สู้ๆนะมึง” เป็คำพูดของสายฟ้าที่ให้กำลังใจผมบางทีผมก็สับสนสรุปมันอยู่ข้างใครกันแน่จะห้ามก็ห้ามไม่สุด พอทำอะไรไม่ได้ก็ย้ายมาอยู่ข้างไอ้นทีเสียอย่างนั้น
‘เมื่อเจรจาต่อรองไม่สำเร็จก็ดื่มย้อมใจมันเลยแล้วกัน ไอ้เพื่อนปีศาจมันไม่เห็นใจผมเลยสักนิด’
“ไอ้ก้าว มึงอย่าดื่มเยอะนะเมาแล้วระวังจะโดนฉุดคนยิ่งจ้องมึงเยอะอยู่”นทีพูดเสียงเข้มพร้อมกับชี้หน้าผม หึ เื่อะไรผมจะกลัวล่ะ หล่อขนาดนี้ถ้ามีสาวๆสวยๆมาฉุดผมก็เต็มใจนะครับ
นั่งดื่มกันได้สักพักก็รู้สึกว่ามีแรงสะกิดที่ไหล่ด้านหลัง ผมเอี้ยวตัวกลับไปมองก็เจอกับบอมเ้าของรอยยิ้มหล่อที่เพิ่งจะเตะบอลด้วยกันเมื่อตอนเย็น
“ไง เจอกันอีกแล้วนะไอ้ก้าว นที สายฟ้า” บอมยิ้มแล้วทักทายทุกคนก่อนจะนั่งลงข้างผม
“เออ แล้วนี่มึงมากับใครวะ” ผมถามมันแล้วมองสำรวจไปบริเวณโต๊ะรอบข้างก็เจอวิศวะกลุ่มใหญ่นั่งดื่มกันอยู่อีกฝั่งหนึ่ง
“กูมากับเพื่อนเพิ่งจะมาถึงได้สักพักเอง พอดีเห็นมึงเลยแวะมาทักทายก่อน”
"อ๋อ" ผมหันกลับไปมองหน้าเพื่อนมันแต่ละคน หน้าอย่างหล่อพวกมันคัดเลือกหน้าตาเข้ากลุ่มหรือไงวะ
"มึงสนใจไปนั่งกับพวกกูไหม? คนเยอะสนุกดีนะ" มันมองตามผมแล้วยกยิ้มพร้อมกับชวนไปนั่งด้วยกัน มึงจะชวนกูทำไมเราไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น คนที่มึงสนิทด้วยคือนทีไม่ใช่เหรอวะ
“อ่า ไม่เป็ไรดีกว่า พวกกูมานานแล้วอีกสักพักก็คงกลับ”
“อ้าวเหรอ เสียดายจังอดเลย”
“หืม มึงพูดว่าอะไรนะ” มันพึมพำออกมาเบาๆทำให้ผมจับใจความไม่ได้พอดีกับจังหวะเพลงมันก็ดังขึ้นเลยต้องเลิกคิ้วถามมันอีกรอบเหมือนความหมายมันฟังดูคลุมเครือแปลกๆ
“เอ่อ…กูหมายถึงอดนั่งดื่มด้วยกันน่ะ” มันหลบตาผมแล้วตอบเสียงตะกุกตะกัก
"อ๋อ โอกาสหน้าแล้วกันนะมึง"
“อืม ดูท่าทางมึงจะดื่มเยอะไปแล้วนะ เมาหรือเปล่าวะ” มันถามพร้อมกับยื่นหน้าเข้ามาใกล้มากจนผมต้องเอนตัวหลบไปชิดกับขอบเก้าอี้
“กูคอแข็งยังไม่เมาง่ายๆหรอก” ผมตอบแล้วยิ้มเจื่อนให้มันก่อนจะขยับเว้นระยะห่างจากมันไปพอสมควรวันนี้มาแปลกจริง
“งั้นเหรอ…ถ้าไม่ไหวเรียกกูได้นะ เดี๋ยวกูไปส่ง”
“เฮ้ย ไม่ต้องกูกลับเองได้ มึงไปสนุกกับเพื่อนมึงเหอะ”
“อืม เอางั้นก็ได้” ไอ้บอมมันไม่ยอมลุกไปหาเพื่อนสักที ผมรู้สึกอึดอัดกับสายตาและรอยยิ้มของมันเลยพูดเบี่ยงประเด็นให้มันกลับไปหาเพื่อนเพราะเห็นว่าเพื่อนมันมองมาหลายครั้งแล้วสุดท้ายเมื่อจบประโยคทักทายมันก็จำยอมเดินจากไป
“มึงนี่นะ เสน่ห์แรงจริงๆ” นทียกยิ้มแล้วยื่นหน้ามาพูดกับผมหลังจากที่ไอ้บอมมันลุกออกจากเก้าอี้ไปแล้ว
“เสน่ห์แรงบ้าอะไรวะ” ผมหน้าบึ้งแล้วตะคอกเสียงแข็งใส่มัน แต่มันก็ไม่ได้สนใจผมเลยยังลอยหน้าลอยตาพูดต่อ
“อ้าวมึงก็ดูซิ เพื่อนนั่งอยู่ตั้งสองสามคน ไอ้บอมก็ยังเลือกคุยกับมึงแค่คนเดียว” ดูมันพูดเข้านั่นมันผู้ชายผมก็ผู้ชายเถอะ ทำไมชอบล้อผมจังเดี๋ยวมีโอกาสจะเอาคืนให้เข็ดเลย
อืม…จะว่าไปผมก็นึกอะไรสนุกๆได้แล้วนะ
“ฮั่นแน่! ที่แท้มึงก็งอนกูนี่เองโอ๋ๆไม่งอนนะ ไว้วันหลังกูจะบอกไอ้บอมให้นะ” ผมยิ้มกริ่มจากนั้นก็ย้ายที่นั่งไปนั่งข้างๆมันพร้อมกับขยับตัวเข้าใกล้แล้วทำหน้าอ้อนใส่ ไอ้นทีดูจะใไม่น้อยเลยมันทำหน้าได้โคตรตลกอ่ะ ทั้งหน้าทั้งหูแดงไปหมดฮ่าๆ
“สัส ก้าวหน้ามึงเมาแล้วอย่าเข้ามาลวนลามกูนะ” นทีมันพยายามถอยห่างจากผม
“ทำไม กูไม่น่ารักเหรอ ไหนมึงบอกว่ากูมีเสน่ห์ไงเนี่ยกูกำลังบริหารสเน่ห์เลยน๊า” ผมไม่หยุดง่ายๆหรอกนะยังคงแกล้งยื่นทำใสซื่อแล้วส่งรอยยิ้มหวานๆเข้าไปใกล้หน้ามันเรื่อยๆจนสุดท้ายมันทนไม่ไหวหันไปหาสายฟ้าแล้วผลักให้สายฟ้ามานั่งข้างผมแทนที่มัน
“สายฟ้า ช่วยกูด้วย!” หึ สมน้ำหน้าอยากมาแซวกูดีนักไหนบอกกูดึงดูดผู้ชายแล้วมึงหนีกูทำไมไอ้เพื่อนเลว!
“พวกมึงอย่าเล่นกันแบบนี้ซิ กูอายเขา คนแม่งมองกันใหญ่แล้ว” สายฟ้าเหลียวมองซ้ายมองขวาก่อนจะหันมาทำหน้าเอือมระอาใส่ผม ผมเลยหันไปมองรอบๆข้างก็เป็ไปตามที่มันบอกอครับตอนนี้กลุ่มวิศวะทั้งกลุ่มรวมถึงไอ้บอมด้วยหันหน้ามายิ้มน้อยยิ้มใหญ่ให้ผมกันหมดเลย ให้ตายเถอะ ความแมนของผมดูเหมือนจะลดลงอีกแล้วนะ
“อะไรวะ ไม่แกล้งแล้วก็ได้” ผมยู่หน้าใส่ไอ้นทีแล้วย้ายกลับมานั่งที่เดิม ส่วนมันก็ยังใช้สายตามองผมด้วยความหวาดระแวง ช่วยไม่ได้มึงชอบแกล้งกูก่อนทำไมล่ะ
“เออดี มึงนั่งห่างๆกูเลยนะเมาแล้วชอบมั่วเหรอมึง”
“ถ้ากูจะมั่ว กูก็มั่วกับสาวเว้ย ไม่มานั่งมั่วกับมึงหรอก ยี้ขนลุกสัส”
“สัส กูก็ขนลุกเหมือนกัน” มันตอบกลับผมอย่างเร็วพร้อมยกมือขึ้นลูบแขนตัวเองไปมา
“พอกันทั้งคู่เลย เล่นกันเหมือนเด็กฉิบหาย ถ้าพวกมึงไม่ดื่มจะมานั่งงอแงทะเลาะกันก็กลับ!” สายฟ้าเสียงเข้มแล้วหันมองผมสลับกับนที
“อะไร ใครงอแงไม่มี ใช่ไหมนที” สายฟ้าเกรี้ยวกราด ผมรีบขยิบตาส่งสัญญาณให้นทีอย่างไวครับซึ่งนทีมันเองก็รู้งานตอบรับผมอย่างรู้ทัน
“เออ กูก็ไม่เห็นนะ มาๆดื่มกันต่อเว้ยไม่เมาไม่เลิก”หลังจากมันชวนชนแก้วสถานการณ์ก็กลับมาเป็ปกติอีกครั้งคราวนี้ผมจัดหนักเลยครับบนโต๊ะมีเท่าไหร่รินมาอย่าให้ขาด ยิ่ง่จังหวะเพลงโดนๆก็จะโยกตัวเบาๆตามเพลงแบบนี้โคตรมีความสุขเลย
1 ชั่วโมงผ่านไป
“มึงกูปวดฉี่อะไปเข้าห้องน้ำก่อนน๊า”ผมหันไปบอกสายฟ้าเพราะนทีดูท่าจะไม่มีสติรับรู้อะไรแล้ว เอาแต่นั่งซบไหล่สายฟ้าตาเยิ้มเสียขนาดนั้น
“ไหวหรือเปล่าให้กูไปเป็เพื่อนไหม?” สายฟ้าละสายตาจากนทีแล้วหันมาถามผมด้วยความเป็ห่วง
‘เหอะ คนที่น่าห่วงกว่ากูน่าจะเป็ไอ้คนหน้าแดงนั่งซบไหล่ข้างๆมึงนั่นต่างหากล่ะ ไม่ใช่กูหรอก’
“ไหวกูปายด้าย มึงดูนาทีเถอะ” ผมตอบเสียงยาน จากนั้นก็เดินไปเข้าห้องน้ำด้วยอาการมึนๆจากฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ที่ดื่มเข้าไปแต่ก็สามารถที่จะเดินไปถึงห้องน้ำได้ตามปกติ เมื่อมาถึงห้องน้ำจัดการธุระส่วนตัวเรียบร้อยกำลังจะเปิดประตูเดินออกไปด้านนอก จู่ๆผมก็ได้ยินเสียงทักของผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้น
“ไง…ไอ้คนน่ารัก”
“หืม ใครวะ?” ผมพยายามหรี่ตามองแต่ก็ไม่รู้ว่าคนที่อยู่ด้านหลังเป็ใคร สงสัยผมเมามากไปหน่อยเพราะภาพที่เห็นมันเลือนลางมาก
“จำคนที่ขอชนแก้วด้วยไม่ได้แล้วเหรอ?น่าน้อยใจจัง” อ๋อ ที่แท้ก็ไอ้หน้าโหดนี่เอง
“อ๋อ กูจำด้ายมีอาร้ายยวะ” ผมตอบเสียงขุ่นเคือง เพราะไอ้คนหน้าโหดนี่แหละผมถึงได้โดนไอ้นทีล้อไม่หยุดคิดแล้วก็โมโห
“หึ ทำเป็เล่นตัวบอกไม่ชอบผู้ชาย แต่ก็ไปยืนอ่อยขอไอ้นักร้องนั่นเป็แฟน”
“แล้วจาทำมาย ไม่เกี่ยวกับมึงซะหน่อย ยุ่งอะไรด้วยวะ” ผมชี้หน้ามันทันที มันเป็ใครถึงกล้ามาว่าผมอ่อยคนนั้นคนนี้ไปทั่วอะ อย่างน้อยคนที่กูอ่อยก็หล่อกว่ามึงล่ะกัน
“ทำไมพูดแบบนี้ ไม่น่ารักเลยนะครับ” มันพูดเสียงเย็นทำให้ผมรู้สึกไม่ปลอดภัย แต่กว่าจะรู้ตัวก็ช้าไปแล้วเพราะตอนนี้มันเดินเข้ามาประชิดตัวผมมากขึ้นเรื่อยๆไม่ทันจะได้ตั้งตัวมันก็เอื้อมมือมาจับหน้าผมแล้วออกแรงบีบบังคับให้หันไปเผชิญหน้ากับมัน
‘ไอ้โหดมันกำลังพยายามจะจูบผม’ ถ้าสถานการณ์ปกติผมสู้คนนะครับ แต่ตอนนี้แม่งเมามากแค่เรี่ยวแรงจะทรงตัวยังแทบไม่ได้อยู่แล้ว
“สัส! ปล่อยกูนะ มึงจะทำเหี้ยอะไร” ผมะโด่ามันพร้อมกับออกแรงทั้งหมดที่เหลืออยู่ฮึดสู้และพยายามผลักมันออกก่อนจะได้จังหวะต่อยเข้าหน้ามัน
ผัวะ! เสียงหมัดหนักของผมกระแทกเข้าที่หน้ามันอย่างแรงด้วยความโมโห
ตุ้บ ผู้ชายหน้าโหดเซถลาล้มลงไปนั่งกับพื้นทันทีแต่ถึงอย่างนั้นมันก็ยังปากดีพูดจาหมาไม่แดกออกมาอีก
“หึ ชอบความรุนแรงก็ไม่บอก อย่าเล่นตัวดีกว่า ยอมเป็เมียกูดีๆไม่แน่นะถ้ากูติดใจอาจจะเลี้ยงดูมึงก็ได้” มันพูดเสียงเย็นพร้อมกับยกมือขึ้นเช็ดเืที่มุมปาก
“หึ หน้ายางมึง…มีปัญญาเหรอวะ” ผมพยายามหาทางถ่วงเวลาและมองหาอุปกรณ์ที่จะทำให้เอาตัวรอดจากไอ้โรคจิตให้ได้นานที่สุดด้วยความหวังว่าอาจจะมีคนเดินผ่านมาทางนี้บ้าง
“มึงท้ากูเหรอ? ได้ กูเอาแน่” มันแสะยิ้มแล้วลุกเดินเข้ามาหาผมอีกครั้ง นี่ผมคิดถูกแล้วใช่ไหมที่ถ่วงเวลามันด้วยวิธีแบบนี้
ก้าวหน้าค่อยๆเดินถอยหลังด้วยความหวาดกลัวเขาหันหน้าไปที่ประตูแล้วรอจังหวะที่คนหน้าโหดเผลอจากนั้นก็รีบออกแรงวิ่งเพื่อจะยื่นมือเปิดประตูห้องน้ำ แต่ความเมาทำให้ความว่องไวในการเคลื่อนไหวของก้าวหน้าลดลงเป็เหตุให้คนร้ายวิ่งมากอดเอวเขาจากทางด้านหลังได้ทันท่วงที
“ช่วยด้วย แม่งเอ้ย!ปล่อยกูสิวะ” ผมดิ้นขัดขืนสุดกำลัง มันก็ยิ่งกอดรัดแน่นมากขึ้นยิ่งกว่างูกำลังรัดเหยื่อจะเอาให้ตายเลยหรือไง
ชายหนุ่มถึงแม้จะตัวเล็กกว่าแต่ก็เป็นักกีฬาทำให้การดิ้นขัดขืนของเขาเป็อุปสรรคต่อคนร้ายอย่างมากคนร้ายจึงตัดสินใจปล่อยมืออีกข้างแล้วออกแรงจะชกเข้าที่ท้องของก้าวเต็มแรง
“อั้ก โอ้ยเจ็บ” ผมยกมือขึ้นกุมท้องตัวเองทันที พอมันเห็นว่าผมหมดแรงขัดขืนก็ยิ้มได้ใจแล้วออกแรงดันตัวผมให้ชิดเข้ากับผนังห้องน้ำ สองมือหยาบของมันล็อกใบหน้าผมแล้วบังคับให้เงยหน้ามาสบตากับมัน
“หึ มึงหนีไม่พ้นหรอก ยอมเป็เมียพี่ดีกว่า” มันแสะยิ้มแล้วโน้มหน้าเข้ามาใกล้ ผมทำอะไรไม่ได้นอกจากยืนหลับตาตัวสั่นด้วยความกลัว
ฮือ ใครก็ได้ช่วยที…น้ำตาลูกผู้ชายก็เริ่มไหลออกมาอาบสองแก้มของผม
โครม! เสียงถีบประตูหน้าห้องน้ำก็ดังขึ้น
"สัส! มึงทำเหี้ยอะไร" และก่อนที่สติผมกำลังจะดับวูบลงไปเหมือนจะเห็นใครสักคนหนึ่ง…
634
![ดวงใจมาเฟีย [มี E-Book แบบจบเรื่องที่ Meb]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1653554902_68073280.webp)
