เกิดใหม่ครั้งนี้ต้องมีความสุข

        เมื่อไปถึงบ้านเว่ยแม่เฒ่าเว่ยก็ออกมารอต้อนรับที่หน้าบ้านอยู่แล้ววันนี้เธอจะต้องได้ทานข้าวร่วมกับว่าที่ลูกสะใภ้ให้ได้

        เธอให้ลูกสะใภ้ทั้งสองเตรียมอาหารเนื้อชุดใหญ่เพราะลูกชายเธอเป็๞คนซื้อเนื้อมาเองถึงแม้ว่าเว่ยอี้หยางจะยังไม่แยกบ้านแต่เขาก็พอมีเงินเก็บส่วนตัวบ้างไม่ได้ส่งให้แม่ไปจนหมดเผื่อกรณีฉุกเฉินจะได้ไม่ลำบาก

        เมื่อทั้งสามคนไปถึงอาหารก็ขึ้นโต๊ะพร้อมทานได้แล้วสมาชิกบ้านเว่ยมีทั้งหมด10 คน ผู้ใหญ่ 7 คน เมื่อเล่อเยียนและฟ่านเหมยเหมยมาร่วมทานด้วยเด็กๆจึงแยกโต๊ะรวมถึงลูกสาวคนเล็กคนเดียวของบ้านเว่ยด้วยแม้ว่าเธอจะมีอายุเท่ากับเล่อเยียนก็ตาม

        " กับข้าววันนี้พี่เขาซื้อมาจากในเมืองหนูเล่อเยียนทานให้อร่อยนะจ๊ะ"

        "จริงสิแล้วนี่ใครกันหรือป้าเหมือนจะเคยเห็นหน้าแต่ไม่รู้จักชื่อเพื่อนของหนูเองหรอกหรือ"แม่เฒ่าเว่ยว่าจะถาม๻ั้๹แ๻่เข้ามาในบ้านแต่ก็มัวลืมรีบพาเล่อเยียนไปนั่งที่โต๊ะทานอาหารกลัวว่าหล่อนจะลุกวิ่งหนีไปอีก

        " หนูชื่อฟ่านเหมยเหมยเป็๞เพื่อนของเล่อเยียนค่ะคุณป้าเอ่อ..พอดีหนูมาเป็๞เพื่อนเธอนะคะให้เธอมาคนเดียวน่าจะดูไม่เหมาะเท่าไหร่"ถึงแม้ว่าเธอจะเก่งเ๹ื่๪๫การกินเป็๞หลักแต่อย่างไรเหมยเหมยก็เป็๞ปัญญาชนคนหนึ่งมีหรือจะพูดอะไรที่ฟังดูโง่ๆออกมา เ๹ื่๪๫ความเหมาะสมยังไงซะเธอทำแบบนี้ก็สมควรแล้ว

        " อ้อ จ้ะๆ เชิญตามสบายเลยนะหนูเหมยเหมยจริงสิเล่อเยียนป้ายังไม่แนะนำให้รู้จักคนในครอบครัวเลย "แม่เฒ่าเว่ยชวนว่าที่ลูกสะใภ้คุย

        " คุณแม่ครับทานข้าวก่อนเถอะครับอาหารเย็นแล้วจะทานไม่อร่อยนะครับ "อี้หยางเตือนแม่ตัวเองเพราะรู้สึกว่าเธอจะกระตือรือร้นมาเป็๞พิเศษ

        " ได้ไงกันยังไงซะก็ควรจะรู้จักกันไว้ อาหารยังยกมาไม่หมดเลยเสียมารยาทจริงๆ เลยลูกนี่"

        คนนี้คือพี่ใหญ่เว่ยหานหลงส่วนคนนี้เป็๞พี่สะใภ้ใหญ่ซูฉิงเปา

        ถัดมาคือพี่รองเว่ยเฉิงฉือแล้วนั่นก็สะใภ้รองติงฮวาเจีย

        สุดท้ายคนนั้นคือน้องเล็กน่าจะอายุเท่ากับหนูเว่ยฟางเฟินจ๊ะ

        "เอาล่ะพวกลูกฟังเอาไว้นี่คือหนูหลี่เล่อเยียนเป็๲คนช่วยชีวิตแม่ตอนที่แม่เป็๲ลมแดดครั้งนั้น"แม่เฒ่าเว่ยร่ายยาวเพื่อเป็๲การแนะนำหรือเรียกอีกอย่างหนึ่งคือการเปิดตัวว่าที่ลูกสะใภ้

        " ยินดีที่ได้รู้จักนะคุณหลี่ ขอบคุณมากที่ช่วยแม่ของพวกเราไว้ "เว่ยหานหลงกล่าวทักทายคนแรก

        ส่วนสะใภ้ใหญ่นั้นแทบจะตาเหลือกด้วยความอิจฉา

        'เพียงแค่มากินข้าวไม่เห็นจะต้องทำอาหารเนื้อมากมายถึงเพียงนี้นี่มันยังกับงานฉลองปีใหม่ซะอีกน้องสามก็เหลือเกินใช้เงินส่วนกลางไปมากมายเท่าไหร่กันกับอาหารมื้อนี้ ' เธอทึกทักเอาไปเองว่าเงินทุกหยวนที่หามาได้คือเงินของครอบครัวทำไมจะต้องมาเสียให้กับเ๹ื่๪๫ไม่เป็๞เ๹ื่๪๫ด้วยนะ

        ส่วนสมาชิกในบ้านคนอื่นๆต่างส่งยิ้มให้เพื่อทักทายแล้วทั้งหมดก็ลงมือทานข้าวกับข้าวที่มีเนื้อมาผสมใช่ว่าจะได้กินกันบ่อยๆสะใภ้ใหญ่กับฟ่านเหมยเหมยจ้องชิ้นเนื้อตาเป็๲มัน ต่างคนต่างไม่ยอมกันคล้ายๆ๼๹๦๱า๬แย่งเนื้อกันย่อมๆ

        หลี่เล่อเยียนที่พอจะรู้นิสัยการกินของเหมยเหมยอยู่แล้วจึงไม่แปลกใจเท่าไหร่แต่เธอจะเลี่ยงจานอาหารที่เหมยเหมยกินเธอจะไม่ทานร่วมเด็ดขาดแล้วจานที่เหมยเหมยไม่กินนั่นคือจานที่มีแต่ผักไม่มีเนื้อ

        อี้หยางที่นั่งนิ่งๆตักข้าวกินไปด้วยพร้อมกับสังเกตุเล่อเยียนไปด้วยเขารู้สึกสงสารเธอจับใจนี่มันแร้งลงโต๊ะอาหารรึอย่างไรทำไมถึงเป็๲กันได้ขนาดนี้ไม่เว้นแม้แต่คนในครอบครัวของเขา นี่พวกเขาอดอยากกันมากถึงขนาดนี้เชียวรึ

        แม่เฒ่าเว่ยเก็บอาการโมโหไว้ในใจลำพังพวกบรรดาลูกสะใภ้หล่อนจัดการสั่งสอนทีหลังได้แต่แม่หนูฟ่านเหมยเหมยที่อะไรหล่อนเป็๞หมูมาเกิดรึไงกันทำไมถึงได้ดินมูมมามเสียงดังขนาดนี้ทั้งยังกินแต่เนื้อไม่สนใจใครเลยด้วยซ้ำ หนูเล่อเยียนรึหล่อนหยิบแต่จานผักอาหารที่หล่อนนำมาเขายังไม่เห็นเธอแตะมันเลยแม้แต่น้อย

        " นี่พวกเธอไปอดอยากจากที่ไหนมากัน ไม่อายแขกของฉันกับอี้หยางบ้างเลยรึไง" สุดท้ายเธอก็ทนไม่ไหวจำต้องแสดงด้านโหดออกมาให้เล่อเยียนเห็น

        " เหลือไว้ให้คนอื่นเขากินบ้างอาการในปากก็เคี้ยวให้หมดซะก่อนที่มันจะติดคอเพราะยัดไม่เลือก"แม่เฒ่าเว่ยโมโหจนตัวสั่นอีกทั้งเธอยังว่ากระทบฟ่านเหมยเหมยด้วยถึงแม้ว่าจะไม่กล้าว่าต่อหน้าก็ตาม

        " ไม่เป็๲ไรค่ะ ทุกคนทานกันเถอะค่ะหนูไม่ค่อยชอบเนื้อเท่าไหร่ "เล่อเยียนตอบออกมายิ้มแบบฝืนๆใจจริงเธออยากจะบอกว่าไม่ชอบกินร่วมกับคนแบบนี้สักเท่าไหร่แต่หากพูดออกไปมีหวังโดนไล่ออกจากบ้านแน่

        " อิ่มแล้วหรือจ๊ะทานอีกหน่อยสิป้าหนูผอมเกินไปแล้วนะ " จริงๆแล้วเล่อเยียนเป็๞คนไม่ค่อยชอบคุยเวลากินอาหารเท่าไหร่ เธอเป็๞คนกินเร็วเพราะต้องทำงานแข่งกับเวลาแต่วันนี้เห็นทีจะอิ่มเร็วไปหน่อยเพราะแค่ดูพวกเขากินเธอก็อิ่มแล้วล่ะ

        " ผมอิ่มแล้วขอตัวสักครู่นะครับ ไปเถอะ"อี้หยางที่ทนไม่ไหวจึงลุกขึ้นจากโต๊ะแล้วจูงมือเล่อเยียนออกมาทางหน้าบ้านไม่สนใจเสียงใครทั้งนั้น

        ทางด้านฟ่านเหมยเหมยที่ตอนแรกตั้งใจจะมาเป็๞ก้างชิ้นโตของเล่อเยียนก็ไม่สนใจอะไรอีกต่อไปเธอกำลังทำ๱๫๳๹า๣แย่งหมูสามชั้นกับสะใภ้ใหญ่นั่นเองเธอลืมความตั้งใจของตัวเองจนหมดสิ้น

        ทางฝั่งของหนุ่มสาวสองคนเมื่อออกมานั่งตรงแคร่หน้าบ้านก็ต่างคนต่างเงียบไม่รู้จะเริ่มต้นพูดหรือชวนคุยเ๱ื่๵๹อะไรดี

        " วันนี้ขอบคุณพี่มากนะกับข้าวอร่อยมาก"เล่อเยียนพูดทำลายบรรยากาศที่เงียบกริบ

        " โกหก เธอโกหกจะอร่อยได้ยังไงเธอกินแต่จานผัก"อี้หยางจับผิดเล่อเยียนเขาไม่เชื่อหรอกว่ามันอร่อยออกจะน่ารำคาญซะด้วยซ้ำสำหรับมื้อนี้

        " พี่รู้ได้ยังไง ฉันอาจจะกินตอนที่พี่ไม่เห็นก็ได้ " เล่อเยียนพูดขำๆจะช่างสังเกตอะไรขนาดนั้นพ่อคุณเอ๊ย

        " เพราะพี่ไม่ได้คิดจะมองใคร "อี้หยางตั้งใจจะสารภาพความในใจตัวเขานั้นรู้ดีว่ามันอาจจะเร็วเกินไปแต่เขาอยากหมั้นหมายเธอเอาไว้ก่อนรอให้เธอครบ 18 ค่อยแต่งงาน

        เขาสบตาเพื่อพยายามสื่อความหมายผ่านดวงตาด้วยสายตาลึกซึ้งเขาหวังเพียงว่าเธอจะมีใจตรงกันกับเขาก็เท่านั้น

        ' อย่ามามองกันแบบนี้นะพ่อหนุ่มหยางหยาง ฉันก็หวั่นไหวเป็๲เหมือนกันนะงืออออ 'เล่อเยียนกำมือแน่นด้วยความเขินอาย

        ตลอดอายุของเธอไม่เคยมีผู้ชายมาข้องเกี่ยวเพราะเธอไม่สนใจสิ่งใดนอกจากเรียนและทำงานเพื่อหาเลี้ยงตัวเอง

        แต่มาวันนี้มีหนุ่มหล่อมานั่งกุมมือแบบนี้ก็รู้สึกแปลกๆเหมือนกันนะ นี่เขาจะเนียนจับมือเธอไปอีกนานแค่ไหนกันอย่าบอกนะว่าหนุ่มหยางหยางคนนี้หลงเสน่ห์ใบหน้าจิ้งจอกเข้าซะแล้ว ตายแล้วๆเธอจะทำยังไงดี

        ' ตอบแบบดาราดีหรือเปล่านะ เป็๞เพื่อนกันไปก่อน โอ๊ย.....ทำยังไงดีๆ 'ในระหว่างที่สมองของเล่อเยียนกำลังคิดไปต่างๆ นานา นั้น

        "เล่อเยียน ........พี่มีอะไรจะบอก"