เสียงของชายหนุ่มดังขึ้น
นี่เป็ครั้งแรกที่เขาพูดออกมาและได้ริเริ่มเชิญชวนให้ต่อสู้
ทันใดนั้นก็เกิดความโกลาหลในทันขึ้นในหมู่ผู้ชมในทันที
“คนๆนี้เป็กระบี่ไร้เทียมทานจริงๆ”
“ใช่ ชายหนุ่มคนนี้ชนะติดต่อกันแต่ดูเหมือนว่าเขาไม่ได้สนใจอะไรมากนัก”
“เป็ความจริงเมื่อเจอยอดกระบี่ก็ต้องเชิญด้วยความเคารพ เขาคงััได้ถึงเจตจำนงกระบี่จากบุคคลนี้”
“สูดดด ฉันคิดไว้อยู่แล้วจริงๆ ก่อนที่ทั้งสองจะปรากฎตัว ฉันััได้ถึงเจตจำนงกระบี่ที่ทรงพลัง กลับกลายเป็เขา”
“?? พี่ชาย อย่าส่งเสียงบี๊บได้ไหม ถ้าคุณสามารถััถึงเส้นผมได้ฉันคงจะเชื่อ”
หลังจากฝูงชนคุยกันไปต่างๆนาๆ
ชิงเฉินได้ยินเด็กชายพูด คำกล่าวนั้นทำให้เขาตะลึง
‘ไม่ถูกต้อง ฉันแค่มองคุณ คุณเริ่มที่จะชวนทะเลาะเลยหรือ?’
‘คุณเห็นไหมฉันเพิ่งสร้างรากฐาน?’
‘คุณไม่รู้สึกเจตจำนงกระบี่ในตัวเ้าสำนักของฉันหรือ?’
‘ไปชวนนายท่านของฉันสิ ชวนฉันทะเลาะทำไม?’
‘หรือเลือกลูกพลับอ่อน?’
ในขณะนี้เขารู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออกอย่างสิ้นเชิง
หากคุณปฏิเสธ คุณจะโดนเ้านิกายบอกว่าไร้ประโยชน์หรือไม่
หรือหากตกลง ชายชุดดำจะโจมตีให้ข้าลาโลกในทันทีหรือไม่
ในตอนที่ชิงเฉินกำลังจะปฏิเสธ
เสียงของฉางชิงก็ดังขึ้นขัดจังหวะในทันที
“เ้ารู้หรือไม่ นามของเขาคือ เย่ ชิงเฉิน ศิษย์ใหญ่นิกายลับเหนือเต๋าอันศักดิ์สิทธิ์ ปรมาจารย์กระบี่ไร้เทียมทานกระบี่สามล้านเล่มบนท้องฟ้า เ้าต้องเลิกคิ้วเมื่อพบเขา แม้ว่าเ้าจะมีฝีมือเล็กน้อยแต่อย่าไปไกลเกินไป”
เขากลัวจริงๆว่าชิงเฉินจะหงุดหงิดและชักกระบี่หลักของเขาออกมา
ถ้าเป็เช่นนั้นทุกคนที่นี่จะตายกันหมด รวมถึงเขาด้วย
เสียงของลู่ ฉางชิงไม่ดังมาก แต่คำพูดของเขาช่างครอบงำ ทำให้คนอื่นที่ได้ยินจำชื่อของ เย่ ชิงเฉินไปจนตาย
ได้ยินเช่นนั้น ชิงเฉินดีใจมาก มีความสุขมาก
นั่นเป็ความคิดที่ดี
แค่นั้นแหละ
ปล่อยให้ฉันแสร้งทำส่งเสียงบี๊บอีกสักหน่อย
“ไม่ใช่เื่เลวร้ายที่ยังเด็กและมีพลัง แต่ก็ไม่ใช่เื่ดีที่จะคมเกินไป”
เสียงนั้นดังขึ้น
ในขณะนี้ ผู้ฝึกตนหลายหมื่นคนก็ลืมตาขึ้น รอคอยการต่อสู้ในครั้งนี้ในทันที
ท้ายที่สุดการเสแสร้งของชิงเฉิน ทำให้ทุกตะลึงอย่างสมบูรณ์
‘จุ๊จุ๊ การเสแสร้งของข้าแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆจริงๆ ถ้าเขาไม่รู้จักตัวเองดีคงเชื่อไปแล้ว’
เป็อย่างไรบ้าง
เขาหันดูผู้ฝึกตนโดยรอบ แต่กลับผิดคาด ทุกคนรอยคอยการต่อสู้!
‘ข้าขอโทษได้ไหม ข้าเปลี่ยนคำทันหรือไม่’
สารเลว ข้าชอบส่งเสียงบี๊บ แต่ข้าไม่ได้สมองพิการ และรู้ว่าบุคคลใดส่งเสียงบ๊บได้ และสิ่งใดเสแสร้งไม่ได้!’
หากนายท่านข้าเล่นเอง ข้าสามารถแกล้งทำได้
แต่หากเป็ตัวเขา นี่มันเื่อุกอาจ!
ฉันควรทำอย่างไรดี
ชิงเฉินตื่นตระหนกมาขึ้นเรื่อยๆ
รู้สึกเหมือนกำลังจะตายรายวัน
เขาหันไปมองลู่ ฉางชิงและหวังว่าจะได้รับความช่วยเหลือ
ฉางชิงเห็นดังนั้น เขาก็รู้สึกประทับใจเล็กน้อย
“ชิงเฉิน ข้าเข้าใจแล้ว อย่าลงมือหนักจนเกินไป”
เสียงนั้นจบลง ชิงเฉินเงียบกริบ
คุณเข้าใจฉันจริงๆหรือ?
ฉัน้าให้คุณหยุดเื่นี้
เ้านิกาย อย่าไป กลับมาก่อน!
ชิงเฉินะโอย่างบ้าคลั่งอยู่ในใจ
“ผู้าุโ โปรดชักกระบี่ของท่านออกมา”
เสียงชายหนุ่มบนลานดาบดังขึ้น
เขาจ้องไปทางชิงเฉิน และดึงดาบยาวในมือออกมากล่าว
เมื่อรู้สึกถึงสายตาของฝูงชน ชิงเฉินรู้สึกหดหู่ จนแทบมุดรอยแยกระหว่างพื้นดินในตอนนั้น
สถานะการณ์ช่างน่าอับอายจริงๆ
ข้าก้าวไปข้างหน้าไม่ได้ หากถอยหลังความลับของข้าคงถูกเ้านิกายล่วงรู้
หากแพ้ก็ไม่เป็ไร ไม่ใช่เื่ใหญ่ที่ต้องอับอาย
แต่ดาบไม่มีตา หากข้าทำร้ายตัวเองล่ะ
ข้ามาที่นี่เพื่อส่งเสียงบี๊บ ข่มขู่คนอื่น ไม่ใช่เพื่อตาย!
เขากังวลจริงๆแต่ด้วยโรคประจำตัวทำให้ใบหน้าของเขาสงบนิ่งเป็พิเศษ
ผ่านไปครึ่งชั่วยาม
“ผู้าุโ โปรดแสดงกระบี่ของท่าน”
เสียงของชายหนุ่มหนักแน่นมาก และเชิญชิงเฉินเข้าต่อสู้
เมื่อไม่ได้ยินเสียงตอบรับ ชายหนุ่มเริ่มงุนงงเล็กน้อย
‘เป็ไปได้ไหมที่เขาคิดว่าข้าไม่คู่ควรจริงๆ’
คิดได้ดังนั้นเขาก็กล่าวอีกครั้ง
“รุ่นพี่ไม่ได้ทำอะไรนานเพราะคุณกำลังเลือกกระบี่ที่อ่อนแอที่สุดใช่หรือไม่ หรือกลัวว่าเมื่อคุณชักกระบี่รุ่นน้องจะไม่มีโอกาสได้ใช้ดาบใช่ไหม?”
ทันทีที่เขาพูดจบผู้ชมก็ตะลึงอีกครั้ง คำพูดนี้ดูเหมือนจะมีเหตุผล
แต่ทางด้านชิงเฉิน เขาสับสนยิ่งกว่าเดิม
‘คุณกินยาเสริมสมองไปมากมายใช่หรือไม่?’
‘ออกไป อย่ามาจินตนาการที่นี่’
‘ฉันขอเวลานอก คิดอีกหน่อยได้ไหม’
ชิงเฉินอยากะโยอมแพ้ในใจ แต่หากทำเช่นนั้น เขาได้ล้มลงภายใต้ลู่ ฉางชิงแน่นอน ดังนั้นเขาจึงกล่าว
“คุณคิดผิด!”
ชายหนุ่มชะงักและสงสัย หากไม่ใช่สิ่งที่เขาคาดเดา มันจะเป็อะไรได้อีก?
ผู้ฝึกยุทธ ผู้ชม ผู้กินแตงโมนับแสนที่เฝ้าดูต่างอยากรู้อยากเห็นมากขึ้น
หากไม่ใช่เพราะสิ่งนี้ จะมีเหตุผลอะไรได้อีก
เมื่อเห็นการจ้องมองของทุกคน ชิงเฉินก็หายใจเข้าลึกๆ คิดคำพูดเสแสร้งส่งเสียงบี๊บอีกครั้ง
“ข้าได้ชักกระบี่แล้ว”
ได้ยินดังนั้นผู้ชมทั้งหมดเงียบ
มุมปากกระตุก รวมถึงเงาขึ้นบนใบหน้า
???
???
ข้าชักกระบี่แล้ว?
กระบี่อยู่ที่ไหนคุณบลัฟเราอยู่หรือไม่? คุณคิดว่าเราโง่จริงๆหรือ?
พี่ชาย เรายอมรับว่าคุณมีความสามารถ แต่คุณแกล้งเราแบบนี้ไม่ได้ โอเค?
คุณเล่นแรงเกินไป ฉันจะอาเจียน
ผู้ฝึกตนทั้งหลายรู้สึกกระดากในใจโดยไม่มีเหตุผล
แม้แต่ชิงเฉินยังรู้สึกอายในคำพูดของเขา
ยิ่งเข้ารู้ว่าเขาอ่อนแอเพียงใดยิ่งทำให้น่าอับอายขึ้นไปอีก
‘ดังที่บรรพบุรุษกล่าวไว้จริงๆ เมื่อเสแสร้งแล้ว ต้องเสแสร้งตลอดชีวิต’
ผู้ฝึกตนทั้งหมดไม่เชื่อเย่ ชิงเฉิน มีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่เชื่อเขา
ใช่ นั่นคือ ลู่ ฉางชิง!
มนุษย์จะเข้าใจกระบี่ะได้อย่างไร?
คิดได้ดังนั้นเขาก็ถอยหลังออกไปให้ห่างจากชิงเฉินเล็กน้อย เพราะเราอาจจะได้รับาเ็เช่นกัน
อย่างไรก็ตามเสียงของชายชุดดำก็ดังขึ้นอีกครั้ง และหนักแน่นยิ่งกว่าเก่า
“กระบี่ของผู้าุโอยู่ที่ใด?”
ชายหนุ่มหายใจเข้าลึกๆและกัดฟันถาม
ชิงเฉิน ไม่ตอบสนองใดๆบนใบหน้า เขาหายใจเข้าและถอนหายใจออกมาดังๆ
“เห้อ มันอยู่ทุกที่!”
เสียงไม่ดังมากนัก แต่ผู้ฝึกฝนได้ยิน
ทุกคนเงียบกริบ
ใช่ เงียบมากจนได้ยินเสียงเข็มตก
ชิงเฉินตอนนี้เขา้าตาย ณ จุดนั้นเลย
*****(จบบท)*****
Layman อยากเขียนต่อจริงๆ แต่ยิ่งเขียนยิ่งโง่เขลา ฉันเพิ่งหัดเป็เื่แรก!
ม่ายยยยยยย ฉันคิดว่านักเขียนต้องพัฒนาตัวเองทุกตอนและเลวร้ายมาก
สำหรับฉันไม่ค่อยชอบอ่าน่อธิบายที่ยาวนานเกินไป ฉันเลยเขียนได้ไม่ค่อยดี มันอาจจะกลายเป็นิยายสั้นๆ
แต่ฉันอยากเขียนจริงๆเพราะตอนนี้ฉันไม่มีนิยายแนวที่ชอบให้อ่าน
⁄(⁄ ⁄ ⁄ω⁄ ⁄ ⁄)⁄^
สุภาพบุรุษมุ่งมั่นพัฒนาตนเอง!
7K
![[จบ] ทะลุมิติมาพิชิตฝันด้วยระบบอาชีพในยุค 70](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1740377453_61641684.webp)
