บนเส้นทางชนบทสายเล็ก ชายหนุ่มขี่จักรยานสองแปดเก่าคร่ำครึโดยมีภรรยาตัวน้อยนั่งซ้อนท้าย
เวลานี้เป็่เลิกงานจากไร่นา ผู้คนต่างเดินสวนกันไปมาบ้างก็ทักทายพวกเขาด้วยรอยยิ้ม “จือจือ นี่เธอกับเขยใหม่กำลังกลับบ้านเหรอ?”
ทุกครั้งที่ได้ยินคำทักทายแบบนี้ สวี่จือจือก็จะตอบรับด้วยน้ำเสียงหวานชื่น
เมื่อไม่มีคน ชายหนุ่มก็ปั่นจักรยานไปข้างหน้าส่วนเด็กสาวก็นั่งซ้อนท้ายอย่างเงียบๆ บรรยากาศดูอึมครึมเล็กน้อย
เมื่อผ่านคันดินริมแม่น้ำระหว่างสองหมู่บ้านสวี่จือจือก็ทนไม่ไหวจึงะโลงจากรถ
ชายหนุ่มที่อยู่ข้างหน้าไม่ได้ลงจากรถ เขาเพียงใช้เท้าหนึ่งยันพื้นเพื่อหยุดรถแล้วหันไปมองเธอ“เป็อะไรไป?”
เป็อะไรไปงั้นเหรอ?! สวี่จือจืออยากจะหัวเราะ
หวังซิ่วหลิงเป็คนเสียงดังอยู่แล้ว ยิ่งตอนที่พูดประโยคนั้นอีกฝ่ายะโออกมาเสียด้วยซ้ำ ลู่จิ่งซานที่ยืนอยู่หน้าประตูต้องได้ยินแน่ๆ
“พวกเรามาคุยกันหน่อยเถอะ” เธอพูด
ชายหนุ่มมองเธอด้วยความสงสัย “คุยอะไร?”
สวี่จือจือถึงกับพูดไม่ออก
“ในใจฉันไม่มีใคร” เธอพูดอย่างเฉยเมย
ชาติก่อน เธอเป็เพียงนักศึกษาที่เพิ่งเข้ามหาวิทยาลัยได้ไม่นานโสดสนิท ส่วนเ้าของร่างเดิมก็เป็เหมือนคนเงียบๆ ที่เอาแต่ทำงานบ้านอย่างหนักเหมือนวัวแก่ตัวหนึ่งจะมีใครอยู่ในใจได้ยังไง?
“อืม เข้าใจแล้ว” ชายหนุ่มเงียบไปครู่หนึ่งก่อนที่เสียงทุ้มต่ำของเขาจะดังขึ้น
แค่นี้เองเหรอ?
สวี่จือจืออดไม่ได้ที่จะมองเขา ชายหนุ่มก็มองเธอด้วยดวงตาคมกริบจากนั้นก็ลงจากรถ
“คุณ...จะทำอะไร?” สวี่จือจือมองเขาด้วยความระแวดระวัง
“คุณทำได้ดีมาก” ลู่จิ่งซานจูงรถ มองเธอด้วยรอยยิ้ม
อะไร?
“เื่ลูก” ลู่จิ่งซานมองเธอด้วยรอยยิ้มบางๆ“ไม่ต้องห่วง เมื่อเรามีลูกแล้ว ผมจะไม่ให้ลูกต้องลำบากแน่นอน”
เดิมทีเขาคิดว่าสวี่จือจือจะยอมยกลูกของพวกเขาให้สวี่เจวียนเจวียนถึงแม้ว่าตอนนี้พวกเขาจะยังไม่ได้เข้าหอกันก็ตาม แต่ไม่คิดเลยว่าภรรยาตัวน้อยของเขาจะไม่เหมือนกับข่าวลือที่ได้ยินมาเลย ไม่ต้องให้เขาแสดงท่าทีอะไร เธอก็ปฏิเสธอย่างหนักแน่นแล้ว
สิบปากว่าไม่เท่าตาเห็น จากการได้ใกล้ชิดกับเธอใน่สองวันที่ผ่านมาลู่จิ่งซานรู้สึกว่าภรรยาตัวน้อยคนนี้แตกต่างจากผู้หญิงในหมู่บ้านอย่างสิ้นเชิง
เดิมทีเขาแต่งงานด้วยความรู้สึกรับผิดชอบแต่ตอนนี้กลับเริ่มรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา ไม่รู้ว่าในวันข้างหน้า เธอจะสร้างความประหลาดใจอะไรให้เขาอีก?
ขณะที่เขายังคงยิ้มอยู่ ก็ได้ยินเสียงหวานนุ่มของสวี่จือจือ“ลู่จิ่งซาน คุณฟังฉันนะ พวกเรา...อย่างน้อยก็ลองทำความรู้จักกันก่อนแล้วค่อยไปขั้นตอนถัดไปได้ไหม?”
“ฉันรู้ว่าฉันพูดแบบนี้ คุณอาจจะไม่เข้าใจแต่ว่า...” สวี่จือจือพูดด้วยความกระวนกระวาย “การคบหาดูใจโดยไม่มีความตั้งใจจะแต่งงานคือพวกหวังฟันดังนั้นการแต่งงานก็ต้องเริ่มจากการคบกันก่อนสิ?”
เมื่อพูดถึงตรงนี้เธอก็ก้มหน้าลง มือกำชายเสื้อของตัวเองไว้แน่นด้วยความประหม่า เสียงของเธอก็เบาลงเรื่อยๆ “เราจะทำอะไรกันโดยที่ไม่รู้จักกันเลยนอกจากชื่อของอีกฝ่ายไม่ได้หรอกใช่ไหม?”
เธอไม่สามารถร่วมเตียงกับผู้ชายแปลกหน้าได้จริงๆ
ลู่จิ่งซานเงียบไปครู่หนึ่ง มองมือเล็กๆ หยาบกร้านของเธอที่กำลังกำชายเสื้อของตัวเองไว้แน่นแล้วรู้สึกแปลกใจ
“คำพูดพวกนี้ คุณไปฟังใครมา?” ชายหนุ่มถามด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มกังวาน
สวี่จือจือร้องอ๊ะทีหนึ่ง แล้วเงยหน้าขึ้นสบตากับเขาก็ต้องชะงักไป
“เอ่อ...” ดวงตาของเธอเริ่มกลอกไปมา มือก็จับเส้นผมที่แห้งเสียของตัวเอง“ลืมไปแล้วว่าฟังมาจากใคร”
ในใจยิ่งประหม่า ลู่จิ่งซานคงจะดูออกแล้วใช่ไหม?
กำลังคิดว่าจะหาเหตุผลอะไรมาแก้ตัวดี ก็ได้ยินเสียงของชายหนุ่มดังขึ้น“ต่อไปอย่าพูดคำพวกนี้อีก” แล้วก็พูดต่อ “หนึ่งปี? หรือสองปี?”
สวี่จือจือมองเขาด้วยความงุนงง
“คุณไม่ได้บอกเหรอว่าจะทำความรู้จักกัน?”ลู่จิ่งซานมองดวงตาใสแจ๋วของเธอแล้วรู้สึกเขินขึ้นมา จึงลูบจมูกตัวเองแล้วพูด
“อืมๆ” สวี่จือจือพยักหน้าอย่างดีใจ “สองปีดีไหม?” เธอรู้สึกว่าลู่จิ่งซานดีเกินไปแล้ว
“ภายในสองปีนี้ ถ้าคุณเจอคนที่ชอบ เราสามารถ...”
“สวี่จือจือ” เธอยังพูดไม่ทันจบ ก็ถูกเสียงเ็าของชายหนุ่มขัดขึ้น“ผมบอกแล้วไงว่าอย่าพูดคำนั้น”
“ทำไมล่ะ?” สวี่จือจือมองเขาด้วยความสงสัย “ถ้าเกิดคุณเจอคนที่ชอบ?หรือฉันเจอคนที่ชอบล่ะ?”
ถ้าเป็แบบนั้นเราสองคนจะคงสถานะนี้ไว้มันก็ไม่ดีไม่ใช่เหรอ?
“ไม่มีทาง” ลู่จิ่งซานกัดฟันพูด
ไม่รู้ว่าเขากำลังพูดว่าเขาจะไม่มีวันชอบใครหรือกำลังพูดว่าเขาจะไม่ให้สวี่จือจือมีโอกาสไปชอบคนอื่น?
แต่ใครจะรู้ว่าเื่ในอนาคตจะเป็อย่างไร? โดยเฉพาะเื่ความรู้สึก เป็สิ่งที่ซับซ้อนและควบคุมได้ยากที่สุด!
“ในใจคุณไม่มีใคร ในใจผมก็ไม่มีใคร มันก็ดีไม่ใช่เหรอ?”ลู่จิ่งซานมองเธอแบบนั้นแล้วอยากจะเปิดกะโหลกของเธอออกมาดูว่าในนั้นมีอะไรอยู่แต่ก็กลัวว่าเธอจะใจึงต้องอดทนไว้ “คุณไม่มั่นใจในตัวเอง หรือว่าอะไร?”
“ฉันเปล่านะ” สวี่จือจือเชิดหน้าขึ้น
ถึงแม้จะเป็แม่เลี้ยงเดี่ยวหลายปี แต่เธอก็ไม่เชื่อว่าตัวเองจะไม่สามารถเอาชนะคนท้องถิ่นคนหนึ่งได้
“พอดีเลย ผมก็มั่นใจในตัวเองมากเหมือนกัน”ลู่จิ่งซานพูดด้วยรอยยิ้ม
สวี่จือจือเม้มปาก ประโยคที่ว่า ‘ถ้าเกิดฉันไปชอบคนอื่นขึ้นมา’เธอไม่ได้พูดออกไป
คิดว่าถึงคนคนนี้จะดีมาก แต่ก็หน้าหนาเหมือนกัน
แสงอาทิตย์ยามเย็นสาดส่องลงบนสะพานเล็กๆ เหมือนกับว่ากำลังห่มผ้าคลุมสีทองให้ทั้งผืนดิน
ลู่จิ่งซานยิ้มออกมา ก้าวขึ้นคร่อมจักรยานแล้วมองภรรยาของเขา “กลับบ้านกันเถอะ”
สวี่จือจือพยักหน้า แล้วปีนขึ้นไปนั่งบนเบาะหลังจักรยานสองแปดอย่างว่าง่าย
หน้าหนาหน่อยก็หน้าหนาหน่อยเถอะ อย่างน้อยตอนนี้ลู่จิ่งซานก็เห็นด้วยกับข้อเสนอของเธอแล้วแค่นี้ก็พอแล้ว
ใครจะรู้ว่ากลับมาถึงบ้านก็เห็นคุณนายลู่ทำหน้าบึ้งตึงนั่งอยู่บนรถเข็น
เมื่อเห็นพวกเขาทั้งสองคนเข้ามา หญิงชราก็หมุนรถเข็นเข้าไปในบ้าน
“แกตามฉันเข้าไป ส่วนจือจือคงเหนื่อยแล้วกลับห้องไปพักผ่อนก่อนเถอะ”
สองสามีภรรยามองหน้ากัน
“น้องชาย นี่นายทำไมถึง...” ลู่ซือหยวนดูเหมือนจะผิดหวังในตัวน้องชายแต่ยังไม่ทันที่จะพูดจบ ก็ได้ยินเสียงคุณย่าดังขึ้นมา เธอใจนรีบโบกมือ “รีบเข้าไปเถอะอย่าให้คุณย่าต้องรอนาน”
ในบ้านหลังนี้ เธอเกรงกลัวคุณย่ามากที่สุด
ลู่หลิงซานที่อยู่ไม่ไกลหัวเราะเยาะ แล้วมองสวี่จือจือด้วยสายตาภาคภูมิใจ
“มา ผมจะดูซิว่าใครทำให้คุณย่าของพวกเราโกรธกัน?” เมื่อเข้าไปในบ้าน ลู่จิ่งซานก็พูดด้วยรอยยิ้ม“ผมจะไปสั่งสอนมันสักหน่อย”
ถ้าสวี่จือจือได้ยินคงจะประหลาดใจมาก ในความทรงจำของเธอลู่จิ่งซานเป็คนเ็าและเ้าเล่ห์แล้วเมื่อไหร่กันที่เขาถึงได้กลายเป็คนพูดจาเลี่ยนๆ แบบนี้ไปได้?
คุณนายลู่ปัดมือของเขาออกอย่างรังเกียจ “อย่ามาทำหน้าทะเล้นอยู่ตรงนี้”
“ย่าถามแกหน่อย” เธอมองหลานชายที่เธอรักมากที่สุดด้วยสีหน้าจริงจัง“เมื่อคืนนี้พวกแกไม่ได้เข้าหอกันใช่ไหม?”
.............................
222
