นักบินยอดรัก ภาค 1 & ภาค 2 & ภาค 3

คอนโดฯ 399

ภายในห้องนอน แสงไฟจากโคมไฟตั้งโต๊ะดับลง  ราชจัดเก็บเอกสารและแฟ้มประวัติคนไข้  ชายหนุ่มมองหามาธูรไม่อยู่ในห้องครัว    “มาธูร...คุณทำอะไรอยู่  เข้านอนได้แล้ว  พรุ่งนี้ผมมีประชุมแต่เช้า”  หญิงสาวรีบพับเก็บตำราเรียนกองวางไว้บนโต๊ะข้างๆโซฟาราชเดินเข้ามาใกล้เหลือบมองกองหนังสือ  “ตำราการแพทย์พวกนี้ ขอผมดูได้ไหม”  หญิงสาวขยับแว่นตา ยื่นตำราเรียน  “หนังสือเตรียมสอบค่ะฉันสมัครเรียนต่อปริญญาโทค่ะ“  ราชวางตำราแพทย์ในมือลงที่เดิม มาธูรชี้ไปที่หมวกพยาบาล  “ฉันอยากได้ตำแหน่งหัวหน้าพยาบาลค่ะ เงินเดือนสูงและไม่ต้องเหนื่อยมากด้วย"  แววตาภูมิใจของราชหันมองหมวกพยาบาลพร้อมพยักหน้า “เรียนวันไหน คุณทำงานทั้ง 6วัน” มาธูรปิดดวงไฟในห้องนั่งเล่น เดินนำหน้าราช หมุนตัวกลับมาพร้อมยิ้มหวาน“ วันอาทิตย์ค่ะ “

“ วันอาทิตย์!!! ...ผมจะอยู่กับใครทั้งวัน “ เสียงตกใจของราช  ร่างมาธูรแข็งทื่อพยายามก้าวถ้อยหลังจนชนผนังห้องนอน  หญิงสาวจ้องดวงตาคมกริบอย่างสงสัย“คุณหมอเป็นอะไร  เมื่อก่อนคุณหมออยู่มาได้ไงคะ คุณหมอก็อยู่แบบนั้นต่อสิคะ“  คำตอบที่ทำให้ราชอารมณ์เสียดึงร่างบางเข้ามากอดแน่น ฝ่ามือเลื่อนไล่ลงตามซอกคอขาวนวล “ อย่ากวนผม มันคนละเรื่อง  ผม...แฟนคุณนะ วันอาทิตย์คือวันพักผ่อนของเราผมไม่ยอมเด็ดขาด“  กลิ่นโคโลญ์ชายของราชโชยเข้าจมูกเธอ หญิงสาวยืนนิ่งเคลิ้มไปความหอมของกลิ่น   “ ใช่เลย นี่แหละ”น้ำเสียงเธอเบา   ราชรวบเอวเธอไว้ “เป็นอะไร คุณฟังผมหรือเปล่า ผมจะคุยกับผู้อำนวยการใหญ่ให้คุณหยุดเพิ่มในวันเสาร์ คุณย้ายไปเรียนวันเสาร์   วันอาทิตย์คือวันของเรา เข้าใจหรือเปล่า “

คืนนั้น มาธูรพลิกร่างไปมาในอาการกระสับกระส่ายบนเตียงนอนนุ่ม  ตะแคงร่างมองใบหน้าหล่อเหลา เกลี้ยงสะอาดจมูกโด่งงามรับกับใบหน้า หญิงสาวสูดกลิ่นหอมของโคโลญ์ชายเข้าเต็มปอด “ทำไมกลิ่นนี้หอมจัง ฉีดมายั่ว นอนไม่หลับเลยอะไรของคุณหมอก็ไม่รู้กลางวันไม่ก็ฉีด ทำไงดีนะ”

ส่วนคุณหมอหนุ่มนอนหลับสนิท ไม่รู้ตัวว่าสาวน้อยเหมือนคนที่ตกอยู่ในความลำบากเธอนอนไม่หลับ มาธูรขยับตัวอย่างเบาๆ ข่มตาหลับก็ไม่หลับสักที  ลืมตาชึ้นมามองดูใบหน้าคมเข้ม เอื้อมปลายนิ้วมือใกล้แก้มอย่างกล้าๆกล้วๆ  เธอชักมือกลับไปมาหลายครั้ง     จวนตีสี่ของวันใหม่  หญิงสาวยังตาสว่างอยู่  “บ้าแน่ๆฉันไปทำงานได้หรือเปล่า”

เสียงนาฬิกาปลุก 7โมงเช้าตรง  “อือ.....”  ราชส่งเสียงในลำคอ คว้านาฬิกาปลุกมาดูเวลา  ขยับร่างหนาลุกขึ้นนั่ง เอื้อมมือแตะดวงหน้าของหญิงสาวที่หลับสนิท   “มาธูร... ตื่นได้แล้วครับ ผมขออาบน้ำก่อน”  หญิงสาวใช้เวลานานกว่าจะพลิกตัวเธองัวเงีย เธอลุกขึ้น เดินตามหลังคุณหมอ  ร่างของเธอชนแผ่นหลังเขาราชหันหลังมาคว้าร่างบางไว้ทัน  “คุณไม่สบายเหรอเปล่า”   มาธูรอยู่อาการสะลึมสะลือ  ฝ่ามือของราชสัมผัสดวงหน้าของมาธูร  มาธูรรู้สึกตัว รีบถอยกลับมานั่งทิ้งร่างบนหมอนหลับต่อที่ปลายเตียงนอน

สิบห้านาทีผ่านไป  ราชออกมาจากห้องน้ำ  พบหญิงสาวนอนหลับกอดหมอนแน่น   ก้มหน้าลงใกล้ใบหู กรอกคำพูดลงไป  “มาธูร.....ผมนึกว่าคุณแต่งตัวเสร็จแล้ว”ชายหนุ่มฉกจูบแก้มนวล  หญิงสาวสะดุ้งตื่นทันที “ถ้าคุณไม่อยากไปทำงานผมโทร.ลางานให้ดีไหม” หญิงสาวเปิดตาโต รีบคว้าผ้าเช็ดตัววิ่งเข้าห้องน้ำอย่างเร็ว 

“เราไปกินอาหารเช้ากันที่ทำงานดีกว่า ผมมีประชุมด่วน“  ราชหยิบแว่นตากันแดด กุญแจรถ พร้อมสะพายเป้  และเสื้อคลุม เดินออกมายืนรอหน้าประตูบานใหญ่  เอียงคอมองร่างงามที่รีบคว้ากระเป๋าสะพาย  “ เร็วๆครับ “  มาธูรออกมายืนหน้าลิฟต์ก้มลงมองรองเท้าที่เธอสวมใส่ถอนหายใจเฮือกใหญ่  ราชหัวเราะอาการของเธอ “เป็นอะไรครับ ผมขอโทษ เมื่อคืนนอนหลับสนิทเพราะดื่มไวน์ขวดใหม่กับเดฟ  นึกว่าจะตื่นไม่ทัน“

โรงพยาบาล Seventh Health

ผู้ช่วยสาวอยู่ในอาการสะลึมสะลือ หน้าตาซูบเซียว  จัดเครื่องมือเตรียมรอคุณหมอราชออกจากห้องประชุม ริต้าเข้ามาในห้องทำงาน พบเพื่อนสาวไม่ยิ้มทักทาย “เป็นอะไร เมื่อคืนเธอไม่ได้นอนเหรอทำตาลอยๆเหมือนคนอกหัก“  ริต้าสงสัยอาการของเพื่อนสาว  มาธูรรีบปฏิเสธ “ เปล่า ฉันนอนน้อยไปหน่อยนอนไม่อิ่มมา3 คืนแล้ว   เมื่อคืนเจอกลิ่นโคโลญ...เอ่อกลิ่นน้ำหอม  ฉุนมากจนฉันปวดหัวจะระเบิด “    เสียงพูดคุยกันดังอยู่หน้าห้องทำงานของราช   คุณหมอและท่านผู้อำนวยการ  ทั้งสองหยุดยืนพูดกัน   ริต้าเดินออกพบคุณหมอกล่าวลาท่านผู้อำนวยการถามหามาธูร    “มาธูรจัดเครื่องมืออยู่ในห้องค่ะ”  ราชเข้าห้องทำงานพบเธออยู่ใกล้เข็นรถอุปกรณ์กำลังทำความสะอาดเครื่องมือตรวจคนไข้    “ทำไมไม่ลงไปทานอาหารเช้า”  คุณหมอโอบร่างบางในชุดกาวน์  “ผมขอผู้อำนวยการ ต่อไปนี้คุณย้ายมาเรียนหนังสือวันเสาร์ ใบขอลาวันหยุดเสาร์และอาทิตย์ คุณเซ็นชื่อให้ผมด้วย“

 หญิงสาวเงยหน้ามองหาคุณหมอ อาการตาลายคล้ายโลกหมุน กำลังจะก้มอ่านเอกสารในมือร่างเธอก็ร่วงลงไปกองบนพื้น    “มาธูร  ผมขอ......“  ราชตกใจคว้าร่างเธอไว้ทัน  ร่างบางอ่อนยวบยับเหมือนหมดสติ   “คุณเป็นอะไร“ ราชช้อนอุ้มร่างเธอวางบนเตียงคนไข้ กดโทรศัพท์ภายในเรียก ริต้าให้เข้ามาด่วน  “ เธอเป็นอะไร ผมกำลังจะสั่งกาแฟเธอวูบต่อหน้าผม“  ริต้ามองเครื่องวัดความดันโลหิต “ความดันเธปกติ คุณหมอวัดแล้วใช่ไหมค่ะ “  ราชจับชีพจรของหญิงสาว “ ใช่ผมวัดความดันแล้วทุกอย่างปกติดี  หรือว่า ไม่น่าใช่ “

 ริต้ามองหน้าคุณหมออย่างสงสัย “แสดงว่าคุณหมอปฏิเสธเธอ ไม่ชอบเธอใช่ไหม เธอถึงแบบเป็นนี้“ ราชอมยิ้ม  ใช้ปลายด้ามปากกาเคาะหัวไหล่ริต้า  “คุณคิดแบบนั้นเหรอไม่ใช่แน่นอน “ ริต้าฟังเสียงลมหายใจเงียบเหมือนคนนอนหลับ “จริงด้วยค่ะ เธอบ่นว่าอะไร นะ......เมื่อคืนเจอกลิ่นโคโลญ หรือน่าจะกลิ่นน้ำหอมฉุนมากจนนอนไม่ได้ทั้งคืน ปวดหัวแทบระเบิดเลยค่ะ“ ราช สรุปอาการว่าเธอนอนน้อย เขาคลี่ผ้าห่มมาคลุมร่างที่หลับสนิท  “งั้นปล่อยให้เธอนอนพักก่อน คุณเขียนรายงานแทนเธอลาครึ่งวันบอกว่าเธอไม่ค่อยสบายส่วนเช้านี้คุณตรวจคนไข้กับผม“   ริต้ารับคำสั่งเดินออกจากห้อง  ราชทบทวนอาการสะลึมสะลือของเธอตั้งแต่ตื่นนอน เขานั่งบนเก้าอี้ตรวจคนไข้ เฝ้ามองหญิงสาวที่นอนหลับสนิทใบหน้าสีชมพูระเรื่อ ริมฝีปากแดงเชิญชวนให้ราชอดใจไว้ไม่อยู่  ลุกขึ้นจุมพิตริมฝีปากแดงอย่างเอ็นดู  ลูบกลุ่มผมเธอ  สักพักเขาเดินก็ออกจากห้องทำงาน