บทที่ 5 คัมภีร์มรรคาโกลาหลไท่ซ่าง! แค่กินเข้าไปก็พอ!
“คัมภีร์มรรคาโกลาหลไท่ซ่าง……นี่มันคือการเติมเต็มเคล็ดวิชาของตระกูลเราให้สมบูรณ์ ที่แท้ ‘คัมภีร์โกลาหลหมื่นลักษณ์’ ที่เป็หลักยึดเหนี่ยวสูงสุดของตระกูลเราจนถึงปัจจุบัน ก็เป็เพียงแค่หน้าเดียวจากตำราหยกสิบสองหน้านี้เท่านั้นหรือ……”
เจียงิรู้สึกสั่นสะท้านในใจ เขาพากเพียรทำความเข้าใจคัมภีร์โกลาหลหมื่นลักษณ์มานานหลายแสนปี ย่อมััได้ถึงการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ของวิชานี้ ซึ่งแตกต่างจากของเดิมราวฟ้ากับเหว!
เจียงิอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองเจียงหลิงเทียนที่กำลังอุ้มตำราหยกพลิกไปพลิกมาด้วยความสนุกสนาน ก่อนจะยิ้มออกมา
“บุตรจักรพรรดิจุติ ์คุ้มครองสกุลเจียงของเราแล้ว”
ส่วนเหล่าคนในสกุลเจียงที่เคยมีความกังวลเล็กน้อยว่าเจียงหลิงเทียนจะเติบโตขึ้นได้อย่างราบรื่นหรือไม่ ในตอนนี้ต่างพากันยอมสยบอย่างสิ้นเชิง
ท้ายที่สุดแล้ว อัจฉริยะนั้นมีอยู่มากมาย แต่อัจฉริยะที่ยังไม่เติบโตก็เป็เพียงแค่ชื่อเรียกเท่านั้น
แต่เจียงหลิงเทียนนั้นต่างออกไป
ลองถามดูเถิดว่า มีเด็กบ้านไหนบ้างที่แค่ใช้มือแตะััเคล็ดวิชาบรรพชน ก็สามารถทำให้เคล็ดวิชานั้นวิวัฒนาการขึ้นได้!
นี่มันคือปาฏิหาริย์ชัด ๆ
คัมภีร์โกลาหลหมื่นลักษณ์เพียงหน้าเดียวยังสร้างรากฐานะให้สกุลเจียงได้ แล้วคัมภีร์มรรคาโกลาหลไท่ซ่างที่สมบูรณ์เช่นนี้ จะช่วยเพิ่มพูนพื้นฐานของตระกูลให้แข็งแกร่งขึ้นเป็สิบเท่า ร้อยเท่า!
และทั้งหมดนี้ คือสิ่งที่บุตรจักรพรรดิเจียงหลิงเทียนนำมาให้!
“ยังมีใครที่มีความเห็นอื่นต่อข้อเสนอของข้าอีกหรือไม่?” เจียงิหันไปถามเหล่าบรรพชนที่อยู่ในที่ประชุม
“บุตรจักรพรรดิจุติ ์คุ้มครองสกุลเจียง พวกเราไม่มีข้อโต้แย้งใด ๆ ทั้งสิ้น”
เมื่อได้รับคำตอบ เจียงิก็พยักหน้า ก่อนจะอุ้มเจียงหลิงเทียนหายวับไปจากสายตาของทุกคน
แน่นอนว่าก่อนไป เขาไม่ลืมที่จะกวาดเอาเครื่องบรรณาการที่เหล่าผู้ยิ่งใหญ่ทั้งหลายนำมามอบให้ไปด้วย
ท้ายที่สุดแล้ว สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็ของเจียงหลิงเทียนทั้งสิ้น
……
“ท่านบรรพชน ขอบเขตระดับโลหิตปราณคืออะไรหรือขอรับ?”
หน้าวังที่สูงเสียดฟ้า เจียงหลิงเทียนที่สวมชุดขนจิ้งจอก์เก้าหางเอ่ยถามด้วยความสงสัย
ที่นี่คือ ‘วังหลิงเซียว’ ของสกุลเจียง สถานที่ซึ่งมีเพียงผู้แข็งแกร่งที่สุดในแต่ละยุคสมัยเท่านั้นจึงจะมีสิทธิ์พำนัก
แต่ั้แ่วันนี้เป็ต้นไป ที่นี่กลับมีเด็กน้อยร่างกลมป้อมแสนน่ารักเพิ่มขึ้นมาหนึ่งคน
เจียงิกำลังเดินไปพร้อมกับถ่ายทอดวิชาบำเพ็ญเพียรให้เจียงหลิงเทียนไปด้วย
“ขอบเขตระดับโลหิตปราณน่ะหรือ”
“เ้าก็รู้อยู่แล้วว่าขอบเขตการบำเพ็ญเพียรของสิ่งมีชีวิตในโลกเสวียนเทียนสามพันเขตแดน แบ่งออกเป็ ขอบเขตระดับโลหิตปราณ, ขอบเขตผลัดเปลี่ยนกระดูก, ขอบเขตหลอมเทพ, ขอบเขตกำเนิดโกลาหล, ขอบเขตแปลงเทพ, ขอบเขตขุนพลเทพ, ขอบเขตาาเทพ, ขอบเขตาาศักดิ์สิทธิ์, และขอบเขตะ และเหนือกว่านั้นยังมีขอบเขตว่าที่มหาจักรพรรดิ หรือกระทั่งขอบเขตมหาจักรพรรดิที่หนึ่งล้านปีจะถือกำเนิดขึ้นเพียงคนเดียว”
“สิ่งที่เรียกว่าขอบเขตโลหิตปราณ คือการฝึกฝนในขอบเขตโลหิตปราณจนถึงระดับสูงสุดที่ร่างกายจะรับไหว”
เจียงิกล่าวพร้อมรอยยิ้ม “หากเ้า้าเป็ยอดฝีมือ เ้าก็ต้องไปถึงขีดจำกัดของร่างกายให้ได้ ด้วยพร์ของเ้า การก้าวเข้าสู่ขอบเขตะเป็เพียงเื่ของเวลาเท่านั้น แต่หาก้าเป็มหาจักรพรรดิ เ้าจะต้องฝึกฝนทุกขอบเขตไปจนถึงระดับสูงสุด หรือที่เรียกว่าขอบเขตไร้ขีดจำกัด ในเผ่าพันธุ์มนุษย์เรา ผู้ที่มีพร์โดดเด่นทั่วไป ในขอบเขตโลหิตปราณจะมีพละกำลังกายราวสองแสนจิน ส่วนผู้ที่ไปถึงห้าแสนจินได้นั้นถือเป็ัในหมู่มนุษย์ เทียบได้กับอสูรดุร้ายบางชนิด และในตำนานว่ากันว่าเคยมีผู้ที่ไปถึงหนึ่งล้านจินได้ในขอบเขตโลหิตปราณ แต่เื่นั้นมันนานเกินไปแล้ว ไม่รู้ว่าจริงหรือเท็จ แต่เ้าจงใช้กำลังทั้งหมดที่มีชกไปที่ศิลาจารึกนี้ ข้าจะได้ดูว่าพละกำลังของเ้าในตอนนี้เป็อย่างไร และควรเน้นฝึกฝนไปในทิศทางไหน”
ทั้งสองเดินผ่านศิลาจารึกที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางลานกว้าง เจียงิผายมือออกบอกให้เขาลองดู
“จำนวนวงแหวนที่ปรากฏบนศิลาแสดงถึงระดับพลังของเ้า โดยหนึ่งวงแทนแรงหนึ่งแสนจิน”
“อื้อ” เจียงหลิงเทียนไม่รีรอ ก้าวเท้าเล็ก ๆ ของเขาเข้าไปแล้วเหวี่ยงหมัดใส่ศิลาจารึกสุดแรงเกิด
“เป๊งงงงง!”
แทนที่จะเป็เสียงหินปะทะหิน กลับกลายเป็เสียงกัมปนาทราวกับเสียงระฆังดังสนั่น จนเจียงหลิงเทียนยังอดทึ่งไม่ได้
ทว่า หลังจากรออยู่กว่าสิบวินาที บนศิลาจารึกกลับไม่มีวงแหวนใด ๆ ปรากฏขึ้นเลย
เจียงหลิงเทียนหันไปมองด้วยความสงสัย ก็พบว่าบรรพชนเจียงิกำลังจ้องมองเขาด้วยสายตาราวกับเห็นผี!
“เสียงระฆังหนึ่งครั้ง...แรงหนึ่งล้านจิน เป็พลังระดับหนึ่งเสียงระฆัง!”
เพิ่งเกิดมาได้เพียงวันเดียว แต่กลับมีพลังเทพถึงหนึ่งล้านจิน! หากฝึกฝนต่อไปได้อีก จะไปถึงระดับไหนกัน?!
เมื่อนึกถึงเื่เล่าในตำนานที่ตนเองเคยสงสัยว่าจริงหรือเท็จ สีหน้าของบรรพชนเจียงิก็เปลี่ยนไปอย่างน่าขัน
จากความมึนงงกลายเป็ความคลั่งไคล้ แล้วจบลงด้วยความรู้สึกที่พูดไม่ออก
“อะแฮ่ม... สถานการณ์ของเ้าน่ะนะ เอาเป็ว่าเ้าดูแลการฝึกของตัวเองไปเถอะ บรรพชนอย่างข้าคงไม่มีอะไรจะสอนเ้าแล้วล่ะ”
บรรพชนเจียงิในตอนนี้ไม่รู้จะร้องไห้หรือหัวเราะดี
มอบคัมภีร์สูงสุดให้ เขากลับไปเติมจนสมบูรณ์ คิดจะช่วยสร้างรากฐานขอบเขตโลหิตปราณให้ เขากลับเริ่มต้นในจุดที่หลายคนไม่มีวันไปถึงได้ตลอดชีวิต
ช่างเป็เด็กที่รับมือยากจริง ๆ
นับั้แ่บรรลุขอบเขตะ เจียงิรู้สึกว่าไม่เคยมีความรู้สึกไร้หนทางเท่านี้มาก่อนเลย แต่ก็นับว่าโชคดีที่เป็หลานของเขาเอง
เมื่อคิดได้ดังนั้น เจียงิก็นิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะอุ้มเจียงหลิงเทียนไปยังห้องบำเพ็ญที่ค่อนข้างกว้างขวาง
ภายในห้องถูกจัดไว้อย่างเรียบง่าย นอกจากชั้นหนังสือและตำรามากมายแล้ว ตรงกลางห้องมีเพียงเตียงหยกขนาดใหญ่ที่ใสกระจ่างตั้งอยู่
“นี่คือ ‘หยาดน้ำแข็งไท่กู่’ ทั้งก้อนล้วนเป็หินดิบ สามารถบำรุงกายเนื้อ ขับไล่สิ่งอัปมงคลทุกอย่าง เป็สมบัติล้ำค่าในการช่วยบำเพ็ญเพียร หากอยู่ภายนอก ก้อนขนาดเท่าเล็บมือเพียงนิ้วเดียวก็ขายได้ราคาสูงลิ่ว”
กล่าวจบ เจียงิก็นำของขวัญที่เหล่าผู้นำตระกูลใหญ่ส่งมาวางกองไว้กับพื้น ก่อนจะส่งป้ายหยกแผ่นหนึ่งให้เจียงหลิงเทียน
“ั้แ่วันนี้ไป เ้าจงฝึกฝน ‘คัมภีร์มรรคาโกลาหลไท่ซ่าง’ ที่นี่ อย่าได้เที่ยวซุกซนไปที่ไหน ในป้ายหยกนี้มีความเข้าใจของข้าเกี่ยวกับการฝึกในขอบเขตโลหิตปราณ หากมีเื่จำเป็ เ้าสามารถติดต่อข้าผ่านป้ายหยกนี้ได้ ข้าจะออกไปพบเพื่อนเก่าเสียหน่อย เดี๋ยวก็จะกลับมา”
พูดจบ บรรพชนเจียงิก็หมุนตัวจากไปอย่างรวดเร็วราวกับอดใจรอไม่ไหว
เมื่อบรรพชนเจียงิจากไปแล้ว เจียงหลิงเทียนมองดูสมบัติล้ำค่าที่กองระเกะระกะอยู่เต็มพื้น ก็อดรู้สึกมึนงงไม่ได้
หยกวิเศษสรรค์สร้าง, ผลไม้ิญญาล้านปี, เืแก่นแท้อสูรโบราณ, หยาดน้ำแข็งไท่กู่... ของพวกนี้ต้องใช้ยังไง?
“ระบบ สิ่งของพวกนี้ต้องใช้ยังไง?”
[ติ๊ง! ระบบแจ้งเตือน โฮสต์มี ‘กายาเต๋าหมื่นยุค’ โดยกำเนิด มี ‘ร่างทองกายาต้นกำเนิดวิถี์’ ได้รับการคุ้มครองนิรันดร์จากหมื่นพิภพ และ ‘เจดีย์พิสุทธิ์เสวียนหวงเทียนตี้’ โฮสต์สามารถหลอมรวมสมบัติล้ำค่าได้ด้วยตัวเอง!]
[สมบัติล้ำค่าพวกนี้ เพียงแค่กินเข้าไปก็พอ!]
“พูดแบบนี้ก็ไม่ยากแล้วล่ะ”
เมื่อได้ยินดังนั้น เจียงหลิงเทียนก็ยิ้มออกมาเล็กน้อย ก่อนจะคว้าผลไม้ิญญาล้านปีขึ้นมาแล้วยัดเข้าปากทันที
ขอบเขตโลหิตปราณขั้นหนึ่ง! พลังหนึ่งล้านห้าแสนจิน!
ขอบเขตโลหิตปราณขั้นสาม! พลังสองล้านสองแสนจิน!
ขอบเขตโลหิตปราณขั้นหก! พลังหกล้านจิน…
เวลาสามเดือนผ่านไปในพริบตา ทั้งหมดที่เขาทำมีเพียงการกินแล้วก็นอน
“หลิงเทียน บรรพชนกลับมาแล้ว! ข้ามีข่าวดีจะบอกเ้า!”
เจียงิะโอย่างร่าเริงขณะพุ่งเข้ามาในห้องบำเพ็ญ แต่แล้วเขาก็ต้องชะงักค้าง...
7K
