ตอนที่ 16 บุ่มบ่าม (2)
กู้อันซินถูกเขากวาดสายตามองจนรู้สึกว่าตนเองไม่เห็นถึงความหวังดี หลิงเย่ว์เป็ห่วงเธอถึงจะไปเป็เพื่อน แต่เธอยังบอกว่าหลิงเย่ว์เป็ตัวถ่วงอีก
“แต่นายไปกับฉันก็ดีกว่าฉันไปคนเดียวอยู่ดี ถึงตอนนั้นนายก็ปรับตัวตามสถานการณ์แล้วกัน ถ้าเฉินหลงเฟยกล้าลงมือกับฉันจริงๆ นายก็รีบไปแจ้งตำรวจหรือร้องเรียกให้คนช่วย ฉันเชื่อว่าในสภาพแวดล้อมแบบนั้น เฉินหลงเฟยคงจะระแวงมาก เขาต้องกลัวแน่”
“ในสายตาของเธอ ฉันไปกับเธอก็เพียงเพื่อช่วยเธอเรียกคนงั้นเหรอ” หลิงเย่ว์ทนไม่ไหวอีกต่อไป สายตาดูดุดันมากขึ้น
กู้อันซินมีใบหน้าที่ถึงอายุยี่สิบหกยี่สิบเจ็ดแล้วแต่กลับเต็มไปด้วยคอลลาเจน ตอนนี้เขาเกิดความคิดจะบีบมัน
“ใช่” แต่กู้อันซินกลับยอมรับ เธอคิดแบบนั้นจริงๆ
พูดตามความจริง
วินาทีถัดมา มือใหญ่ของหลิงเย่ว์ก็บีบแก้มกู้อันซิน อีกทั้งยังผลักเธอลงบนโซฟาอย่างรุนแรง ทำให้เธอขยับเขยื้อนไม่ได้
กู้อันซินใมาก กลิ่นอายชายหนุ่มของหลิงเย่ว์แผ่กระจายจากทุกทิศทางห่อหุ้มเธอไว้อย่างหนาแน่น
ใบหน้าของกู้อันซินแดงระเรื่อ “นาย...นายทำอะไรน่ะ”
บรรยากาศคล้ายจะถูกอบอวลไปด้วยไอร้อน หลิงเย่ว์สูดลมหายใจตรงหน้าเธออย่างใกล้ชิด จนเขามองเห็นขนปุกปุยเล็กน่ารักบนใบหน้าขาวเนียนของกู้อันซินได้ชัดเจน
เขาแค่นเสียงเบาๆ “ถึงเวลานั้นฉันจะพยายามช่วยเธอะโเรียกคนอย่างเต็มที่เอง”
“คนบ้า!” สมองของกู้อันซินถูกไอความร้อนนี้ระเหยไปหมดแล้ว เธอรีบผลักหลิงเย่ว์ออก
เมื่อคืนก็เป็แบบนี้ เขาชอบทำให้คนอาย!
กู้อันซินกัดฟัน “ฉันขอเตือนนายไว้ว่าครั้งหน้าห้ามเอะอะก็มาแตะต้องตัวฉันแบบนี้อีก ฉันกับนายเป็แค่นายจ้างกับลูกจ้าง หรือเป็ความสัมพันธ์ระหว่างผู้รับเลี้ยงกับผู้ถูกทอดทิ้ง โปรดระมัดระวังการกระทำของนายด้วย!”
กู้อันซินพูดจบก็หนีกลับห้อง ตอนนี้ดึกมากแล้ว เธอต้องนอนพักผ่อนให้เพียงพอเพื่อพูดคุยกับเฉินหลงเฟยในวันพรุ่งนี้ ไม่อยากอยู่ในห้องเดียวกับหลิงเย่ว์อีก
หลิงเย่ว์จ้องหน้าจอโน้ตบุ๊ก แต่ในหัวกลับมีแต่คำเมื่อครู่ของกู้อันซิน ‘ผู้รับเลี้ยง’
เขาพบว่าแม้คำนี้ไม่น่าฟัง แต่ก็ไม่ทำให้รู้สึกรำคาญ
วันรุ่งขึ้นก่อนออกไป กู้อันซินหยิบของที่เธอเตรียมไว้ออกมาวางตรงหน้าหลิงเย่ว์
“นายเลือกสักสองสามอย่าง หากเกิดเหตุไม่คาดฝันก็ป้องกันตัวเองได้” กู้อันซินพูด
หลิงเย่ว์มองดูของที่วางอยู่ตรงหน้า มีด กรรไกร สเปรย์พริก สเปรย์ป้องกันตัว มีแม้กระทั่งค้อนเล็กๆ
เขาแค่เหลือบมอง จากนั้นก็แสดงสีหน้ามั่นใจ “ไม่จำเป็ต้องพก”
“จะไม่พกได้ยังไง พวกเรามันเรี่ยวแรงน้อย ถ้าเฉินหลงเฟยพกอาวุธร้ายแรงมาด้วยล่ะ แม้พวกเราจะเรียกคนก็ไม่ทำให้เขากลัวหรอก” กู้อันซินเก็บข้าวของทั้งหมดใส่กระเป๋าโดยไม่ฟังอะไร
เรี่ยวแรงน้อย...
หลิงเย่ว์จ้องเธอและจดจำคำนี้ไว้ในใจอีกครั้ง สักวันหนึ่งเขาต้องทำให้กู้อันซินเปลี่ยนคำพูดให้ได้ อีกทั้งต้องดูด้วยว่าเขานั้น ‘เรี่ยวแรงน้อย’ ยังไง!
เขาี้เีเกินกว่าจะพูดกับกู้อันซิน หลิงเย่ว์ออกจากประตูไป ส่วนกู้อันซินก็เก็บข้าวของตามหลังมาติดๆ
เธอไม่คิดว่าตัวเองทำเื่เล็กให้เป็เื่ใหญ่เกินไป เธอเคยเจอผู้ชายโรคจิตในคุกมาก่อน ผู้ชายพวกนั้นทำได้ทุกอย่าง ดังนั้นเพื่อปกป้องความปลอดภัยของตนเองและหลิงเย่ว์ เธอต้องเตรียมตัวให้พร้อม
พวกเขามาถึงสวนดอกไม้ฮั่นเจียก่อนเวลาครึ่งชั่วโมง
เมื่อมาถึง กู้อันซินก็หามุมเพื่อซ่อนหลิงเย่ว์ไว้
“ตรงนี้ไม่เลวเลย ซ่อนตัวได้ดีมาก มองเห็นได้ไกล นายรออยู่ที่นี่ ฉันกับเฉินหลงเฟยทะเลาะกันเป็เื่ปกติ หากเฉินหลงเฟยไม่ลงมือก่อน นายก็อย่าทำอะไรบุ่มบ่าม โอเคไหม” กู้อันซินกำชับเขา
หลิงเย่ว์หลุบตาลง “อืม”
154
