เล่มที่ 1 บทที่ 2 คำทำนายและการเกิดใหม่ของอรุณ
ในสมัยก่อนโลกพาดาเนียร์แห่งนี้นั้น เป็โลกที่มีหลากหลายเผ่าพันธ์ุอาศัยอยู่รวมกันอย่างมากมาย แต่เมื่อ 8,000 ปีก่อน ได้มีาแย่งชิงดินแดนกันเกิดขึ้นระหว่างเผ่าพันธ์ุมารกับเผ่าพันธ์ุอื่นๆ ทั่วโลก จนทำให้แต่ละเผ่าพันธ์ุได้ขอแยกตัวกันออกมาเพื่อไปสร้างอาณาจักรเป็ของตัวเอง
โลกพาดาเนียร์แห่งนี้เป็โลกที่เวทย์มนต์นั้นเป็สิ่งที่ทุกคนมีติดตัวมาั้แ่กำเนิดและในแต่ละเผ่าพันธ์ุก็จะมีพลังเวทย์มนต์ในตัวที่แตกต่างกันออกไป ในโลกแห่งนี้จะมีอยู่ 4 เผ่าพันธ์ุที่เป็ใหญ่ที่สุดในการควบคุมความสมดุลของโลก คือ เผ่าพันธ์ุปีศาจ,เผ่าพันธ์ุภูต,เผ่าพันธ์ุัและเผ่าพันธ์ุมนุษย์สัตว์ และเผ่าพันธ์ุที่เป็อันตรายต่อทุกเผ่าพันธ์ุบนโลกนี้ คือ เผ่าพันธ์ุมารและเผ่าพันธ์ุอสูร ซึ่งเป็ต้นเหตุให้เกิดาในครั้งอดีตกาล
ณ อาณาจักรปีศาจ ตอนนี้ได้มีการมารวมตัวกันของประชาชนในอาณาจักรแห่งนี้ที่หน้าลานกว้างหน้าปราสาทของาาปีศาจ เพื่อที่จะรอฟังาาปีศาจมาบอกถึงคำทำนายของแม่หมอปีศาจาุโที่ได้ให้คำทำนายกับเขาไว้ ในขนาดที่ประชาชนกำลังรอาาปีศาจมาพูดถึงคำทำนายนั้นต่างคนก็ต่างคิดกันไปเรื่อยเปื่อยว่าเื่นี้บ้างเื่นู่นบ้าง
"นี่เธอคิดว่าเื่ที่แม่หมอาุโได้ทำนายไว้เป็เื่ดีหรือไม่ดีกันหนะ?"
"ฉันคิดว่าน่าจะเป็เื่ดีนะ"
"ใครจะไปรู้กันละ เดี๋ยวท่านาาปีศาจมาพวกเราก็ได้รู้กันเองนั้นแหละ"
"ใช่ๆ รอฟังท่านมาพูดดีกว่า"
ขนาดที่ประชาชนต่างคุยกันไปในเื่ต่างๆ นั้น กว่าที่าาปีศาจจะออกมาพูดเวลาก็ได้ผ่านไปสักพักใหญ่ๆ อยู่ๆ ประชาชนที่ต่างซุบซิบกันเมื่อกี้ก็ได้เงียบลงและทุกคนต่างก็มองไปที่เดียวกัน คือ หน้าระเบียงของปราสาท ที่หน้าระเบียงปราสาทนั้นได้มีเงาใหญ่ๆ ปรากฎขึ้นมาเงาที่ปรากฎขึ้นมานั้น คือ เงาของท่านาาปีศาจ เมื่อาาปีศาจเดินออกมาหน้าระเบียงปราสาท เขาก็ได้พูดด้วยเสียงที่แสดงออกถึงความยิ่งใหญ่ของเขาออกมา
"ประชาชนของข้าเอ๋ย...........ขอบคุณทุกคนมากที่มารวมตัวกันในวันนี้ เมื่อสักครู่พวกเรานั้นได้คุยกันถึงเื่ที่แม่หมอาุโได้บอกข้ามาและตอนนี้ข้าก็มาเพื่อที่จะบอกทุกคนให้ทราบถึงคทนายที่แม่หมอเล่าไว้ว่า.........."
แล้วาาปีศาจก็ได้หยุดพูดลง เมื่อาาปีศาจมองลงไปที่ประชาชนก็เห็นแต่ประชาชนของเขาที่ต่างตั้งใจรอฟังเื่ที่เขากำลังจะเล่า บรรยากาศในเวลานั้นทั้งอาณาจักรเงียบเป็อย่างมาก แล้วจากนั้นาาปีศาจถึงพูดต่อ
"แม่หมอาุโบอกข้ามาว่า ภายในระยะเวลาปีนี้จะมีาาของโลกแห่งนี้เกิดขึ้นมาเป็าาที่จะมารวบรวมทุกเผ่าพันธ์ุเข้ามาไว้ด้วยกันเหมือนในอดีตกาลและจะเปฺ็นาาที่ทำให้โลกนี้ของพวกเราสงบสุขและมีชีวิตที่ดีขึ้น"
ประชาชนที่ได้ฟังเื่ที่าาปีศาจพูดออกมาก็ต่างไม่เข้าใจในเื่ที่เขาพูดและยังคงฟังกันอย่างเงียบๆ เหมือนเดิม าาปีศาจที่เห็นประชาชนของเขาทำหน้าไม่เข้าใจนั้นเขาก็เลยเอาเื่ลูกของเขาที่กำลังจะเกิดมาพูดเสริม
"เื่ที่ข้าอยากจะบอกทุกคนจริงๆ ก็คือ ภรรยาของข้าได้ตั้งท้องมานานแล้วและภายในปีนี้เธอจะให้กำเนิดบุตรชายของข้าเป็องค์แรกและไม่แน่ว่าลูกชายของข้าที่กำกลังจะเกิดนั้นอาจจะเป็าาของโลกนี้ตามที่แม่หมอได้ทำนายไว้ก็เป็ได้"
าาปีศาจได้ยิ้มออกมา
หลังจากที่าาปีศาจพูดจบ ประชาชนทุกคนได้โฮร้องยินดีกันอย่างยิ่งใหญ่ตอนนี้ทั้งอาราจักรนั้นเป็ไปด้วยเสียงของประชาชนที่โฮร้องยินดีให้กับาาปีศาจของพวกเขา
ขนาดเดียวกันอาณาจักรอื่นๆ ทั่วโลกก็ได้รู้ถึงคำทำนายเื่นี้เช่นกันเพราะว่าคำทำนายเื่าาของโลกที่จะเกิดมาภายในปีนี้ แม่หมอาุโของแต่ละอาณาจักรก็ได้ทำนายแบบเดียวกัน
อาณาจักรของเผ่ามารได้มีการโฮร้องยินดีเช่นกันเมื่อจักรพรรดิมารของพวกเขาบอกถึงคำทำนายในเื่นี้ ทางด้านของอาณาจักรสัตว์,อาณาจักรแวมไพร์,ดินแดนั,แดนศักดิ์สิทธิ์ของเหล่าภูต ต่างก็ดีใจกับคำทำนายเื่นี้
2 เดือนผ่านไปหลังจากที่คำทำนายได้ถูกพูดถึง มีหมู่บ้านแห่งหนึ่งในป่าใหญ่เป็หมู่บ้านที่แยกตัวออกมาจากอาณาจักรต่างๆ แถมที่ที่พวกเขาอาศัยกันอยู่นั้นเป็ป่าใหญ่เป็ป่าที่มีปริมาณพลังเวทย์สูงมาก จึงทำให้คนด้านนอกป่านั้นไม่รู้ถึงการมีอยู่ของหมู่บ้านแห่งนี้ ผู้คนในหมู่บ้านต่างไม่รู้ถึงข่าวสารภายนอกป่าเลย เพราะว่าพวกเขานั้นได้อาศัยกันอยู่ในป่าแห่งนี้มาเป็ศตวรรษตแล้วและที่สำคัญคือไม่มีคนในหมู่บ้านคนไหนสามารถออกไปจากป่านี้ได้เลยนอกจากหัวหน้าหมู่บ้านและภรรยาของเขา เพราะว่าป่าแห่งนี้นั้นมีกำแพงเวทย์มนต์ที่จะทำให้คนที่มีพลังเวทย์มนต์ในตัวน้อยจะไม่สามารถเข้ามาหรือออกไปจากป่าแห่งนี้ได้ ทางเดียวที่จะสามารถเข้าหรือออกไปจากป่าแห่งนี้ได้ คือ การที่คนๆ นั้นมีพลังเวทย์มนต์ที่มากพอจะสามารถต้านทานเวทย์มนต์ของป่าแห่งนี้ได้
หมู่บ้านในป่าใหญ่ ในวันนี้นั้นภรรยาของหัวหน้าหมู่บ้านจะคลอดลูกของพวกเขาออกมา ส่วนผู้คนในหมู่บ้านที่รู้เื่นี้ก็ต่างกำลังเตรียมงานฉลองกันอยู่เพราะเป็เื่ที่น่ายินดีให้กับหัวหน้าหมู่บ้านของพวกเขา ขนาดที่คนอื่นๆ กำลังเตรียมงานอยู่นั้นก็ได้มีเสียงคนตระโกนขึ้นมา
"เฮ้ยบาโล แกเอาเสาไม้ไปวางไว้ที่ไหนกัน ฉันบอกให้แกเอามาวางตรงนี้ไม่ใช่หรอ"
"ฉันก็วางไว้แถวๆ นั้นแหละแกก็ลองหาดูเอาสิ"
"แกให้ฉันมาหาเองเนี้ยนะ เ้าบ้า"
"ก็เออสิวะ ฉันว่างไปหาให้แกที่ไหนหละ เ้าเซ่อ"
"แกว่าใครเซ่อนะไอเ้าบ้าบาโล"
"จะใครที่ไหนกันหละก็แกนั้นแหละไอเกเซอร์เ้าอารมณ์"
แล้วทั้ง 2 คนก็เริ่มทะเลาะกันด้วยวาจา ก่อนที่ทั้ง 2 คนจะเดินเข้าหากัน คนอื่นๆ ในหมู่บ้านที่เห็นทั้ง 2 คนนี้ทะเลาะกันอีกแล้วก็ต่างบ่นกันออกมา
"ไอเ้าสองคนนั้นมันทะเลาะกันอีกแล้วงั้นหรอ มีเื่ให้ทะเลาะกันได้ทุกวันจริงๆ เ้าสองคนนี้"
ยายที่กำลังนั่งเตรียมของอยู่ได้บ่นถึงทั้ง 2 คนนั้นออกมา
แล้วก็มียายอีกคนพูดเสริมขึ้นมา
"นั้นนะสิ ทำตัวเป็เด็กกันไปได้ อายุแต่ละคนก็ปาไปจะเลข 6 กันแล้วแท้ๆ"
"ฮ่า ฮ่า ฮ่า แต่ดูไอสองคนนี้มันทะเลาะกันทีไรก็อดขำไม่ได้ทุกทีอะนะ"
"เห็นด้วยเลย ฮ่า ฮ่า ฮ่า"
ยาย 3 คนที่พูดคุยกันก็ได้นั่งหัวเราะกันไป
แล้วคนในหมู่บ้านคนอื่นต่างก็พยักหน้าให้กับคำพูดที่ยาย 3 คนนั้นคุยกัน ส่วนทั้ง 2 คนที่กำลังเถียงกันอยู่นั้นอยู่ๆ บาโลก็ได้เดินไปทางเสาไม้ที่เกเซอร์ถามเขาแล้วยกขึ้นมาแบบง่ายดาย(เสาไม้นั้นมีน้ำหนักประมาณ 50 กิโลกรัม) เกเซอร์ที่เห็นบาโลไปหยิบเสาไม้มานั้น เขาก็ได้เดินไปถอนเสาไม้อีกต้นที่ฝังอยู่แล้วใกล้ๆ มา(เสาไม้ที่เกเซอร์ถอนออกมามีน้ำหนักประมาณ 50 กิโลกรัม) คนในหมู่บ้านที่เห็นทั้ง 2 คนยกเสาไม้ที่หนักกว่า 50 กิโลกรัมได้แบบง่ายๆ ก็ไม่ได้ใอะไรเพราะว่ามันเป็เื่ปกติของหมู่บ้านนี้ ที่พวกเขามีแรงมหาศาลจนสามารถยกเสาไม้ขนาดใหญ่ได้ด้วยตัวคนเดียวเป็เพราะว่าคนในหมู่บ้านนี้เกิดและโตมาในป่าเวทย์มนต์แห่งนี้ เวทย์มนต์ของป่าแห่งนี้นั้นทำให้ร่างกายของพวกเขาซึมซับเวทย์มนต์ที่มีความเข้มข้นสูงเข้าไปและมันทำให้ร่างกายของพวกเขาได้ปรับตัวเพื่อให้เข้ากับพลังเวทย์มนต์ของป่าแห่งนี้ ทำให้ร่างกายของพวกเขาได้นำเวทย์มนต์ที่ได้จากป่าแห่งนี้มาเปลี่ยนเป็พละกำลังของพวกเขาเองจนทำให้พวกเขามีพละกำลังที่มหาศาลแบบนี้
"แกตายแน่ไอเ้าบ้าบาโล"
"เข้ามาเลยสิวะไอเกเซอร์สมองกล้าม"
หลังจากที่บาโลและเกเซฮร์หยิบเสาไม้ขึ้นมาเสร็จทั้งคู่ก็กำลังวิ่งเข้าหากันเพื่อที่จะใช้เสาไม้ที่ถืออยู่ต่อสู้กัน คนในหมู่บ้านคนอื่นๆ ต่างก็เชียร์ให้ทั้งคู่ฟาดเสาไม้ใส่กันโดยที่ไม่มีใครเข้าไปห้ามเลยสักคน ก่อนที่ทั้ง 2 คนนั้นกำลังจะเอาเสาไม้ฟาดกันอยู่ๆ ก็มีเวทย์มนต์ไฟขนาดใหญ่เข้ามากั้นกลางระหว่างบาโลและเกเซอร์ แล้วก็มีเสียงของคนๆ หนึ่งพูดออกมาตอนที่เขากำลังเดินออกจากบ้านของหัวหน้าหมู่บ้าน
"เอะอะเสียงดังอะไรกัน ภรรยาของข้ากำลังจะคลอดลูกอยู่แล้วทำไมยังเล่นกันอยู่ได้"
คนที่พูดออกมานั้นเขา คือ หัวหน้าหมู่บ้านชื่อ ไรเมรุ โฟเทียร์
หลังจากที่ทุกคนเห็นหัวหน้าหมู่บ้านเดินออกมาทุกคนก็ต่างเงียบกันหมด ทั้งคู่ที่ทะเลาะกันอยู่เมื่อกี้พอเห็นหัวหน้าหมู่บ้านเดินออกมาต่างก็หยุดทะเลาะกันทันที
"อะ!! ท่านหัวหน้าหมู่บ้านพวกเราแค่........."
เกเซอร์มีเหงื่อไหลออกมาที่ใบหน้าในขนาดที่กำลังพูดกับไรเมรุ แต่ยังไม่ทันพูดจบบาโลก็พูดเสริมขึ้นมาด้วย
"พวกเราแค่กำลังเล่นสนุกกันหน่ะ เฮะๆ"
บาโลก็ได้ขำแห้งออกมา
"พวกนายกำลังเล่นสนุกกันอยู่อย่างงั้นหรอ"
ไรเมรุได้ถามทั้งคู่ออกไป
ทั้ง 2 คนที่ได้ยินไรเมรุถามก็ได้แต่พยักหน้าตอบรับกัน ไรเมรุที่เห็นทั้งคู่พยักหน้าให้ก็กลั้นขำไว้ไม่ไหวจนเผลอหัวเราะออกมา
"ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า"
ทั้ง 2 คนที่เห็นไรเมรุขำออกมาก็หันไปมองหน้ากันและทำหน้าไม่เข้าใจว่าไรเมรุนั้นหัวเราะเื่อะไร ไรเมรุที่เห็นทั้งคู่ทำหน้าไม่เข้าใจนั้นเขาก็เลยพูดความจริงออกไป
"ข้าแค่ล้อพวกเ้าเล่นหน่ะ"
ไรเมรุได้ยิ้มออกมา
"หา? ท่านแค่ล้อพวกข้าเล่นอย่างงั้นหรอ"
เกเซอร์ทำหน้าใ
"ใช่ๆ"
"พวกข้าเกือบโดนไฟของท่านเผาทั้งเป็เลยนะท่านรู้ไหม"
บาโลได้บ่นออกมาใส่ไรเมรุ
"ฮ่า ฮ่า ฮ่า ขอโทษๆ สงสัยข้าคงล้อเล่นแรงไปหน่อย"
"ท่านนี่จริงๆ เลย"
บาโลถอนหายใจออกมา
ทั้งคู่และคนในหมู่บ้านคนอื่นๆ ต่างก็ทำสีหน้าโล่งใจกันออกมากเมื่อรู้ว่าหัวหน้าหฒู่บ้านของพวกเขานั้นแค่ล้อเล่นกับทั้ง 2 คนแล้วคนในหมู่บ้านก็เริ่มยิ้มแย้มและได้หัวเราะกันนออกมา ขนาดที่ทุกคนกำลังหัวเราะกันอยู่นัั้นหัวหน้าหมู่บ้านของพวกเขาก็ได้ถามกับพวกเขาออกมา
" แล้วนี่พวกเ้าจัดงานกันไปถึงไหนแล้วหละ?"
หลังจากที่ไรเมรุถามพวกเขาก็ได้มีคนตอบคำถามแทนชาวบ้านไป
"พวกเราจัดงานกันจนใกล้จะเสร็จแล้วหละ เหลือตกแต่งนิดหน่อยแต่ดันเกิดปัญหาขึ้น แล้วที่เหลือก็เป็แบบที่เ้าเห็นนั้นแหละ"
คนที่ตอบคำถามของไรเมรุชื่อ เวลส์ ลาเมีย เขาเป็รองหัวหน้าหมู่บ้านแห่งนี้
เกเซอร์กับบาโลได้ยินที่รองหัวหน้าหมู่บ้านพูดแบบนั้นพวกเขาทั้งคู่ก็ได้ยิ้มแห้งกันออกมา
"งั้นหรอ งั้นพวกเ้าทุกคนหลังจากจัดงานกันเสร็จแล้วก็สนุกกันไปก่อนเลยนะ เดี๋ยวข้าขอไปดูภรรยาข้าก่อน"
เมื่อไรเมรุได้บอกกับพวกชาวบ้านไปแบบนั้น ชาวบ้านทุกคนก็ได้ะโดีใจกันออกมา หลังจากที่ไรเมรุเขาก็ได้หันไปคุยกับเวลส์ต่อ
"ข้อฝากเ้าดูแลที่เหลือด้วยนะเวลส์ ข้าขอไปรอดูหน้าลูกของข้าก่อน"
"เ้าไม่ต้องเป็ห่วงพวกเขาหรอกหน่า ข้านั่งอยู่ตรงนี้ทั้งคน"
"ฮ่า ฮ่า ฮ่า โอเคข้าจะเชื่อที่เ้าพูดแล้วกัน"
แล้วทั้ง 2 คนก็ยิ้มให้กัน ก่อนที่ไรเมรุจะเดินเข้าบ้านไป ไรเมรุได้เดินเข้ามานั่งรออยู่ที่หน้าห้องของภรรยาเขา ในขนาดที่ไรเมรุนั่งรออยู่นั่นเขาก็ได้นึกอะไรออกมา
'ภายในปีนี้จะมีาาของโลกถือกำเนิดมาอย่างงั้นหรอ แสดงว่าเด็กคนไหนที่เกิดใน่ปีนี้ อนาคตในภายภาคหน้าจะต้องเจอกับปัญหาความวุ่ยวายที่จะเกิดขึ้นสินะ'
ที่ไรเมรุรู้ถึงเื่คำทำนายก็เป็เพราะว่าในวันนั้นวันที่ทุกอาณาจักรต่างก็ได้ประกาศให้คนในอาณาจักรของพวกเขารู้ ในวันนั้นไรเมรุได้ออกจากป่าเพื่อไปซื้อของพอดี ขนาดที่เขากำลังเดินเข้าไปในอาณาจักรเขาก็ไม่เห็นว่ามีใครอยู่ตรงที่นั้นเลย เขาก็เลยเดินต่อไปจนเห็นว่าทุกคนในอาณาจักรได้มารวมตัวกันอยู่ที่หน้าปราสาทของพระาา เขาเลยได้ยินเื่ของคำทำนายในตอนนั้นและเขาก็เป็คนเดียวคนหมู่บ้านที่รู้เื่นี้
'ลูกของฉันจะต้องเจอกับปัญหาของโลกภายนอกอย่างงั้นหรอ ลูกของฉันคงไม่ได้เป็ไอาาบ้าบออะไรนั้นหรอกเพราะเผ่าพันธ์ุมนุษย์เรานั้นอ่อนแอที่สุด แต่เด็กที่เกิดภายในปีนี้นี่สิจะต้องถูกไปเรียนที่สถาบันหลวงทุกคนหน่ะ มันก็รวมถึงลูกเราด้วยนะสิ บ้าจริงๆ'
ไรเมรุได้ทำท่าเหนื่อยใจและถอนหายใจออกมาอย่างเป็กังวล
ขนาดที่ไรเมรุกำลังนั่งคิดอะไรอยู่คนเดียวนั้น ประตูหน้าห้องของภรรยาเขาก็ได้ถูกเปิดออกมา ไรเมรุที่เห็นประตูเปิดแล้วเขาก็รีบลุกขึ้นจากที่นั่งทันที แล้วก็ได้มีคนเดินออกมาจากห้องของภรรยาเขาคนที่เดินออกมาคือคุณยายที่ทำคลอดให้กับภรรยาของไรเมรุ ไรเมรุที่เห็นเป็คุณยายเดินออกมาก็รีบไปถามคุณยายทันที
"คุณยายสโนว์ครับ ภรรยาและลูกของเป็อย่างไรบ้าง?"
"แกไม่ต้องห่วงพวกเขาไปหรอกพวกเขาปลอดภัยดี ว่าแต่แกนั้นแหละเป็อะไรของแกทำไมสีหน้าดูไม่ดีแบบนั้นหละ?"
คุณยายสโนว์ คือ หัวหน้าหมู่บ้านคนก่อนและยังเป็แม่ของลินลี่ภรรยาของไรเมรุ
"อะ!! ไม่มีอะไรครับคุณยาย ผมแค่คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยหน่ะครับ"
ไรเมรุมีสีหน้ากังวลใจโดยที่เขาไม่รู้ตัว
"คิดเื่อะไรของแกวะทำไมมันดูเครียดขนาดนั้น พักผ่อนบ้างเถอะแกหน่ะ ถ้าแกเป็อะไรไปลูกของฉันจะอยู่อย่างไร?"
"ผะ!! ผมเข้าใจแล้วครับ คุณยายไม่ต้องเป็ห่วงลินลี่ไปหรอกครับผมจะดูแลเธอให้เป็อย่างดีเองครับ"
"เออๆ ให้มันจริงแบบที่แกพูดไว้แล้วกัน ถ้าลูกสาวฉันเป็อะไรขึ้นมาฉันเอาแกตายแน่เข้าใจนะ"
"เข้าใจแล้วครับแม่ยาย งั้นผมขอเข้าไปดูพวกเขา 2 คนก่อนนะครับ"
"เออๆ"
หลังจากไรเมรุคุยกับคุณยายเสร็จเรียบร้อย เขาก็ได้เดินเข้าไปหาภรรยาของเขาที่กำลังนอนพักผ่อนอยู่บนเตียงและเขาก็ได้นั่งลงไปที่เก้าอี้ที่ข้างๆ เตียงนอนแล้วถามอาการของลินลี่
"ลินลี่....คุณเป็อย่างไรบ้าง?"
"ฉันสบายดีค่ะ"
ลินลี่ได้ยิ้มตอบกลับไรเมรุไปด้วย
"แล้วลูกของพวกเราหละ เขากำลังนอนอยู่งั้นหรอ?"
เมื่อไรเมรุพูดจบเขาก็ได้หันไปหาลูกของเขาที่กำลังหลับอยู่
"ใช่ค่ะ เขากำลังหลับอยู่".
พูดจบลินลี่ก็ได้เปิดผ้าคุมให้ไรเมรุได้ดูหน้าลูก
ไรเมรุที่ได้เห็นหน้าลูกของเขา เขาก็ได้ยิ้มดีใจออกมาอย่างมีความสุข ลินลี่ที่เห็นไรเมรุกำลังดูหน้าลูกของเขาอย่างเอ็นดูเธอก็ได้ถามไรเมรุออกไป ไรเมรุเมื่อได้ยินคำถามที่ลินลี่ถามออกมาเขาก็ได้ใขึ้นมา
"แล้วคุณจะตั้งชื่อลูกของพวกเราว่าอะไรดีหละคะ?"
"คุณจะให้ผมเป็คนตั้งชื่อให้เขางั้นหรอ?"
ไรเมรุมีสีหน้าใ
"ใช่สิคะ!! นี่คุณจะใทำไม?"
"อะ!!! เปล่าๆ ไม่มีอะไร งั้นผมขอนึกชื่อก่อนนะ"
ไรเมรุได้นั่งนึกชื่อให้กับลูกของเขาอย่างตั้งใจ จนเวลาผ่านไปได้สักพักเขาได้หันไปมองที่ลูกของเขาและได้พูดชื่อออกมาให้กับลินลี่ฟัง เมื่อลินลี่ได้ยินชื่อที่ไรเมรุพูดออกมาเธอก็ได้เห็นด้วยกับชื่อนั้นของไรเมรุทันที
"นีโอ........เขาชื่อนีโอคุณคิดว่าชื่อนี้เป็ยังไงบ้าง?"
ไรเมรุได้พูดชื่อที่จะตั้งให้ลูกของพวกเขาออกมา
"เป็ชื่อที่ดีมากเลยค่ะ"
ลินลี่ได้ยิ้มให้ไรเมรุ
ไรเมรุเมื่อเห็นว่าลินลี่เห็นด้วยกับชื่อนี้เราก็ได้พูดชื่อเต็มๆ ออกมา
"โอเคลูกของพวกเราชื่อ นีโอ โฟเทียร์"
"ค่ะ"
"งั้นผมขอไปประกาศให้คนในหมู่บ้านรู้ชื่อลูกของพวกเราก่อนนะ คุณจะได้พักผ่อนต่อด้วย"
"โอเคค่ะ ฉันจะนอนรอที่ห้องจนถึงเวลางานฉลองนะ ฉันถึงจะออกไป"
"ได้ครับ ผมไปละบายบ๊าย"
ไรเมรุพอพูดเสร็จเขากำลังจะเดินออกไป แต่ก่อนที่จะเดินออกไปพวกเขา 2 คนได้มาจุ๊บลากันก่อนที่ไรเมรุจะเดินออกไป หลังจากนั้นไรเมรุได้ไปประกาศให้คนในหมู่บ้านรู้ถึงชื่อลูกของเขาและได้ประกาศเริ่มงานฉลองกัน แล้วหลังจากนั้นทุกคนในหมู่บ้านก็ได้ฉลองกันอย่างสนุกสนานตลอดทั้งคืน
(คนที่เกิดมาโลกใบใหม่ในชื่อ นีโอ โฟเทียร์ นั้นคือ อรุณ)
จบบทที่ 2 คำทำนายและการเกิดใหม่ของอรุณ