เด็กหนุ่มและเด็กสาวเดินลงมาจากแท็กซี่หลังจากรถสีเหลืองเขียวเข้าจอดหน้าตึกสูงภายในรั้วเหล็กแข็งแรง
ทั้งคู่เดินตรงเข้ามาในตึกก็พบคนคุ้นหน้ายืนหน้าขรึมอยู่ด้านหลังมีชายในชุดเครื่องแบบทหารยืนท่าตามระเบียบพัก “ส่งมาเร็วเข้า” ไม่พูดพร่ำพิทักษ์เอ่ยแกมสั่งกับลูกชายที่ถือกระเป๋าเหล็กอยู่
“เฮ้ยพ่อไม่คิดถามสารทุกข์สุกดิบลูกๆบ้างหรอ จู่ๆก็ให้เอามาส่งไม่บอกอะไรสักคำอย่างน้อยน่าจะมีค่าเหนื่อยหน่อย”ถึงจะพูดแบบนั้นแต่ลีออนก็ไม่ได้อีดออดไม่ยอมส่งกระเป๋าให้เขารู้ว่าพ่อของตนกำลังรีบใช้ของที่อยู่ข้างใน แต่ก็อดที่จะเหน็บน้อยๆไม่ได้
“ร้อยโทดูแลเด็กๆด้วย อยากได้อะไรก็หาให้พวกเขาและก็ส่งกลับบ้านให้ที ขอบคุณมาก”พิทักษ์หันไปสั่งคนด้านหลังก่อนจะก้าวอย่างรวดเร็วหายไปทางลิฟต์
“กระผม ร้อยโทนิชนันท์ เรียกว่านันท์ก็ได้นะ” ชายด้านหลังทำท่าทำความเคารพแบบทหารก่อนจะแนะนำตัวด้วยน้ำเสียงเป็กันเองกับทั้งคู่
“สวัสดีครับ/ค่ะ”
“แล้วพวกเธอกินข้าวกันมารึยังล่ะแถวนี้มีร้านอร่อยๆอยู่ด้วยนะ” นันท์เอ่ยชวน
“เรียบร้อยแล้วครับผมขอถามอะไรสักหน่อยได้ไหม”
“ถ้าตอบได้ล่ะก็นะว่ามาสิ”
ลีออนลากมือเป็สี่เหลี่ยมผืนผ้า“ในกระเป๋าใบนั้นมีอะไรใส่ไว้อยู่หรอครับ” นันท์ชะงักไปชั่วครู่ก่อนจะตอบอย่างลำบากใจ“เอ่อ...เื่นั้นบอกไม่ได้หรอก เป็ความลับทางราชการน่ะ”
‘กะไว้อยู่แล้วล่ะ’เขาคิด
“นี่เมื่อกี้พ่อบอกว่าถ้าพวกผมอยากได้อะไรก็ให้ใช่ไหมจะเป็อะไรถ้าผมจะขอแผงวงจรอาวุธที่กองทัพเป็คนสร้าง”ลีออนขอพร้อมรอยยิ้มแต่ภายในกำลังแสยะยิ้มชั่วร้าย
นันท์แทบจะร้องไห้ก็แผงวงจรของกองทัพเป็ของมีค่าระดับCจะให้พลเรือนธรรมดาได้ยังไง “นะครับของเก่าที่ไม่ใช้แล้วก็ได้ ไม่ได้จะเอาไปทำอะไรสักหน่อย ถือซะว่าเอาไปเป็ที่ระลึกหรือยังไงโทรไปบอกพ่อก่อนก็ได้”
“ของเก่าหรอ”เหมือนนายทหารหนุ่มจะนึกบางอย่างขึ้นได้ “ถ้าของตกรุ่น มีอยู่นะ ถ้าอยากได้จะไปขอมาให้”ลีออนพยักหน้ารัวๆนายทหารหนุ่มจึงบอกให้พวกเขานั่งรอก่อนที่ตัวเองจะหายไปที่มุมนึง
“พี่จะเอาแผงวงจรเวทมนต์ของกองทัพไปทำไมหรอคะ”ด้วยความสงสัยลีเช่พลันถามขึ้นทันทีที่นันท์ลับตาไป
“พี่พอดูออกว่าของในกระเป๋าเป็อาวุธมหาประลัยแล้วก็เลยคิดว่าถ้ามีโอกาสจะลองสร้างเลียนแบบดู ถ้าทำได้ล่ะก็...คงสนุกน่าดู”แน่นอนว่าตัวลีออนเองไม่ได้คิดจะสร้างไปะเิบ้านใครจริงๆเพียงแค่คิดว่าอยากจะลองดูเท่านั้นไม่ได้คิดเป็จริงเป็จังอะไร
ไม่นานนันท์ก็กลับมาพร้อมกล่องขนาดเล็ก“เอ้านี่ แผงวงจรรุ่นที่ใช้เมื่อ5ปีก่อน อย่าเอาไปให้หรือขายใครล่ะ”เขาพยักหน้ารับเมื่อเสร็จธุระนันท์ขับรถไปส่งเด็กๆที่บ้านใช้เวลาไปนานเพราะ่กลางวันรถไม่ค่อยติดตลอดทางเด็กหนุ่มไม่พูดกับใครได้แต่กดโทรศัพท์นิ้วเป็ระวิง
หลังจากกลับมาถึงก็ไม่รอช้าลีออนเปลี่ยนเป็ชุดที่เคลื่อนไหวได้ง่ายและลงมาที่ห้องฝึกซ้อมใต้ดินโดยมีน้องสาวสุดสาวเป็คู่ซ้อมส่วนแผงวงจรที่ได้มาเขาเอามันโยนลงที่นอน “ไม่เห็นรู้เื่สรุปไอ้แผงวงจรกับอาวุธกับอุปกรณ์อื่นมันต่างกันตรงไหนฟะ” ลีออนบ่น
“แล้วพี่จะยอมแพ้หรอคะเื่สร้างอาวุธ”
“เื่สิของแบบนี้มันต้องมีผู้เชี่ยวชาญมาให้ความรู้จริงไหมล่ะ”
“ผู้เชี่ยวชาญหรอคะ”
“อาอีกไม่กี่วันก็จะถึงวันสอบแล้ว ชักรอไม่ไหวแล้วสิ”
...........................................................................................
“ตามคำแถลงการณ์ของกระทรวงเวทมนต์ที่ออกมาทุกท่านได้ทราบกันแล้วว่าสินค้าของเราไม่ใช่สินค้าด้อยคุณภาพตามที่มีข่าวลือไม่รบกวนทุกท่านแก้ข่าวที่สำนักของพวกท่านออกไปแล้วด้วยนะครับ” ภายในห้องขนาดใหญ่พอให้จุคนได้มากกว่า500คนแสงแฟรชเทไปที่ชายกลางคนในชุดสูทสี่คนบนเวที นักข่าวหลายสำนักพากันยิงคำถามไปหาพวกเขา
ด้านหลังสุดของห้องคือเด็กหนุ่มยืนพิงกำแพงคิ้วขมวดบ่งบอกว่ากำลังใช้ความคิดอย่างหนัก
ชายสี่คนลงจากเวทีเข้าสู่ห้องด้านหลังนักข่าวทยอยกันออกจากห้องเพื่อตีพิมพ์ข่าวสำหรับวันพรุ่งนี้เขาเดินไปยังด้านหลังเวทีตามชายสี่คนดังกล่าวไป
“ริชลูกเชื่อใจเด็กคนนั้นมากแค่ไหน” ไม่แม้แต่จะหันไปมองหน้าลูกชาย พิทยะถามขึ้น
“ผมเองก็ไม่รู้แต่ว่าเรามีทางเลือกไม่มาก ถึงจะมีโอกาสแค่1เปอร์เซ็นต์ผมก็คิดว่าคุ้มค่าที่จะเสี่ยง” ผู้ถามไม่ตอบอะไรพิทยะถอนหายใจยาวราวกับจะปลดปล่อยทุกอย่างออกมา “ลูกไปเถอะอีกไม่กี่วันก็จะถึงวันสอบแล้ว ไปอ่านหนังสือเถอะ เื่บริษัทให้พ่อจัดการเองไม่ต้องรีบร้อนบริษัทไม่หนีไปไหนหรอก มันจะรอให้ลูกมาสืบทอดแน่เชื่อพ่อสิ”
“ครับ”
ณสถานที่หนึ่งที่ไม่ได้ตั้งอยู่ในมิติแห่งความจริง
“พวกยูทำงานอย่างแข็งขันกันหน่อยสิ ตรงนั้นน่ะจัดลานประลองให้มันดีๆหน่อยสิห๊ะ แค่นี้ก็ต้องให้เดี๊ยนบอกพวกยูอยู่ปี3กันแล้วนะห๊ะ แบบนี้ไงล่ะห๊ะ ถึงได้อยู่แค่วูฟ”เสียงแหลมของสาวประเภทสองแผดร้องไม่หยุด เ้าของเสียงชี้นิ้วสั่งใช้แรงงานคนหนุ่มสาว
“อาจารย์เฮสเนี่ยชอบใช้งานพวกเราจังไม่ค่อยชอบแกเลยแถมยังมาพูดดูถูกอีก วูฟแล้วไงฟะ เราก็เป็นักเรียนของโฮซึกิเหมือนกันนะเว้ย”มุมหนึ่งเด็กหนุ่มในชุดเสื้อเชิ้ตขาวกำลังสนทนากับเพื่อนพลางส่งสายตาอาฆาตไปทางสาวประเภทสองที่หน้าอกของพวกเขาติดสัญลักษณ์หมาป่าสีเงินไว้
“ทำไงได้ล่ะ แกเป็งั้นั้แ่ไหนแต่ไรยิ่งปีก่อนได้ขึ้นไปคุมพวกบูล (BULL) ยิ่งได้ใจใหญ่ตอนนี้เป็รองแค่อาจารใหญ่กับรองอาจารย์ใหญ่ด้วยนิได้ข่าวว่าปีนี้ได้รับหน้าที่ผู้ช่วยชั่วคราวควบคุมพวกอีเกิ้ลก่อนอาจารย์ใหม่จะมาด้วยนี่นะ”
จังหวะที่สองหนุ่มกำลังนินทาอาจารย์อย่างออกรถจู่ๆก็รู้สึกถึงมือหนาที่มาจับไหล่ของพวกเขา “ทั้งสองคนคุยกันสนุกดีนี่ขอร่วมวงได้รึเปล่า” เสียงทุ้มต่ำเย็นะเืเอ่ยขึ้น เมื่อหันไปถึงกับหน้าซีด
ชายผิวขาวผมแว่นกรอบเหลี่ยมกำลังจ้องพวกเขาพร้อมรอยยิ้มใบหน้าคมคายฉบับของชาวเอเชีย ผมสีน้ำเงินเข้มเสริมผิวขาวให้ดูเด่นขึ้นเขาสวมเสื้อเชิ้ตขาวที่อกมีตราสิงโตสีทองสลับแดงประดับไว้
“ประ...ประธาน ฮิคิกายะ”ทั้งสองอุทานขึ้นมาพร้อมกัน
“ฉันรู้ว่าพวกเธอไม่พอใจอาจารย์แกอยู่หลายๆคนก็ด้วยแต่จะพูดอะไรก็เก็บไว้แล้วไปคุยกันในที่ปิดเถอะ เกิดคนอื่นมาได้ยินจะไม่ดีนะโดยเฉพาะเด็กที่กำลังจะมาเข้าสอบครั้งนี้จะถือว่าไม่ได้ยินแต่ไม่มีครั้งหน้าหรอกนะ”
เขาตบบ่าทั้งคู่ก่อนจะเดินเข้าไปหาเฮสเมื่อเห็นอีกฝ่ายจากท่าทีอารมณ์เสียกลับกลายเป็ดี๊ด๊าขึ้นมาทันที
“ประธานนักเรียนสุดยอดจริงๆ บุคคลตัวอย่างชัดๆบุคลิกหน้าตา ผลการเรียนแม้แต่ความสัมพันธ์กับคนรอบข้างก็ไม่มีที่ติ แค่เดินมาบรรยากาศทุกอย่างก็เปลี่ยนไปในทันทีไม่สงสัยเลยว่าทำไมถึงถูกเลือกจากรุ่นที่แล้ว”
“ใช่ สมแล้วที่เป็หนึ่งใน ELEVEN STARS ของรุ่นนี้”พวกเขามองไปยังแผ่นหลังอันกว้างใหญ่นั้น
ห่างไประยะทางนับหมื่นกิโลเมตรทางตะวันตกใต้ทะเลลึกลงไปหลายร้อยเมตรในมิติที่น้ำทะเลไม่สามารถล่วงล้ำเข้าไปได้
เศษซากปรักหักพังของวิหารที่เหลือแค่โครงร่างชายหนุ่มร่างสูงกำลังนอนหลับตาอยู่บนซากนั้นเขาสวมเสื้อยืดเสื้อยืดทับด้วยเสื้อแจ็คเก็ตเทาฟ้าเรือนผมสีฟ้าเกือบปิดครึ่งหน้าบนเขาค่อยๆเปิดเปลือกตาขึ้นเผยให้เห็นั์ตาสีเขียวหญ้า
“เจอตัวสักที ซันเดย์ วันนี้แกเละแน่” เสียงฝีเท้าตามมาด้วยคำพูดเหี้ยมอาฆาตแค้นส่งตรงมายังผู้ที่นอนอยู่“พวกนายอีกแล้วหรอ ขอโทษทีนะวันนี้ไม่มีอารมณ์น่ะ ช่วยไปเล่นไกลๆได้ไหม”เขาค่อยๆลุกขึ้นจ้องไปยังกลุ่มคนปริศนาสามคนที่ทำผมทรงโมฮ๊อกต่างสีกัน
“จะพูดได้ก็แค่ตอนนี้เท่านั้นแหละคนที่ั้แ่เข้ามาก็สร้างแต่เื่อย่างแกแถมไม่เคยเคารพรุ่นพี่แบบนี้สักวันมันต้องโดนดี”
“สร้างเื่...อย่างมาพูดให้ขำเลยคนที่โดนเตะโด่งมาสาขาแอทแลนติสก็มีแต่พวกที่สร้างเื่ที่โรงเรียนเก่าจนเขาไม่เอาไว้ไม่ใช่เรอะ”
“ว่าไงนะแก หน็อยอย่าขยับหนีจากตรงนั้นนะเว้ยวันนี้พวกฉันจะให้แกไปนอนก้นทะเลเอง”
“ถ้าพวกแกทำให้ฉันขยับจากตรงนี้ได้ล่ะก็นะ”
..........................................................................
“ค่ะ ค่ะ หนูทราบแล้วค่ะท่านพี่ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ แค่การสอบเข้าเอง หนูไม่มีทางตกอยู่แล้วแน่นอนว่าไม่ให้เสื่อมเสียไปถึงชื่อเสียงของท่านพี่และตระกูลเทรเวลแน่นอนแค่นี้นะคะ” น้ำเสียงหวานกรอกเข้าในโทรศัพท์ก่อนจะตัดสายไปเ้าของเสียงถอนหายใจยาว
ภายในคฤหาสน์หลังใหญ่จนแทบจะเรียกได้ว่าเป็ปราสาทเด็กสาวผมสีทองหม่นยาวถึงสะโพก ดวงตาสีเดียวกันจ้องออกไปภายนอกหน้าต่าง หน้าอกคัพDกระเพื่อมตามจังหวะหายใจเธอสวมชุดเดรสสีแดงเข้มลากพื้นที่คอมีจี้คริสตัลคล้องไว้
ก๊อกๆ
เสียงเคาะประตูเรียกความสนใจเธอให้หันไป เปิดตูเปิดออกด้วยมือเหี่ยวของชายชราในชุดพ่อบ้าน“คุณหนูอลิสะ อาจารย์สอนทฤษฎีเวทมนต์มารอพร้อมอยู่แล้วขอรับ เชิญขอรับ”
“เข้าใจแล้วค่ะ ลุงบอกอาจารย์ด้วยว่าฉันขอเตรียมตัวสักหน่อยแล้วจะรีบไป”ชายชราโค้งตัว90องศาก่อนจะปิดประตู
“กำลังจะได้ออกไปแล้วสินะ...จากกรงนกแห่งนี้”
เฮลิคอปเตอร์บินเหนือทะเลทรายอันว่างเปล่าสายลมกรรโชกทำให้เครื่องไม่อาจลงจอดหรือควบคุมให้อยู่นิ่งได้ทันใดนั้นเองประตูเครื่องพลันเปิดออกตามมาด้วยร่างหนึ่งะโลงไปร่างในชุดเครื่องแบบะโจากความสูงหลายสิบเมตรลงพื้นทราบด้วยความเร็วและน้ำหนักทำให้ทรายจำนวนมากพุ่งขึ้นเหมือนเกิดะเิ
ไม่ใช่ใครอื่นเขาคือพิทักษ์ที่มือของเขากำหูหิ้วกระเป๋าเหล็กไว้แน่นไม่นานร่างอีกร่างะโตามเขาลงมาแม้จะไม่เท่าแต่จำนวนทรายที่พุ่งขึ้นมาก็ไม่ใช่น้อยๆ ชายหนุ่มร่างเพรียวในชุดเครื่องแบบทหารที่ถูกออกแบบมาใช้ในปฏิบัติการสีดำทำให้เขาดูเท่บวกกับหน้าตาที่ดารายังอายทำให้ถ้าสาวๆมาเห็นเป็ต้องร้องกรี๊ดแน่นอน
“ตามพิกัดเป็ที่นี่แน่นอนครับพลเอก” เขาพูด
“ร้อยเอก คุณติดต่อทางอียีปต์ให้ที”
“ไม่จำเป็หรอกครับ”ไม่ทันที่จะหยิบเครื่องมือติดต่อขึ้นมา มีเสียงหนึ่งแทรกขึ้นมาก่อนก่อนจะปรากฏกลุ่มคนหลายสิบคนจากความว่างเปล่า “อาจารย์ชิมูระ”เป็ร้อยเอกที่อุทานขึ้น
“เราใช้ไอเทมพลางตัวไว้เผื่อมีนักข่าวหรือบุคคลภายนอกสังเกตเห็นอย่ามัวแต่ชักช้าเลยเชิญทางนี้ดีกว่า” ชายหัวโล้นกวักมือเรียกทั้งคู่ให้ตามตนมา
ราวกับผ่านม่านอะไรสักอย่างที่มองไม่เห็นก็พบกับฐานทัพขนาดกลางที่วางพื้นที่บนทะเลทรายตรงกลางมีหอคอยสูงตระหง่านอยู่ “ผู้บัญชาการทหารราวิคกำลังรออยู่เลยครับรีบเถอะก่อนที่พายุทะเลทรายนั่นจะเกินควบคุม”
..................................................................
ตอนนี้มาช้าหน่อยเพราะว่ามีติดเรียน
5K
![สำนักเถื่อนเดือดปฐพี [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1592451905_80705599.webp)
