ตอน 2 ออกจากญาณสมาธิ
หลุนเซ่าิขึ้นไปที่ยอดเขาเพื่อไปเข้าญาณสมาธิที่ถ้ำตอนที่หลุนเสี่ยวเซียน 18 ปี ตอนนี้นางอายุ 20 ปีแล้วเป็สาวน้อยวัยที่กำลังโหยหารัก รูปโฉมในโลกมนุษย์สาวน้อยวัย 20 ปี งามเกินคำบรรยาย แม้เอาธิดาสาวงามที่สุดของแดน์ 1000 นาง ก็เทียบไม่ได้แม้สักคนกับความงามของ หลุนเสี่ยวเซียนหลุนเซ่าิออกจากญาณสมาธิเดินลงเขามาที่กระท่อม....พบสาวน้อยกำลังทำความสะอาดกระท่องอยู่... เขาเดินเข้าไปในกระท่อม...พบว่าสิ่งของทุกอย่างอยู่ครบเรียบร้อยเป็ระเบียบเหมือนดังก่อนที่หลุนเซ่าิจะขึ้นไปบนยอดเขา... เขาเอ่ยชมเชยให้หลุนเสี่ยวเซียนว่า... ดูแลบ้านได้เป็อย่างดี...เมื่อหลุนเสี่ยวเซียนได้ยินเสียงของหลุนเซ่าิ นางกำลังถูเรือนอยู่ทิ้งผ้าถูพื้น รีบหันหน้ามามอง วิ่งตรงมาหาหลุนเซ่าิ...
วินาทีนั้น หลุนเซ่าิบัดนี้หัวใจในโลกไม่ได้ด้านชาไร้หัวใจเฉกเช่นตอนอยู่แดน์ทันทีที่เห็นนางเต็มสองตา ราวกับถูกสะกดจิต ราวกับว่าล่องลอยอยู่ในห้วงแห่งความฝันความงามของนางนั้น สามารถสะกดให้มหาเทพต้วนหลุนตกอยู่ในภวังค์ได้ถือว่าไม่ธรรมดา.... นางเข้ามาบ่นถึงเื่ราวสารพัด
"ั้แ่ท่านขึ้นเขาไป ท่านปล่อยให้ข้าอยู่ที่นี่กับกวางเผือกท่านรู้หรือไม่ว่าข้าเฝ้ารอท่านอยู่ทุกวัน"
"สำรวมกริยาของเ้าด้วยตอนนี้ข้าเป็ผู้บรรลุปราณเซียนขั้น 1 แล้วจงรักษาวาจาและยะห่างของเ้าให้ดี"
"เหตุใด ข้า และท่านต้องเหินห่างเช่นนั้น"
"เพราะข้าต้องบำเพ็ญเพียร ให้บรรลุเซียนขั้น10จึงจะสามารถกลับ์มีพลังมากพอที่จะซ่อมแซมม่านอาคมแดน์ได้... "
"ตอนนี้ข้าลงมาโลกมนุษย์นับว่ามีอายุขัยนานแล้วตามเวลาที่คาดการณ์ ข้าควรจะบรรลุปราณเซียนขั้น 5 แต่ข้ากลับพบเ้าเสียก่อนจึงเสียเวลาในการบำเพ็ญเพียรไปมาก การดูแลทารกนั้น เดิมทีเป็หน้าที่ของหญิง...บัดนี้ข้าได้ดูแลเ้าจนเติบใหญ่นับว่าเป็มหากุศล"
หลุนเสี่ยวเซียน พยายามตั้งใจฟัง ท่องคำพูดของหลุนเซ่าิเพื่อทำความเข้าใจ
"ท่านพูดอะไรของท่าน ข้าฟังไม่เข้าใจดูเหมือนไม่ใช่ภาษามนุษย์ "
"แต่ช่างเถอะ ข้าพอจะเข้าใจบางคำของท่านข้าพอจะแปลความหมายของท่านได้ว่า... การดูแลข้าเป็การทำให้ท่านบรรลุปราณเซียนช้าลง"
"ท่านไม่ต้องกังวลไปหรอก แม้ท่านแก่เฒ่าบรรลุปราณเซียนไม่ถึง 10 ขั้นข้าหลุนเสี่ยวเซียนจะอยู่ดูแลท่านชั่วชีวิต"
หลุนเซ่าิหัวเราะออกมา คิดในใจว่า เ้าเด็กน้อยเ้าไม่มีทางดูแลข้าไปชั่วชีวิตได้หรอก... เพราะข้าเป็มหาเทพแดน์ อายุที่แท้จริงของข้า ยาวนาน 9 แสนปี
หลุนเซ่าิพูดว่า
"งั้นเ้าไม่คิดว่าชั่วชีวิตนี้เ้าจะอยากไปมีสามี แยกตัวออกไปปรนิบัตรสามีของเ้าหรือ"
"งั้นข้าจะให้ท่านเป็สามีของข้า ได้หรือไม่....เราจะได้อยู่ด้วยกันชั่วชีวิต"
คำพูดนี้ของนาง ทำให้ท่านมหาเทพในร่างมนุษย์หวั่นไหว หัวใจเต้นแรง... จนหลุนเซ่าิใช้มือทั้งสองข้างกุมหน้าอก...
ตึกๆๆๆ เสียงหัวใจเต้นแรง
"อ๊ะ... ท่านเป็อะไรไป!!!"
เสี่ยวเซียนเดินเข้ามาประชิดตัวเซ่าิ เข้าไปประคองเขา....
ตึกๆๆๆ ยิ่งนางเข้าใกล้ ใจยิ่งเต้นแรงขึ้น
เซ่าิเงยหน้าขึ้นมาพบใบหน้าของเสี่ยวเซียนที่อยู่ห่างจากใบหน้าของตนเพียงแค่ปลายนิ้วมือ
ตึกๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ตึก!!!!ๆ หัวใจยิ่งเต้นแรงอย่างทวีคูณ
เซ่าิ ก้าวถอยหลังออกจากนาง
"เ้าหยุดยืนตรงนั้นอย่าเข้าใกล้ข้า"
ถอนหายใจเข้าออกลึกๆ เสียงหัวใจเบาลงกลับมาเต้นปกติ...
ดังนั้นเซ่าิเดินออกจากกระท่อม ไปนั่งที่หน้าผา... เพื่อใตร่ตรองอาการนี้
เสี่ยวิเห็นเซ่าิเดินออกไปจากกระท่อม
"ท่านเป็อะไรไป...แล้วข้าจะต้องยืนอยู่ตรงนี้อีกนานแค่ไหน...ข้ายังต้องไปเตรียมอาหารให้ท่านนะ" นางะโตามหลังเซ่าิ...
เซ่าิะโกลับมา
"เ้าจะไปทำอะไรของเ้าก็ไปเถอะ"
พูดจบเซ่าิยืนคิดหาสาเหตุการเต้นอย่างผิดปกติของหัวใจ....
พูดกับตัวเอง
"เหตุใดร่างกายข้ามีการผิดปกติ.... ข้าอยู่มา 9.แสนปี ไม่เคยมีอาการนี้เกิดขึ้นกับข้า... หรือว่าจะเป็เพราะข้าเข้าใกล้หญิงสาว... "
"แต่ทะว่า... ข้าเคยมีเซียนเทพ์สาวงามเข้าใกล้มากมายข้าเองไม่เคยมีอาการเช่นนี้.... "
"หรือว่า...หัวใจของข้าจะผิดปกติแค่เวลาเข้าใกล้นางเท่านั้น"
ครุ่นคิดอยู่เมื่อครู่..
"อืม.. ใช่สินะ ข้าลืมสถานะของข้า....เมื่อยู่บนแดน์ ข้ามีอาคมข่มใจ.. ข้าจึงไม่รู้สึกเช่นนี้เมื่อมีหญิงสาวเข้าใกล้...แต่ตอนนี้ข้าเพิ่งจะบรรลุปราณขั้น1 "
เซ่าิ หัวเราะออกมาเสียงดัง...
"ในที่สุดข้าก็ได้คำตอบ"
เซ่าิเอามือไคว้หลัง เดินลงจากหน้าผา... มาเพื่อจะไปหาเสี่ยวิที่กระท่อม
"เสี่ยวเซียน... วันนี้เ้าไม่ต้องทำอาหารให้ข้า...ข้าจะพาเ้าลงเขาไปทานอาหารดีๆ"
เสี่ยวเซียนทำท่าดีใจ ะโโลดเต้นไปมา...
"มีเื่พิเศษใช่หรือไม่...ท่านจึงจะพาข้าลงเขากะทันหัน นี่ก็ไม่ใช่วันเกิดของข้า...เพราะทุกครั้งที่ลงเขาจะเป็เกิดของข้า..."
เซ่าิไม่พูดอะไร เดินนำหน้าลงเขาไปตามทางเดิน
เซ่าิคิดในใจว่า... สาเหตุที่ข้าลงเขาครั้งนี้ เพื่อจะหาสาเหตุความผิดปกติของหัวใจข้า....หากหัวใจของข้าเต้นแรง เพราะเข้าไกล้หญิงสาว.... เมื่อข้าพบสาวงามที่ตลาดล่างเขาหัวใจของข้าย่อมจะต้องแสดงอาการนั้นออกมา...
เซ่าิกับเสี่ยวเซียนเดินทางลงเขามาถึงตลาดล่างเขาใช้เวลาหลายชั่วยาม กว่าจะมาถึงจุดหมาย.. ก็เกือบจะมืด...
"วันนี้ขาเร่งรีบพาเ้าลงมาที่นี่"
"งั้นเริ่มมืดแล้ว..ข้ากับเ้าพักที่โรงเตี้ยมกันก่อนเถอะ"
"เถ้าแก่ขอห้องว่างสองห้องสำหรับข้าและนางผู้นี้ด้วย"
"ได้เลย... แต่ตอนนี้โรงเตี้ยมของข้าเต็มอยู่เพียง 1 ห้องที่กำลังเก็บทำความสะอาด ลูกกำลังจะออกไปเรียนท่านกับนางรอก่อนได้หรือไม่"
"ขอเสียมารยาทถามเถ้าแก่ ข้าต้องรออีกนานหรือไม่"
"ไอ๊หย๊า. เรียนท่านทั้งสอง รอไม่นานหรอก...เพียงแต่วันนี้เป็วันเทศกาลหน้ากาก แห่แมวดำ ในตลาดจะมีการละเล่นต่างๆมากมายในวันนี้เชิญท่านพาภรรยาของท่านไปเที่ยวเล่นก่อนเถิด เพียง 1 ชั่วยามท่านกลับมาสามารถพักที่นี่ได้"
"นา.... นะ ... นางไม่ใช่ภรรยาของข้า"
เสี่ยวเซียนหัวเราะ ยิ้มออกมาด้วยความเขินอาย พูดแกล้งเซ่าิ
กระซิบเถ้าแก่
"ไอ๊หย๊า เถ้าแก่สามีของข้าผู้นี้เขินอายที่ได้ภรรยาอายุน้อยกว่าเช่นข้าท่านอย่าแซวสามีของข้าเลย"
"ได้ๆๆแม่นางวางใจเถอะ"
"ดีเลย ท่านเซ่าิๆๆๆข้าลงเขากับท่านมาั้แ่เล็กๅ ไม่เคยไปเที่ยวเลย"
นางทำหน้าตาออดอ้อน... เซ่าิมองหน้านาง หัวใจเริ่มเต้นเร็วขึ้นอีกครั้ง...
"ตกลงๆๆ พอได้แล้ว...เ้าเลิกทำท่าทีแบบนั้นใส่ข้า เกรงว่าจะไม่เหมาะสม"
"ตกลง ข้าจะเป็เด็กดี เชื่อฟังท่าน"
เซ่าิผู้เ็า พาเสี่ยวเซียนไปเที่ยวที่เทศกาลหน้ากาก
เมื่อเข้าไปในเทศกาล... พบว่าทุกคนในงานสวมหน้ากาก คนละ 1 อัน...
เซ่าิเห็นเช่นนั้นไม่กล้าเข้าไปร่วมเดินเบียดกับคนมากมายในงาน...
ต่างจากนาง ที่เห็นคนแปลกหน้ามากมาย ในดวงตาของนางกลมโตมันวาวตื่นเต้นกับการอยู่ร่วมกับคนจำนวนมากเพราะนางอยู่แค่ในป่ามีเพื่อนเล่นเป็กวางเผือก
"ว๊าววว ท่านดูสิ น่าสนุกมากเลย.. มีผู้คนมากมาย วันนี้ถือว่าเปิดหูเปิดตา.. "
"ท่านเข้ามาสิ "
นางรีบวิ่งไปดึงแขนเซ่าิเข้ามาในงาน..
"หน้ากากไหมจ๊ะ หน้ากากสวยๆ"
"นายท่าน ซื้อหน้ากากให้ภรรยาของท่านหรือไม่"
เซ่าิกำลังจะอ้าปากเอ่ย ว่า.. นางไม่ใช่ภรรยาของเขา.. แต่เสี่ยวเซียนชอบให้คนเข้าใจว่านางเป็ภรรยาของเซ่าิ.. เพราะนางแอบชมชอบเซ่าิมาเนิ่นนานแล้ว...
รีบเอาตัวเข้าไปขวางไว้ เอามืออีกข้างอุดปากเซ่าิไว้...
หัวหน้าไปหาพ่อค้า
"เถ้าแก่ ข้าขอหน้ากาก 2 อัน"
"เลยได้นายหญิง"
เซ่าิทำหน้าหงุดหงิด แต่ก็ล้วงเงินจ่ายค่าหน้ากากให้นาง...
เมื่อได้หน้ากากแล้ว
"ท่านสูงจัง ข้าเอื้อมท่านไม่ถึง... "
เซ่าิแสนอบอุ่นโน้มตัวลงมาให้นางเอื้อมมือสวมใส่หน้ากากให้ตัวเองได้...
จังหวะที่เงยหน้าขึ้นมา ทั้งสองสบสายตากัน...ผ่านหน้ากากที่กั้นใบหน้าของทั้งสองไว้... เสียงหัวใจของเขาเต้นแรงอีกครั้ง..
2K
