การเกิดใหม่ของบุตรีภรรยาเอกผู้งามล่มเมือง [แปลจบแล้ว]

        ต้วนชิงหมิงบอกให้เถี่ยเฟิงเพิ่มความเข้มงวดในการป้องกันเพื่อความไม่ประมาทนางจึงพาแม่นมหนิงและเซี่ยฉ่าวเอ๋อร์ไปอยู่รวมกันที่ห้องของนาง

        เหตุการณ์ไฟไหม้ครั้งนี้ทำให้ทุกคนตกอกตกใจจนหาหัวก้อยไม่เจอหลายคนเร่งสาวเท้าเดินกลับห้อง บางคนยังคงวนเวียนพร่ำบ่นไม่ขาดปากทว่าผ่านไปครู่เดียว เสียงทั้งหมดก็พลันหายไปกลับสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง

        ราตรีที่มืดมิดอันกว้างใหญ่ไร้ขอบเขตเบื้องหน้ามองดูราวกับมีผ้าม่านสีดำผืนใหญ่ปกคลุมเอาไว้ละม้ายต้องการจะตัดขาดที่นี่ออกจากโลกภายนอก… ทว่าบนหลังคาที่ห่างออกไปกลับไม่มีใครสังเกตเลยว่ามีชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังยึดจับตัวอีกคนเอาไว้

        ในตอนนั้นเขาจับชายคนหนึ่งโยนขึ้นไปบนหลังคาเวลาผ่านไปเมื่อมองลงมาด้านล่างเห็นจ้วงจื่อกลับมาสงบเงียบอีกครั้ง จึงได้ถีบชายผู้นั้นลงมาอย่างแรง “พูดออกมา เหตุใดต้องจุดไฟเผาห้องนั้น?”

        ชายหนุ่มออกแรงถีบอย่างหนัก ทำให้คนที่ถูกถีบตกลงมาร้องเสียงดังลั่น “ช่วยด้วย! ช่วยด้วย! ข้าไม่ได้เป็นคนทำ…”

        “โอ้โห ปากแข็งอย่างนี้สิ ข้าชอบ!” อีกฝ่ายได้ยินก็เกิดสนุกขึ้นมา

        อีกฝ่ายไม่มีทางรอดเงื้อมมือของชายหนุ่มไปได้ยิ่งตอนนี้เขากำลังเบื่อและอยากหาเรื่องสนุกทำแม้ที่พักของเขาจะอยู่ห่างจากจ้วงจื่อไปไกลทว่าก็ยังมาเจอกับชายผู้นี้ที่กำลังแอบจุดไฟพอดี

        ได้ยินที่ชายหนุ่มพูดอีกฝ่ายถึงกับตื่นตระหนกภายในใจคิดจะตะโกนร้องออกมา แต่กลับทำได้แค่เพียงคิดเมื่อถูกชายหนุ่มใช้มือยื่นไปปิดปากและเลื่อนลงมาจับที่คอโยนออกไป “จับไปเค้นความจริง!”

        ในความมืดมิดยามค่ำคืนพลันมีเงาสีดำอีกคนหนึ่งถือกระสอบและวิ่งหายไปอย่างรวดเร็วไร้เสียงไร้ร่องรอยราวกับไม่เคยปรากฏ

        ชายที่ถูกจับตัวไปไม่ยอมปริปากพูดพลางทำหน้าตาขมขื่นอดคิดไม่ได้ว่าช่างเป็นคืนที่โชคร้ายเสียจริง มาเจอคนวรยุทธ์สูงที่สู้ไม่ได้พลางคิดถึงพ่อแม่ขึ้นมาฉับพลัน… เขาแค่รับคำสั่งให้ไปจุดไฟเผาห้องก็เท่านั้นแต่ตอนนี้กลับถูกคนจับ พาตัวไปเค้นความจริง!

        ฮือฮือ! พี่ใหญ่รีบมาช่วยข้าสักที! ไม่เช่นนั้น ข้าคงรับประกันไม่ได้ว่าจะบอกเรื่องของพี่ให้กับคนพวกนี้!

        เมื่อทุกสิ่งกลับเข้าสู่ความสงบชายหนุ่มก็กระโดดขึ้นไปบนหลังคา จากนั้นก็เดินตามเงาสีดำไปอย่างช้าๆ

        แสงดาวพร่างพราวโอบล้อมจันทราท้องนภายามราตรีกะพริบริบหรี่สาดแสงส่องมาที่ชายหนุ่มผู้นั้น เผยให้เห็นใบหน้าที่ขาวผ่อง อีกทั้งท่าทางและการพูดที่เหมือนเด็กน้อย…เขาคือองครักษ์ของเหยียนหลิ่งอวี๋ ลั่วสุ่ย!

        ก่อนที่ลั่วสุ่ยจะจากไปเหลือบมองไปยังห้องของต้วนชิงหมิงที่จุดไฟไว้พลางยู่ปากไปอีกทาง…หยุดนิ่งไตร่ตรองเพียงครู่ แม้ตอนนี้ไฟจะดับแล้ว แต่ผู้คนต่างตระหนกตกใจกันไม่น้อยอยากรอดูว่าคุณหนูใหญ่ต้วนจะจัดการเรื่องนี้ต่อไปอย่างไรเสียจริง

        ภายในห้องของต้วนชิงหมิงเห็นนางนั่งอยู่ตรงเก้าอี้ ไม่มีความอยากนอนแม้สักกระผีกเดียวไม่นานนักก็ผินหน้าไปถามแม่นมหนิงที่อยู่ด้านข้างเสียงเบา “แม่นม เรื่องนี้มีความคิดว่าอย่างไร?”

        อีกฝ่ายย่อตัวลงพูด “ตามที่บ่าวเข้าใจ จะต้องมีคนจิตใจต่ำช้า กลั่นแกล้งคุณหนูเป็นแน่เจ้าค่ะ!”

        เสียงของแม่นมเต็มไปด้วยความโกรธแค้นละม้ายชี้ไปว่าเป็นฝีมือของหลิวหรง!

        คนในจวนต่างรู้ดีว่าคนที่เกลียดคุณหนูใหญ่มีไม่เยอะผู้ต้องสงสัยคนแรกจะต้องเป็นหลิวอี๋เหนียงที่ยังถูกกักบริเวณจนถึงตอนนี้แต่สิ่งที่คาดไม่ถึงก็คือมือของหลิวอี๋เหนียงที่ยื่นยาวออกมาเล่นงานคุณหนูถึงจ้วงจื่อ!

        ต้วนชิงหมิงมองไปยังอีกฝ่ายเห็นแววตาแน่วแน่ไม่ไหวติง อดทำให้ผู้ที่มองคาดเดาความรู้สึกไม่ได้ “แม่นมหนิง ทุกเรื่องจะต้องพูดกันด้วยหลักฐาน!”

        เด็กสาวรู้ว่าเรื่องนี้คนที่น่าสงสัยมากที่สุดก็คือหลิวหลงแต่จะมีแค่ความสงสัยอย่างเดียวนั้นไม่สามารถแก้ปัญหาได้ต้องหาหลักฐานมามัดตัวให้ชัดเจน

        ครั้นได้ยินที่ผู้เป็นนายกล่าววาจาถึงกับผงะถอยหลังไปครึ่งเก้าและไม่กล้าเปล่งเสียงใดออกมาอีก!

        ภายในห้องเงียบสงัดไร้สุ้มเสียงมีเพียงแสงสว่างจากเปลวเทียนพลิ้วไหวดุจเริงระบำราวกับว่าในห้องมีการขยับเคลื่อนไหว

        ต้วนชิงหมิงหยิบแก้วชาขึ้นมาดื่มด้วยสีหน้าเรียบนิ่งละม้ายว่านางมีเรื่องเก็บงำไว้อยู่ในใจมากมาย แต่ถ้ามองอย่างละเอียดก็จะพบว่าที่จริงแล้วกลับไม่มีเรื่องอะไรอยู่เลย!

        เดิมทีนางก็คิดไว้อยู่แล้วว่าการมาที่จ้วงจื่อในครั้งนี้จะต้องไม่ราบรื่นทว่ากลับคิดไม่ถึงว่าในคืนที่เพิ่งมาถึงเช่นนี้จะมีคนกล้ามาข่มขู่แสดงอำนาจกับนางเสียแล้ว!

        แต่ก็นับได้ว่านางสามารถจัดการเรื่องต่างๆได้อย่างราบรื่น!

        สายตาซ่อนคนงำประกายกลางดึกมีคนจุดไฟ ส่วนด้านข้างมีคนร้องตะโกนเสียงดังออกมาอีกคนที่ต้องการจุดไฟทำได้ไม่สำเร็จ ทิ้งไว้เพียงตะบันไฟ!

        เถี่ยเฟิ่งจึงเก็บได้แต่ตะบันไฟกลับมา

        เรื่องทั้งหมดแม้จะมองออกได้อย่างง่ายดายทว่าเด็กสาวกลับมีคำถามมากมายภายในใจที่ผุดขึ้นทีละน้อยๆ...เป็นใครที่ต้องการจุดไฟเผาห้องของนางหมายทำร้ายนางให้ตายไปกับความแค้นของอีกฝ่ายที่แม้แต่นางก็สุดรู้ว่าคือใครหรือเพราะอะไรเช่นนั้นหรือ

        แล้วเป็นใครกันที่ตะโกนร้องเสียงดัง? เป็นคนที่ไปเห็นโดยบังเอิญหรือตั้งใจร้องออกมาเพราะล่วงรู้!ยังมีตะบันไฟอีก ที่ไม่รู้ว่ามีคนตั้งใจโยนไว้เพื่อแจ้งเตือนนาง หรือเป็นเพราะคนที่จะจุดไฟเกิดตกใจจึงทำของตกหล่นไว้จริง

        สุดท้ายคนที่จุดไฟและคนที่ร้องตะโกนหายไปไหนกันหมด? ยิ่งครุ่นคิดก็ยิ่งสงสัย ทว่าก็ยังหาคำตอบได้ไม่!

        เมื่อเห็นแม่นมหนิงไม่พูดไม่จาทางด้านเซี่ยฉ่าวเอ๋อร์ก็พูดด้วยความไม่ยอมใจในสิ่งที่เกิดขึ้น “ปล่อยให้คนหนีไปหมดแล้ว ช่างน่าโมโหเสียจริง!”

        คนที่เซี่ยฉ่าวเอ๋อร์พูดถึงก็คือคนที่จุดไฟถ้าเกิดถูกจับตัวได้ อาจจะเค้นได้ว่าใครเป็นคนบงการอยู่เบื้องหลัง แน่นอนว่าในใจของนางคิดไว้แล้วว่าจะต้องเป็นหลิวอี๋เหนียงแน่นอน!

        แต่ต้วนชิงหมิงเข้าใจดีว่าเรื่องทั้งหมดไม่ได้ง่ายเหมือนที่คิด!

        ถ้าคิดว่าหลิวหรงต้องการทำร้ายนางจริงต่อให้การจุดไฟเผาในครั้งนี้ไม่สำเร็จก็จะต้องมีครั้งหน้าอีกแน่แล้วใครจะรู้ว่านางเตรียมแผนการอะไรไว้บ้าง?

        ในตอนนี้เด็กสาวไม่รู้อะไรเกี่ยวกับแผนการหลิวหรงลงแม้แต่น้อยเช่นนั้นนางจึงเป็นฝ่ายถูกกระทำแต่เพียงฝ่ายเดียว สรุปแล้วควรใช้การแก้ไขตามสถานการณ์เฉพาะหน้าหรือควรใช้วิธีเตรียมรับมือ?

        มวลพฤกษาหลบเร้นใต้ผืนความมืดสรรพเสียงรอบด้านเงียบลง ไม่นานมีเสียงนกร้องขับขานในความมืดมิดกลับมีสายหมอกล่องลอยขึ้นมาพร้อมแสงอรุโณทัยแรกที่ค่อยๆฉายส่องกระจ่างขึ้นทีละนิดๆ ในที่สุดฟ้าก็จะสว่างแล้ว

        ต้วนชิงหมิงวางแก้วชาในมือลงหันไปมองแม่นมหนิงพลางพูดเป็นเชิงคำสั่ง “ เอาล่ะแม่นมหนิงตอนนี้ฟ้าก็ใกล้จะสว่างแล้ว เรื่องนี้เอาไว้เท่านี้ก่อนพวกเจ้ารีบกลับไปพักผ่อนกันก่อนเถอะ พรุ่งนี้ค่อยมาพูดกันใหม่!”

        เมื่อพูดจบนางก็ขยับตัวลุกขึ้นเดินออกไปเหลือแม่นมหนิงและเซี่ยฉ่าวเอ๋อร์ที่มองจ้องกันในที่สุดต่างฝ่ายต่างแยกย้ายกลับไปพักผ่อน

        ทว่าเพียงชั่วพริบตาข่าวเรื่องไฟไหม้ก็แพร่กระจายไปทั่วทุกที่ดูเหมือนทุกคนกำลังถกเถียงกันว่าที่จริงแล้วเกิดอะไรขึ้นกันแน่!

        เช้าวันถัดมาต้วนชิงหมิงที่ไม่ได้หลับทั้งคืนก็จัดการล้างหน้าสางผมเรียบร้อยชวี๋ป๋อได้เดินมาทำความเคารพและขอรับโทษในสิ่งที่เกิดขึ้น!

        หลังจากที่ทานอาหารเช้าเสร็จนางจึงเรียกผู้ดูแลทั้งหมดมารวมตัวกัน เรื่องที่จะพูดต่อไปก็คือ การตรวจสอบบัญชี

        ไม่นานสมุดบัญชีทั้งหมดก็มากองรวมกันจนเต็มโต๊ะพร้อมกับผู้ดูแลกว่าสิบคนยืนห้อมล้อมเดิมทีผู้ดูแลจะคิดให้เรียบร้อยเสียก่อนค่อยส่งขึ้นรายงานส่วนต้วนชิงหมิงก็เอามาเทียบกันเรียบร้อยแล้ว

        สมุดบัญชีพวกนี้ไม่ต้องพูดถึงว่าต้วนชิงหมิงจะดูเองเลยต่อให้คนที่ชำนาญมาเทียบยังต้องใช้เวลาตั้งหลายวัน!

        ระหว่างที่มองไปยังสมุดบัญชีเหล่านั้นมีผู้ดูแลบางคนเผยอปากอมยิ้มเยาะเย้ยออกมา!

        ก็แค่เด็กน้อยอายุยังไม่ถึงสิบปียังไงก็อ่านสมุดบัญชีไม่ออก ยังจะกล้ามาวางท่าเหมือนเป็นนายหญิงมาตรวจสอบบัญชีอีก

        แต่ผู้ดูแลบางคนได้เห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนแม้ว่าเด็กสาวจะเจอวิกฤตแต่กลับจัดการเรื่องต่างๆ ได้อย่างนิ่งสงบในใจพวกเขาจึงวางแผนหาทางหนีทีไล่ไว้แล้ว!

        เด็กสาวมองสมุดบัญชีที่กองเป็นภูเขาเลากาด้วยสีหน้าเรียบนิ่งพลางหันไปมองสีหน้าของผู้ดูแลแต่ละคน ดวงตาสดใสที่แฝงไปด้วยความเยาะเย้ย นางเลิกคิ้วขึ้นหัวเราะเสียงเบา “นี่เป็นสมุดบัญชีที่ต้องเทียบในวันนี้ใช่หรือไม่?”

        ผู้ดูแลเหล่านั้นเห็นแววตาที่สงบนิ่งของต้วนชิงหมิงจึงมองตากันและพร้อมใจพยักหน้า “เรียนคุณหนูใหญ่ทั้งหมดเป็นสมุดบัญชีของปีนี้ขอรับ!”

        นางวางจอกน้ำชาในมือลงพยักหน้าเบาๆ “ข้าก็นึกว่าจะมีเท่าไรกันเชียว…”