ฉันนั่งสำนึกผิดอยู่พักใหญ่ ก่อนจะเช็ดน้ำตา พยุงร่างเบาหวิวของตัวเองขึ้นห้อง จนเกือบเที่ยงคืน ฉันรู้สึกหิวข้าว เพราะอาหารมื้อสุดท้ายที่กิน คือข้าวเช้าที่กินพร้อมน้าลิลกับพ่อ
ครืดดดดด ครืดดดดด
สายโทรเข้า ‘Ammy’
“ฮัลโหล…”
<เพื่อนรักกกกกก>
“โอ๊ย แสบหู มีอะไร โทรมาดึกๆ ดื่นๆ”
<แหะๆ ฉันมาผับแล้วไม่เจอสุดหล่อน่ะ เลยจะถามว่าเขาอยู่บ้านไหม>
“อยู่”
<วันนี้เค้าจะมาผับไหมอ่ะ>
”ฉันจะรู้หรอ ไม่โทรถามเองล่ะ เบอร์ก็ให้ไปแล้ว“
<ก็พี่เค้าไม่ค่อยรับสายฉันนี่~~~ >
”แล้ว?“
<ช่วยฉันอย่างสิ>
”ไม่“ ฉันปฏิเสธเสียงแข็ง
<ยัยบ้า ฟังก่อนสิ ฉันยังไม่ทันได้บอกเลย>
”มันเกี่ยวกับไอ้บ้านั่นแน่ ฉันไม่เอาด้วยหรอก ชีวิตฉันวุ่นวายพอแล้ว“
<หือออ ไม่เอาน่า ฉันยังช่วยเป็พยานหลอกพ่อแกตั้งหลายครั้งเลยน้าาา>
”นี่แกขู่ฉันอีกคนแล้วหรอ“
<เปล่าย่ะ ฉันแค่จะบอกว่าฉันก็เคยช่วยหล่อนนะ>
”เฮ้อ… อะไรล่ะ ว่ามา“
<ถ้าพี่เขามาเที่ยว แกขอติดเขามาด้วยสิ>
”เพื่อ…“
< ฉันจะได้เนียนไปร่วมโต๊ะด้วยไง จู่ๆ จะให้เดินดุ่มไปขอจอยเอง มันก็แปลกๆ ใช่ไหมล่ะ>
”.....“
<น้าาาา เพื่อนรัก แค่ครั้งนี้ นะๆ>
”เออๆๆ แต่ไม่รับปากนะ ฉันกับหมอนั่นไม่ค่อยลงรอยกัน เขาอาจจะไม่ให้ฉันไปด้วย“
<โอเคๆ ยังไงฝากความหวังไว้ด้วย จุ๊ฟๆ เพื่อนเลิฟ>
เฮ้อ แล้วยังไงล่ะ ฉันต้องไปเคาะห้องถามว่าไปเที่ยวไหม ขอไปด้วย งี้หรอ
”แม่งเอ้ย ทำไมต้องเป็วันนี้ด้วยนะ“ ฉันสบถออกมาเบาๆ ขยี้จนผมยุ่งเหยิง
จ็อก ๆๆๆ โครกกก
เสียงท้องร้องเตือนถึงพยาธิกำลังหิว ฉันทิ้งความคิดนั้นไว้ แล้วเดินลงไปในครัว เพื่ิอหาอะไรง่ายๆ กินรองท้องก่อนไปพบปะข้าศึก
ขณะที่ฉันกำลังดาวไข่ เสียงปิดประตูชั้นสองก็ดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของไอ้หัวทอง ที่เดินหน้าบึ้ง แต่งหล่อ เปิดกระดุมเสื้อโชว์แผงอกและรอยสักเท่ห์ๆ นั่นลงมา
เขามองฉันด้วยหางตา ก้าวขายาวๆ กำลังจะออกจากประตู ฉันรีบปิดแก๊สแล้ววิ่งไปคว้าแขนของเขาไว้
”เอ่อ จะ จะไปไหนหรอ“
”....“ เขาหันมามองฉัน แล้วถอนหายใจใส่หน้า
”คะ คือ เอ่อ... “
”อะไร รีบๆ พูด ฉันมีนัด”
“ไปเที่ยวหรอ”
“อืม”
“อึก.. ปะ ไปด้วยสิ” ฉันถามด้วยเสียงสั่นและเบา มือยังจับแขนของเขาแน่น
“ไม่” เขาพูดเสียงแข็งแล้วสบัดมือฉันเบาๆ
“ฮึก! ครั้งเดียว … นะ ” ฉันกระตุกชายเสื้อเขา ใช้มุกลูกอ้อนเดิม
“มาไม้ไหนของเธออีก” เขาหันมายืนตัวตรง เท้าเอวจ้องหน้าฉัน นั่นยิ่งทำให้ฉันประหม่า พูดติดๆ ขัดๆ กัดริมฝีปากตัวเองกดความกลัวไว้
”ฉัน.. ไม่อยากอยู่บ้านคนเดียวน่ะ“
“เธอเป็เด็ก 2 ขวบหรอ ถึงอยู่คนเดียวไม่ได้… ปล่อย” เขาสบัดแขนเบาๆ จนหลุดออกจากมือฉัน
“ขอโทษ!!!”
เขาหยุดชะงักฝีเท้า แผ่นหลังกว้างค่อยๆ หันกลับมา มองฉันนิ่งเหมือนกำลังสงสัยในสิ่งที่ฉันพูด
“....”
“ขะ ขอโทษ ที่ไปลื้อห้อง แล้วก็โทษว่าเป็ความผิดนาย”
“แล้ว?”
“....ฉันสำนึกผิดแล้ว ว่าเื่นั้นฉันทำผิดเอง แล้วก็ทำเื่ไม่ดีกับพ่อ กับน้าลิลเอาไว้ด้วย”
“งั้นเธอก็ควรไปขอโทษพ่อเธอ กับแม่ฉันด้วย”
“ไม่ได้นะ!!” ฉันพูดเสียงดังลั่น
“เพราะ?”
“ฉะ ฉัน ไม่อยากให้พ่อกับน้าลิลผิดหวังน่ะ ”
“เธอกล้าสร้างปัญหา ก็กล้ายอมรับผิดชอบเองซะบ้างสิ”
”ฮึก รู้เแล้ว สอนอยู่นั่นแหละ ก็คนมันสำนึกผิดแล้วไง ขอโทษอ่ะ เข้าใจไหม“
”หึ ขอโทษดีๆ ได้ไม่ถึงนาที เธอก็ขึ้นเสียงใส่ฉันอีกแล้วนะ“
”ฮึก .. ก็นายพูดแรงใส่ฉันก่อนนี่”
“โทษฉันอีกแล้ว?”
“ฮือออ ไอ้บ้า แค่ขอไปเที่ยวด้วยแค่นี้เอง จะยืดเื่ทำไมเล่า“
“ได้ มานี่สิ“ เขาเดินดิ่งมาคว้าข้อมือฉัน กึ่งลากกึ่งจูงไปที่บันไดบ้าน แล้วหยิบเชือกที่พ่อชอบห้อยไว้ มาพันข้อมือฉันผูกไว้กับราวบันได
”ทะ ทำอะไรน่ะ ..โอ้ย ฉันเจ็บนะ“
”เจ็บสิดี จะได้จำ! สำนึกผิดอยู่ที่บันไดนี่แหละ หายปากดีแล้วฉันจะแก้ให้“
”กรี้ดดด ไอ้บ้า ปล่อยนะ .. ฉันจะฟ้องพ่อ“
”ฟ้องสิ! ฟ้องเลย! ฉันก็จะฟ้องเหมือนกัน เอาไหมล่ะ“
”ฮึก ฮืออออ ช่วยด้วยยย พ่อออออ“
”แหกปากไปเถอะ เด็กหัวแข็งอย่างเธอ ต้องเจอคนอย่างฉัน ถึงจะรู้จักเข็ดหลาบบ้าง…“
พลั้ก
ตุ้บ
”โอ้ย ชิบ…“ เขานอนสบถอยู่กับพื้น เพราะเซถลาล้มจากแรงถีบของฉัน
“ฮึก แก้มัดเดี๋ยวนี้นะ!!”
เขาลุกขึ้นยืน จ้องฉันเขม็ง กัดกรามจนสันกรอบหน้าขึ้นปูด สะบัดหน้าหนี เดินดิ่งไปที่ประตูบ้าน
”มะ ไม่ เจเดน อย่าทำแบบนี้ …ฮือออ “
”....“
”ฮึก ไอ้บ้าเจเดน! นี่! อย่าทิ้งฉันไว้แบบนี้นะ ฮือออ“
ปั้ง
เสียงปิดประตูบ้านดังสนั่น ฉันทรุดตัวนั่งลงกับบันได พยายามทั้งกัด ทั้งแกะ เชือกบ้าๆ นี่ แต่ก็ไม่ออกสักที เสียงสตาร์ทรถดังขึ้น ยิ่งทำให้ใจฉันวูบจนเกือบหมดสติ
“ฮือออ เจเดน ฉันกลัว ฮึก ขอร้องล่ะ ฮืออออ”
ฉันร้องไห้จนเกือบสุดเสียง ะโเรียกชื่อเขา นานพักใหญ่ที่นั่งสะอื้นจนเริ่มตัวหอบ เจ็บคอ น้ำตานองทำให้เห็นภาพเบลอลางๆ
พรึ้บ
“ลุก..”
เสียงสั่งดังขึ้นเบาๆ ฉันเงยใบหน้าขึ้นดู ภาพที่เห็นผ่านม่านน้ำตา คือไอ้บ้าหัวทอง กำลังแกะเชือกที่มัดข้อมือฉันออก
“ฮึก… ”
“ไปเปลี่ยนเสื้อผ้า ฉันให้เวลา 10 นาที”
ฉันเช็ดน้ำตารีบวิ่งขึ้นห้องไปเปลี่ยนเสื้อผ้าตามคำสั่ง ตอนแรกจะเปลี่ยนใจไม่ไปด้วย รึก็รับปากยัยแอมไปแล้ว ี้เีต้องไปเคลียร์กับยัยนั่นเลยจำใจต้องไปตามนั้น
43K
![[จบแล้ว] ซ่อนรักอัศดินทร์ Yaoi/Mpreg](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1612690939_93433487.webp)
