เมื่อกลับถึงบ้าน หลิงซูเหยารีบเข้ามาในห้องนอนเพื่อเก็บสมุนไพร 4 ชนิดที่ได้มาอย่างมิดชิด ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงด้วยความเหนื่อยล้าจากการตระเวนไปทั่วเมือง เธอหลับตาลงเพื่อสรุปตัวเลขในหัวกับคู่หู AI
"หลิงอวี้... ช่วยสรุปบัญชีส่วนตัวของฉันตอนนี้ให้หน่อยสิ หักค่าใช้จ่ายจิปาถะ เมื่อวานและวันนี้ออกให้หมดเลยนะ" เธอสั่งการในใจ
[รับทราบครับเ้านายกำลังประมวลผลรายรับรายจ่ายทั้งหมด...]
เสียงสังเคราะห์ของหลิงอวี้ดังขึ้นพร้อมกับตัวเลขที่ปรากฏบนหน้าจอโฮโลแกรม
[รายรับทั้งหมด]
*เงินทุนเดิม (จากเกม+ ค่าไอเท็ม ‘ซูอิ้ว’แบ่งให้): 7,680 หยวน
*เงินรางวัลลอตเตอรี่ (หักภาษีแล้ว): + 28,900 หยวน
*รวมเป็เงินทุน: 36,580 หยวน
[รายจ่าย (เมื่อวาน(วันเสาร)์ - ไปห้างสรรพสินค้า)]
*ค่าโทรศัพท์มือถือ + เคส: - 1,410 หยวน
*ค่ารถเมล์ไป-กลับ (2 คน): - 3 หยวน (จ่ายให้ ซูอิ๋วด้วย)
[รายจ่ายวันนี้ (วันอาทิตย์) - ค่าสมุนไพร)]
*ค่าสมุนไพร ร้านโอสถศาลา (3 ชนิด): - 850 หยวน
*ค่าโสมป่า ร้านหอสมุนไพรเซียน: - 12,000 หยวน
*ค่าแท็กซี่ (เหมาตะลอนไป 3 ที่ + กลับบ้าน): - 110 หยวน
*ค่ามื้อเที่ยง (บะหมี่เกี๊ยวข้างทาง): - 6 หยวน
*รวมรายจ่ายทั้งหมด: 14,379หยวน
[สรุปเงินสดคงเหลือส่วนตัว: 22,201หยวน]
ซูเหยาพยักหน้าอย่างพึงพอใจ "เหลือสองหมื่นสองพันกว่าหยวน... ยังอยู่ในงบที่ตั้ง ไว้ น่าจะพอสำหรับการเจรจาขอซื้อ 'กล้วยไม้ป่าสือหู' จากคุณปู่บ้านรวยคนนั้นได้ ถ้าเขาใจดีขายต่อนะ"
...................……………..
บรรยากาศมื้อเย็นวันนี้คึกคักเป็พิเศษ หลังทานข้าวเก็บล้างแล้ว สมาชิกทุกคนกลับมานั่งล้อมวงกันที่โต๊ะกินข้าว
ซูเหยาวางโทรศัพท์มือถือเครื่องใหม่ลงกลางโต๊ะ พร้อมกับ ใบเสร็จรับเงิน ใบยาวเหยียดที่ได้มาเมื่อวันเสาร์ นานๆ ทีครอบครัวจะมีโอกาสซื้อของใช้ราคาแพงจนสามารถลุ้นเงินรางวัลได้
"เอาล่ะค่ะทุกคน... ถึงเวลาสำคัญแล้ว" ซูเหยาประกาศด้วยรอยยิ้ม "ใบเสร็จค่าโทรศัพท์ใบนี้มีสิทธิ์ลุ้นรางวัลใหญ่จากรัฐบาล ตอนนี้ผลประกาศออกมาแล้ว มาช่วยกันลุ้นหน่อยเร็ว"
"ฮ่าฮ่า เอาสิ ย่าจะช่วยลุ้น" ย่าจูผสมโรง
"เผื่อได้สักร้อยสองร้อยหยวน ก็เป็ค่ากับข้าวได้หลายมื้อเลยนะ" แม่เสิ่นเอ่ย "ผมว่าต้องได้เยอะกว่านั้นแน่! วันก่อนเรายังดวงดีในเกมเลย" ซูอิ๋วเชียร์พี่สาว "พี่ใหญ่ กดเช็กเลยครับ!"
ซูเหยาเปิดแอปพลิเคชันของรัฐบาล นิ้วเรียวบรรจงกรอกเลขท้ายใบเสร็จลงไปทีละ ตัว ทุกคนในบ้านต่างชะโงกหน้าเข้ามาดูด้วยความลุ้น ระทึก
แม้แต่ปู่หลิงที่ปกติจะนิ่งๆ ยังเผลอกลั้นหายใจ
[กำลังตรวจสอบข้อมูล...] หน้าจอหมุนติ้วๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะ...
ปุ้ง! ปุ้ง! ปุ้ง! กราฟิกพลุเฉลิมฉลองสีทองแตกกระจายเต็มหน้าจอ
[ขอแสดงความยินดี! ใบเสร็จของท่านถูกรางวัลที่ 3]
[เงินรางวัลมูลค่า: 300,000 หยวน]
ความเงียบเข้าปกคลุมโต๊ะอาหารไปชั่วขณะ... เหมือนเวลาถูกหยุดไว้ ก่อนที่...
"สาม... สามแสน!!" พ่อะโออกมาเสียงหลง มือที่ถือแก้วน้ำสั่นจนน้ำกระฉอกหกเลอะโต๊ะ
"โอ้์…..แม่เ้า!" ย่าจูตาเหลือก ยกมือทาบอก แล้วทำท่าจะหงายหลัง "ยา ดม... ขอยาดมย่าหน่อย..."
ซูเหยารีบคว้ายาดมสมุนไพรที่เตรียมไว้แล้ว ‘เพราะรู้อยู่แล้วว่าย่าต้องเป็ลม’ ยื่น ไปจ่อจมูกย่าทันที
"ย่าคะ! ใจเย็นๆ ค่ะ หายใจเข้าลึกๆ" แม่เสิ่นน้ำตาไหลพรากออกมาโดยไม่รู้ตัว เธอกอดแขนพ่อแน่น "คุณคะ... เราไม่ได้ฝันไปใช่ไหม? สามแสนหยวน... หนี้บ้านเรา..." "ใช่... ใช่..." พ่อเสียงสั่นเครือ น้ำตาลูกผู้ชายคลอเบ้า "เราปลดหนี้ได้แล้ว... เราเป็อิสระแล้ว"
ปู่หลิงนั่งหัวเราะทั้งน้ำตา "์เมตตาตระกูลหลิงแล้ว... ์เมตตา หลานสาวข้าแล้ว"
ซูอิ๋วะโตัวลอย ร้องลั่นบ้าน "รวยแล้วววว! พี่ใหญ่โคตรเจ๋งเลยยยย!"
หลังจากความโกลาหลผ่านไป ทุกคนเริ่มตั้งสติได้และกลับมานั่งคุยกันด้วยใบหน้า เปื้อนยิ้มที่กว้างที่สุดในรอบหลายปี
"เอาล่ะ เรามาวางแผนกัน" พ่อหลิงสูดหายใจลึก พยายามคุมสติในฐานะหัวหน้าครอบครัว
"พรุ่งนี้วันจันทร ์ พ่อกับแม่จะลางานครึ่งวันเช้า ไปรับเงินรางวัล แล้วเอาไปปิดหนี้ บ้านที่ธนาคารทันที"
"ใช่! จ่ายให้หมด!" ย่าจูสนับสนุนเสียงแข็ง "ดอกเบี้ยมันกินเืเรามานานแล้ว จ่ายให้จบๆ ไป"
ซูเหยาฟังทุกคนพูดแล้วนั่งอมยิ้มมองทุกคนด้วยความสุข “อาเหยา กดเครื่องคิดเลขให้ย่าที กดตามนี้นะ”
ซูเหยารีบหยิบเครื่องคิดเลขในโทรศัพท์ขึ้นมากดตามคำบอกของย่า "หนี้บ้านเรา เหลือ 153,200 หยวน...ถ้าจ่ายหมด เราจะเหลือเงินรางวัลเป็เท่าไหร่”
“เป็ 146,800 หยวนค่ะย่า แต่ต้องหักเงินค่าภาษีตอนรับเงินรางวัลด้วยนะคะ"
"แต่เราคิดคร่าวๆ เมื่อรวมกับเงินเก็บฉุกเฉินเดิมของบ้านเราอีก 30,000 หยวน..." ซูเหยาสรุปตัวเลข
"เราจะมีเงินสดสำรองทั้งหมด 176,800 หยวน ยังไม่ได้หักภาษี เงินรางวัลน่ะคะ"
"หนึ่งแสนเจ็ดหมื่น..." แม่พึมพำเหมือนละเมอ "แม่ไม่เคยเห็นเงินเยอะขนาดนี้ใน บัญชีบ้านเรามาก่อนเลย"
"เื่ที่บ้านเราถูกรางวัลใหญ่คราวนี้ ขอให้ทุกคนเก็บเงียบไว้นะ จะได้ปลอดภัยกับทุกคนในบ้านเรา” ย่ากำชับทุกคนพยักหน้าเห็นด้วย
“ไม่เช่นนั้นอาจมีคนมาเคาะประตูขอหยิบยืมเงินจนปวดหัว เหมือนเฒ่าหม่าคราวก่อน”ย่าเสริม
เพราะทุกคนในครอบครัว ยังจำเหตุการณ์ เพื่อนบ้านเก่า เฒ่าหม่าที่ถูกรางวัล เล็กๆ 2-3 หมื่น ด้วยความดีใจประกาศเล่าให้เพื่อนบ้านในตึกเดียวกันฟัง แต่สุดท้ายมี เพื่อนบ้านหลายคนไปเคาะประตูขอหยิบยืมเงิน จนต้องย้ายบ้านหนี
“เงินก้อนนี้ บ้านเราจะเก็บส่วนหนึ่งไว้เป็เงินทุนในอนาคต แล้วก็แบ่งไว้เป็ทุนการศึกษาให้อาเหยา และ อาอิ๋ว และยังเผื่อใช้ยามจำเป็ ห้ามเอาไปใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่าย เด็ดขาด เข้าใจไหม?"ปู่หลิงสั่งการ
"รับทราบครับ/ค่ะ!" ทุกคนรับคำอย่างพร้อมเพรียง
“แต่บ้านเรามีความสุขขนาดนี้ คงต้องฉลองกันสักหน่อยนะ” ปู่ว่ายิ้มๆ
“วันอาทิตย์หน้าทุกคนหยุด เราไปเดินเล่นกันทั้งครอบครัว หาซื้อชุดใหม่คนละชุด และกินข้าวนอกบ้านร่วมกันสักมื้อเป็ไง” ย่าอมยิ้มถามความเห็น
ทุกคนในบ้านพยักหน้าพร้อมยิ้มรับอย่างมีความสุข โดยมีสองพี่น้องะโอย่างดี ใจว่า “ตกลง ครับ/ค่ะ ย่า”
คืนนั้น บ้านตระกูลหลิงเต็มไปด้วยแสงสว่างแห่งความหวัง ความกดดันที่เคยกดทับบ่าของปู่ย่า พ่อกับแม่มลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือไว้เพียงเสียงหัวเราะและความฝันถึงอนาคตที่สดใส
............................
29K
![กำเนิดใหม่ : ปรมาจารย์เทพโอสถ [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1746606655_43467733.webp)
