สวีหว่านหนิงเพิ่งฟื้นคืนสติก็ถูกตบหน้า
“ยายแพศยาอย่าคิดว่าจะหลอกฉันได้! ฉันผลักแกนิดเดียวทำมาเป็แกล้งตาย!”
เสียงผู้หญิงติดสำเนียงภาคตะวันออกเฉียงเหนือฟังดูโหดร้ายดังสนั่นอยู่ข้างหูและคลับคล้ายว่าจะมีเสียงเด็กร้องไห้ดังแว่วมาด้วย
สวีหว่านหนิงพยายามเปิดเปลือกตาอย่างยากลำบากพอเห็นหญิงวัยกลางคนที่กำลังพ่นคำด่าก็ขมวดคิ้ว
นี่มันอะไรกัน?
เธอยังไม่ตาย?!
ขณะที่ยังจับต้นชนปลายไม่ถูกสวีหว่านหนิงก็รู้สึกได้ว่าใครบางคนกำลังกระตุกขากางเกงของเธออยู่ เมื่อก้มลงมองก็พบดวงตากลมโตแดงก่ำคู่หนึ่งที่ผ่านการร้องไห้มาหมาดๆ
“แม่จ๋า หนูจะเป็เด็กดีเชื่อฟังแม่ แม่อย่าขายพวกเราได้ไหมจ๊ะ...”
หนูน้อยที่กำลังกระตุกขากางเกงของเธออายุราวสองถึงสามขวบเท่านั้นใบหน้าเล็กออกเหลือง ร่างกายแทบไม่มีเนื้อหนัง ดูก็รู้ว่าขาดสารอาหารเสื้อผ้าเก่าขาดผ่านการปะเย็บ ไม่รู้ว่าไม่ได้ซักเสื้อผ้ามานานเพียงใดมองแทบไม่ออกว่าสีเดิมของผ้าคือสีอะไร
สวีหว่านหนิงมึนงงหนักกว่าเดิม
หา?
แม่? ขายลูก?
เด็กชายคนหนึ่งกระชากตัวเด็กหญิงมายืนด้านหลังตนเองด้วยท่าทีปกป้องแล้วะโด่า
“เธอไม่ใช่แม่ของพวกเรา! เธอเป็ผู้หญิงเลว!”
“เื่ภายในครอบครัวของพวกแกเอาไว้ไปทะเลาะกันทีหลัง!” หญิงวัยกลางคนแคะขี้หูอย่างรำคาญใจ “สวีหว่านหนิง พูดมาให้ชัด เด็กสองคนนี้รวมกันราคาห้าร้อยหยวนตกลงจะขายหรือไม่ขาย!”
‘ตูม’ ราวกับมีเสียงะเิดังขึ้นภายในสมองความทรงจำซึ่งไม่ใช่ของเธอถาโถมเข้ามา
ผ่านไปครู่หนึ่งเธอก็หยิกตัวเองอย่างแรง
น้ำตาแทบซึมออกมา!
แต่สวีหว่านหนิงร้องไห้ไม่ออก!
เธอทะลุมิติเข้ามาในหนังสือเหรอเนี่ย!
ทะลุเข้ามาอยู่ในร่างของนางรองตัวร้ายที่มีชื่อแซ่เดียวกันกับเธอ!
เธอสวีหว่านหนิง เป็เชฟชั้นสูงผู้เชี่ยวชาญทั้งด้านอาหารจีนและอาหารตะวันตกจากศตวรรษที่ 21 แต่ระหว่างการแข่งขันทำอาหารงูเห่าที่จะนำมาใช้ปรุงซุปงูของเธอซึ่งถูกรีดพิษออกแล้วกลับถูกมือดีสลับเปลี่ยนเป็งูพิษอีกตัวแทน
หลังถูกงูกัดเธอเข้ารับการรักษาไม่ทัน เลยถึงแก่ชีวิตในเวลาถัดมา
ทว่าสวีหว่านหนิงในนิยายเื่《ภริยาผู้บัญชาการยุค 70》นั้นไร้สมองเสียจนคนอ่านคันปากอยากด่า!
สวีหว่านหนิงคือทายาทข้าราชการ ชาติตระกูลดี แต่กลับหมกมุ่นในความรักเธอเชื่อคำเกลี้ยกล่อมของเพื่อนสนิทจอมตอแหลอย่างหลี่เชี่ยนเชี่ยนจนขออาสาไปใช้ชีวิตในชนบทซ้ำร้ายยังทะเลาะกับครอบครัวจนแตกหักเพราะถูกชายชั่วอย่างกู้จวิ้นใช้จิตวิทยาควบคุมความรู้สึกนึกคิด โดยไม่คาดคิดว่าเพื่อนสนิทจอมตอแหลกับชายชั่วจะสมรู้ร่วมคิดกันวางแผนไว้ั้แ่แรกและที่หลอกเธอไปยังชนบทก็เพราะหวังรีดไถเงินจากเธอ
เพื่อโกยเงินจากร่างเดิมของเธอทั้งคู่วางแผนชั่วด้วยการมอมเหล้าเธอแล้วส่งขึ้นเตียงพระเอก
เช้าวันรุ่งขึ้นกู้จวิ้นเดินทางมาจับชู้ด้วยตัวเอง พร้อมกล่าวหาว่าร่างเดิมของเธอทำผิดต่อเขาพระเอกเป็ทหาร เขาประกาศว่ายินดีจะรับผิดชอบแต่ร่างเดิมของสวีหว่านหนิงกลับคลั่งรักเสียจนนึกว่า ตนกระทำผิดต่อกู้จวิ้นจริงๆและยอมให้เงินกับเขาโดยง่ายกว่าที่ผ่านมา ถึงขั้นนำค่าเลี้ยงดูที่พระเอกส่งมาให้ทุกเดือนไปประเคนให้กับเขาจนหมด
ครั้งนี้กู้จวิ้นอยากทำธุรกิจส่วนตัวตามกระแสนิยม เขาจึงเสนอให้เธอเอาลูกสองคนไปขายแลกเงิน
“คิดอะไรอยู่! รีบบอกมา ตกลงจะขายหรือไม่ขาย!”
หญิงวัยกลางคนโบกมือไปมาตรงหน้าเธอพลางจ้องมองเด็กชายด้วยแววตาละโมบ
“ไม่ขาย! ค้ามนุษย์แบบนี้ไม่กลัวฟ้าผ่าตายหรือยังไง!”
สวีหว่านหนิงพ่นสิ่งที่อยากด่าั้แ่ตอนอ่านนิยายออกมาก่อนจะจูงเด็กสองคนเดินปลีกตัวไปทางอื่น เด็กหญิงจูงมือเธอเด็กชายจูงมือน้องสาวด้วยสีหน้าหวาดระแวง ราวกับพร้อมจะวิ่งหนีไปทุกเมื่อ
ผู้หญิงคนนั้นเห็นเธอกำลังจะเดินกลับจริงๆก็รีบเปลี่ยนคำพูดว่า
“ฉันจะให้เพิ่มอีก 50 หยวนเด็กหญิงไม่มีราคา อย่างมากคงทำได้แค่ขายไปเป็ลูกสาวบุญธรรม [1] ให้กับครอบครัวอื่น อย่าโลภเกินไปนัก!”
สวีหว่านหนิงชี้หน้าด่ากราดอีกฝ่าย
“ฟังภาษาคนไม่รู้เื่หรือยังไง? ถ้าขอให้ฉันขายลูกอีกฉันจะไปร้องเรียนกับคณะกรรมการหมู่บ้าน!”
เธอรู้สึกผวาอยู่ลึกๆโชคดีที่มาทันเวลา มิเช่นนั้นร่างเดิมคงขายลูกไปแล้ว
ที่นางร้ายเจอกับจุดจบอันน่าอนาถในนิยายสาเหตุเกิดจากการขายลูก
แม่พระเอกเป็คนจิตใจดีมีเมตตาร่างเดิมของเธอทำตัวน่ารังเกียจแค่ไหนก็ยอมหลับตาข้างหนึ่งอีกทั้งยังรักหลานทั้งสองคนดั่งแก้วตาดวงใจ
หลังร่างเดิมขายลูกทิ้งไปแม่พระเอกก็ไปร้องเรียนกับคณะกรรมการหมู่บ้านร่างเดิมรู้สึกกลัวจึงวางยาเบื่อหนูฆ่าแม่สามีของตัวเอง
พระเอกกลับมาถามความจริงกับคณะกรรมการหมู่บ้านแล้วเริ่มตามหาลูกั้แ่เหนือจรดใต้ ระหว่างนั้นจึงได้รู้จักกับนางเอกในนิยายหลายปีต่อมา ลูกชายของเขาเรียนจบมหาวิทยาลัยและเข้ารับราชการทหารทั้งยังได้สังกัดกองทหารเดียวกันกับที่พระเอกรับราชการอยู่ และในที่สุดสองพ่อลูกก็ได้พบหน้ากัน
แต่ทว่า...
สวีหว่านหนิงก้มมองเด็กหญิงที่อยู่ข้างกายด้วยแววตาซับซ้อน
เด็กหญิงคนนี้ถูกขายเปลี่ยนมือไปหลายครั้งสุดท้ายก็ตกไปอยู่ในเงื้อมมือแก๊งขอทานเด็กหญิงถูกทำให้พิการั้แ่ยังเด็กเพื่อเรียกความสงสารหลังอายุมากขึ้นก็ถูกขายให้ไปอยู่ในหมู่บ้านแห่งหนึ่งและถูกล่ามโซ่เอาไว้เพื่อผลิตทายาทให้กับคนอื่น...
ร่างเดิมของสวีหว่านหนิงถูกตัดสินว่ามีความผิดโทษฐานขายลูกในไส้เธอถูกพวกนักโทษรุมซ้อมเป็ประจำ และไม่ถึงปีก็ป่วยตายในคุก
พอคิดถึงฉากการตายสุดอนาถในนิยายของร่างเดิมสวีหว่านหนิงก็ตัวสั่น เธอต้องทำตัวให้ดี พลิกชะตาชีวิตของนางรองแล้วเอาตัวรอดจนถึงตอนจบให้ได้!
เชิงอรรถ
[1] ในยุคสมัยนั้นหากถูกขายไปเป็ลูกสาวบุญธรรมจะถูกเลี้ยงดูเพื่อรอจนถึงวัยเจริญพันธุ์และแต่งงานกับลูกชายของครอบครัว
10K
