“ หา ที่นี่น่ะเหรอ จุดลงทะเบียน แล้วเพื่อนร่วมอาชีพคนอื่นหายไปไหน ”
แน่นอนว่าไร้คำตอบใดๆ เพราะตอนนี้มีเพียงมาวินคนเดียวที่ยืนอยู่กลางทุ่งกว้าง อึดใจต่อมา เขาก็นึกอะไรขึ้นมาได้
“ อืม ไหนๆก็ไหนๆ ลองสำรวจกระท่อมดีกว่า เผื่อจะมีอะไรติดไม้ติดมือบ้าง เฮ้อ ชาตินี้ ชั้นจะได้ลงทะเบียนไปตีมอนสเตอร์แบบคนอื่นมั้ยเนี่ย”
มาวินดึงลูกบิดเหล็กสนิมจับ พอประตูผุพังเปิดออก เขาก็ก้าวเข้าไปในกระท่อม
สิ่งที่เห็นเบื้องหน้าคือห้องขนาดใหญ่ บนพื้นปูด้วยดินดำ ผนังรอบด้านบุด้วยไม้เก่าที่เรียงชิดกันอย่างลวกๆ มีหยากไย่ ฝุ่นละอองลอยคลุ้งอยู่กลางอากาศอย่างเนืองแน่น ราวกับว่าสถานที่นี้ร้างราผู้คนมาซักล้านปี ่ท้ายมีชั้นวางของที่ทำจากเหล็ก บนนั้นบรรจุกองเศษกระดาษสีดำคล้ำจำนวนมาก นอกจากนี้ยังมีลังไม้ สัมภาระไร้ราคาและกระเป๋าเดินทางผุพังวางซ้อนอยู่หลายใบ
“ โห นี่ไม่ใช่ห้องเก็บของแล้วล่ะ แต่เป็ที่เก็บขยะมากกว่า”มาวินบ่น ขนาดเขาเป็คนซกมกระดับห้าดาว ยังรับสภาพเลวร้ายของที่นี่ไม่ได้เลย
มาวินสำรวจอย่างละเอียด มือข้างหนึ่งปัดหยากไย่ที่ขวางทาง ส่วนอีกข้างยกขึ้นมาอุดจมูก เขามองไปรอบๆ แต่ก็พบเพียงกองขยะไร้ค่า ทันใดนั้นเอง เด็กหนุ่มก็ได้ยินเสียงแปลกๆที่ท้ายห้อง
“คร่อก…..ฟี้ .”
มาวินรู้ทันทีว่านั่นคือเสียงกรน เมื่อเพ่งมองไปยังจุดกำเนิด ก็พบกับเตียงขนาดเล็กที่มีคนนอนอยู่ แต่ก็เห็นบุคคลนั้นไม่ชัด เพราะภายในห้องถูกปกคลุมด้วยความมืดสลัว
“ ใครกัน ทำไมมานอนในที่ห่วยๆแบบนี้” เด็กหนุ่มนึกสงสัย สองเท้าย่องเข้าหา
เมื่อถึงจุดเกิดเหตุ เขาก็พบกับชายชราผู้หนึ่ง บนกายผอมบางถูกปิดบังด้วยเสื้อคลุมสีกระดำกระด่างที่ยาวถึงหน้าแข้ง เส้นผมขาวยาวรุงรัง หนวดเคราสีเดียวกันดูยุ่งเหยิงดวงตาปูดโปนบนใบหน้าเหี่ยวย่นปิดพริ้ม บ่งบอกว่ากำลังหลับสนิท
“อ้าว ก็แค่ขอทานแก่ๆนี่นา”มาวินอุทานดัง ในใจนึกเวทนายาจกเฒ่า ทว่าเด็กหนุ่มก็ไม่อยากให้การสำรวจนี้ต้องไร้ความหมาย จึงพยายามเพ่งพินิจชายแก่อย่างละเอียด ไม่นานก็ได้บทสรุป
“ ดูจากสารรูป ถ้าไม่ใช่คนบ้า ก็ภารโรงชัดๆ แต่ทำยังไง ถึงจะรู้ว่าตาแก่นี่คือใคร คงต้องพิสูจน์ด้วยวิธีนี้” มาวินพึมพำ
หลังจากมาวินพูดจบ เขาก็สูดลมหายใจเข้าออกลึกๆอยู่หลายที ก่อนจะะโใส่หูของชายแก่สุดกำลัง
“ ช่วยด้วย ไฟไหม้แล้ว……”
สิ่งที่มาวินทำ บังเกิดผลอย่างรวดเร็ว ชายแก่ถลึงตา พร้อมลุกพรวดขึ้นมานั่ง จากนั้นก็รีบร้องละล่ำละลัก
“ แย่แล้ว ไฟไหม้ หนีเร็ว ไม่สิ ของสำคัญทั้งนั้น ดับไฟเดี๋ยวนี้ ”
มาวินขมวดคิ้วนิ่วหน้า ในใจนึกสงสัยเป็อย่างยิ่ง เพราะเท่าที่เห็น ของที่อยู่ในห้องล้วนมีแต่ขยะไร้ค่า เด็กหนุ่มจึงปลอบชายแก่ผู้ตื่นตระหนก
“ ไฟไม่ได้ไหม้หรอก ชั้นว่าลุงคงฝันไปเองมากกว่า ”
“ เอ แต่เท่าที่จำได้ ข้าฝันว่ากำลังนอนอาบแดดให้สาวๆทาผิวอยู่นี่นา ไหงกลายเป็ไฟไหม้ได้ฟะ” ผู้เฒ่าเริ่มสับสน
“ เอาน่า เื่นั้นช่างมันเถอะ ว่าแต่ชั้นมีเื่จะถามลุงหน่อย พอรู้มั้ยว่าจุดลงทะเบียนของพวกไร้อาชีพอยู่ที่ไหน ” มาวินรีบตัดบท เพราะขืนปล่อยให้ตาแก่พล่ามต่อไป มีหวังเตลิดไกลถึงสุไหงโกลก
ชายแก่เหลือบมอง ดวงตาเหลืองคล้ายคนที่เป็โรคดีซ่านจับจ้องใบหน้าของเด็กหนุ่มอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะเอ่ยถามด้วยท่าทางที่ดูตื่นๆ
“ ไอ้หนู แกถามทำไม ”
“ ก็ชั้นจะไปลงทะเบียนกับ NPC ประจำอาชีพไง ลุงรู้มั้ย ชั้นตามหาหมอนั่นมาตั้งสองชั่วโมงแล้ว ไม่รู้ว่ามันไปมุดหัวอยู่ที่ไหน”เด็กหนุ่มหัวเขียวตอบเซ็งๆ
ทันทีที่สิ้นคำ ตาแก่ก็ถึงกับตาเหลือกโปน พร้อมส่งคำถามออกมาช้าๆ ท่าทางดูสงสัยและสับสน
“ ที่พูดแบบนี้ หมาย ความ วะ ว่า….”
“ ใช่แล้ว ชั้นเล่นสายไร้อาชีพ ” มาวินตอบเรียบๆ ในใจนึกฉงนว่าทำไมทุกคนถึงต้องใกับอาชีพนี้
ปฏิกิริยาแรกที่มาวินได้เห็นก็คือรอยยิ้มบนใบหน้าเหี่ยวย่น ปฏิกิริยาที่สองคือน้ำตาที่รินไหลด้วยความยินดี ปฏิกิริยาสุดท้ายคือการะโโลดเต้นไปทั่วบริเวณ พร้อมร้องเฮเสียงดัง ราวกับคนสติแตก
“ เย้ วูปี้ ดีใจเอย ดีใจจัง มีพวกแล้วโว้ย วูปี้ ”
มาวินถึงกับช็อก แต่หลังจากตั้งสติได้ เขาก็สอบถามรัวเร็ว
“ เฮ้ ลุง ไหงดีใจเป็บ้าเป็หลังแบบนั้น ”
ชายแก่ไม่ตอบ แต่รีบรุดเข้ามาสวมกอดแแ่ เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นเร็วมากจนมาวินไม่ทันตั้งหลัก จึงได้แต่ยืนตัวแข็งให้อีกฝ่ายกอดรัด
“ ดีใจโว้ย มีคนมาสมัครแล้ว ฮ่า ฮ่า ฮ่า ”ชายแก่ยังคงโวยวาย ดูเหมือนว่าความยินดีจะมีมากมายจนไม่อาจหมดจากจิตใจโดยง่าย
เด็กหนุ่มเริ่มยั้วนิดๆกับความบ้าที่ไร้ขีดจำกัดของผู้เฒ่า จึงสะบัดหลุดจากการกอดรัด พร้อมกระชากคอเสื้อและตะคอกใส่ด้วยความโกรธ
“ นี่ ตาแก่เลิกบ้า แล้วบอกมาว่าเกิดอะไรขึ้น ”
“ โอเค ขอเวลาซักเดี๋ยวนะ ฮะๆ ” ชายแก่สติแตกพยายามระงับอารมณ์ของตัวเอง
หลังจากมาวินรอคอยประมาณหนึ่งนาที ชายแก่ก็เริ่มแจกแจง ทว่าเขาก็หลงเหลือความตื่นเต้นอยู่เล็กน้อย ในขณะที่พูด ใบหน้าก็ยังคงเปื้อนยิ้ม มิหนำซ้ำ น้ำเสียงที่เปล่งออกมา แอบปนอาการสั่นเทา
“ ฮ่าๆ เอิ้กๆ คืองี้ ข้าแค่ดีใจที่มีคนมาลงทะเบียนสาขาไร้อาชีพน่ะ ฮ่าๆ ”
“ แค่คนมาลงทะเบียน ทำไมต้องดีใจขนาดนั้น” มาวินสงสัย
“ นี่แกไม่รู้จริงๆเหรอ ” คราวนี้เป็ฝ่ายชายแก่ที่ถามบ้าง
“ ก็ชั้นเพิ่งมาถึงโลกนี้ จะไปรู้ได้ไงเล่า ” มาวินโวยกลับ แต่นั่นไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้นมาเลย ตรงกันข้าม กลับทำให้ผู้เฒ่าผมขาวมึนหนักกว่าเดิม
“ โอเค เื่นั้นช่างมันเถอะ กลับมาเื่ของเราดีกว่า ทำไมลุงถึงดีใจขนาดนี้ ” มาวินเริ่มตัดบท หลังเห็นลุงผมขาวยืนงงอย่างหนักหน่วง
“ เหอๆ ก็เพราะแกเป็คนแรกในรอบสิบปีที่มาลงทะเบียนในสายอาชีพนี้ ” ผู้เฒ่าแจงอย่างรวดเร็ว สีหน้า ท่าทางบ่งบอกว่าสบอารมณ์
“ หา ไหงเป็แบบนั้น ทีอาชีพอื่น มีคนไปสมัครตั้งมากมายก่ายกอง บางสาขาถึงขั้นต่อแถวกันลงทะเบียน” เด็กหนุ่มตีหน้าเอ๋อเหรอ
“ นี่แกล้งไม่รู้ ใช่มั้ย ” ชายแก่ถามกลับ
“ จะแกล้งทำไมล่ะ ก็บอกแล้วไงว่าชั้นเพิ่งมาถึงโลกนี้ได้แค่สองชั่วโมง” มาวินโวยซ้ำ ท่าทางเหมือนอยากจะเข้าไปขยี้ชายแก่ให้แหลกคามือ
“ ไอ้หนู เอ็งไปเมายาที่ไหนมาวะ ข้าเริ่มสับสนแล้ว จะมีโลกนี้ โลกไหนได้ยังไง มันก็มีแค่TheDark World เท่านั้นเอง ” ชายแก่เริ่มหน้าบูด เพราะสับสนอย่างรุนแรง
“ เอาล่ะ ต่อไปชั้นจะไม่พูดแบบนั้นอีก เอาเป็ว่าลุงช่วยอธิบายให้ฟังที ทำไมอาชีพนี้ถึงหาคนมาลงทะเบียนได้ยากเย็น ” มาวินสะกดกลั้นอารมณ์โกรธ พร้อมถามต่อด้วยท่วงท่าที่พยายามจะผ่อนคลาย
“ อืม จะให้เล่าั้แ่ต้นเลยมั้ย ” ผู้เฒ่าย้อนถาม สีหน้ายังดูงงๆ เนื่องจากไม่เคลียร์ในสิ่งที่มาวินโวยวาย
“ เอ้า ว่ามา ชั้นมีเวลาทั้งวัน” มาวินพูดจบ ก็ทิ้งตัวลงนั่งขัดสมาธิ
“ อืม….. ” ผู้เฒ่ารับคำ พลางหลับตา เพื่อย้อนรำลึกถึงเื่ราว จากนั้นก็เล่าความเป็ไป
เมื่อประมาณหมื่นปีก่อน The Dark World ได้ถือกำเนิด โดยการสร้างสรรค์ของจอมเทพสูงสุด ในตอนนั้น ทั้งโลกมีเพียงอาชีพเดียวนั่นก็คือ “ไร้อาชีพ” ประชากรยังไม่รวมตัวเป็ชุมชน แต่มักจับกลุ่มกันเป็เผ่า พวกเขาอยู่อาศัยตามป่าเขา การดำรงชีพหลักคือล่ามอนสเตอร์และหาผลไม้
เวลาผ่านไป ทุกอย่างพัฒนา ประชากรก็เติบโตขึ้นเช่นกัน พวกเขาเริ่มรวมตัวกันเป็สังคมเมือง พร้อมกำเนิดสาขาอาชีพเบื้องต้นอันได้แก่ นักสู้ ชาวบ้าน และนักศึกษา ต่อมาทั้งสามอาชีพก็แตกแยกย่อยไปอีกหลายแขนง ซึ่งแต่ละสาขาก็มีความถนัดเฉพาะด้าน
ด้วยเหตุนี้จึงทำให้ "ไร้อาชีพ" เสื่อมความนิยม เพราะถือว่าเป็สายที่ไม่เก่งด้านใดเลย คนส่วนใหญ่เลือกไปอยู่ในสายอาชีพอื่น ส่วนประชากรรุ่นหลัง ล้วนได้รับสายเืจากพ่อและแม่ ทำให้มีสายอาชีพตามบุพการีผู้ให้กำเนิด จึงแทบไม่มีใครเกิดมาในสายนี้
“ อ้อ อย่างนี้นี่เอง ถึงไม่มีใครมาลงทะเบียนตั้งสิบปี แล้วตกลง ชั้นจะมีเพื่อนร่วมอาชีพกับเขามั้ยเนี่ย ” ท่าทีของมาวินดูหวาดหวั่น
“ทำไมจะไม่มีเล่า ในรอบยี่สิบปีที่ผ่านมา เอ็งมีเพื่อนร่วมอาชีพตั้งสามคนเชียวนะ ” ตาแก่แจงใบหน้ายิ้มละไม
“ เหรอ ดีใจจัง พวกเขาคงเป็ใหญ่เป็โตกันหมดแล้วล่ะมั้ง เพราะอยู่ในสายอาชีพเก่าแก่ที่หายาก ” เด็กหนุ่มถามถึงความเป็ไป ในใจคาดหวังอยู่ลึกๆ
“ ความจริง มันมีกฎห้ามบอกว่าประชากรคนไหน อยู่ที่ไหน มีความเป็อยู่ยังไง แต่วันนี้ข้าดีใจ เลยจะแหกกฎให้เอ็งซักที ฮ่าๆ ” ชายแก่หัวเราะเสียงดัง
“ แจ่มเลย ลุง ว่ามา ” มาวินยิ้มรับ เขาอยากรู้ความยิ่งใหญ่ของเพื่อนร่วมอาชีพจนเนื้อเต้นแล้ว
“ คนแรกเป็ชาย แต่หายสาบสูญไปแล้ว ” ชายแก่พูดหน้าตาเฉย ทั้งที่คำตอบนั้นชวนหลอน
“ หา……… ” เด็กหนุ่มร้องลั่นห้อง สีหน้าดูเหวอไปถนัดตา
“ จริงๆ อาจยังไม่ตายก็ได้ แต่เท่าที่รู้ ไม่มีใครเห็นเขามาร่วมสิบห้าปีแล้ว ” ผู้เฒ่าแจงอีกครั้ง ใบหน้ายังคงแย้มยิ้ม
“ เหอๆ แล้วคนที่สองล่ะ ” มาวินหัวเราะแห้งๆ พลางคิดในแง่ดีว่าชายผู้นี้คงเป็คนขี้อายล่ะมั้ง
“ คนที่สองยังอยู่ดีมีสุข กินอิ่มนอนหลับ และเป็ถึงหัวหน้าสมาคมเชียวนะ ไอ้หนู ” ผู้เฒ่าแจง พร้อมยิ้มด้วยความภาคภูมิ
“ เหรอ แจ่มเลย สมาคมอะไรล่ะ ” มาวินยิ้ม เขานึกสะใจอยู่ภายใน
“ต้องอย่างนี้สิ ถึงจะสมกับเป็ซีเนียร์ของชั้น”
“ ฮ่าๆ ชายผู้นี้อยู่ที่ “ฟูเถา” เมืองหลวงของโลก แกไปหาได้เลย เขาเป็หัวหน้าสมาคมขอทาน ” ผู้เฒ่าหัวเราะร่า
“ เดี๋ยวนะ ช้าๆชัดๆซิ สมาคมอะไร ” มาวินเริ่มหุบยิ้ม
“ สมาคมขอทาน ” ผู้เฒ่าแจงซ้ำ
“ หา งั้นเขาก็เป็…..”มาวินร้องเหวอ
“ ใช่แล้ว เขาเป็ขอทาน ” ผู้เฒ่าตอบ ใบหน้ายังคงยิ้มดุจเดิม
“ เหอๆ แล้วคนสุดท้ายล่ะ ลุง ” เด็กหนุ่มหัวเราะแห้งๆอีกครั้ง พลางคิดในใจว่าอย่างน้อยชายผู้นี้ก็ได้เป็เ้าคนนายคน
“ คนที่สาม อ้อ ตอนนี้เขาอยู่กับเราที่นี่แหละ ขอตัวแผล็บนะ ” พอผู้เฒ่าพูดจบ ก็แวบหายไปค้นหาบางสิ่งในกองสัมภาระ เวลาผ่านไปห้านาที เขาก็เดินกลับมา ในมือถือโถเก่าๆที่มีรอยร้าวประดับอยู่
“ ขอแนะนำให้รู้จักสมาชิกคนที่สาม ” ผู้เฒ่าพูดจบ ก็โชว์โถให้เด็กหนุ่มได้ยล ปากฉีกยิ้มกว้างจนสุดหล้า
“ หา อย่าบอกนะว่านี่คือ….. ” มาวินถามเสียงสั่น
“ ใช่ สมาชิกคนนี้ได้ตายไปแล้ว นี่คือโถใส่อัฐิของเขา ฮ่า ฮ่า ฮ่า ” ผู้เฒ่าหัวเราะชอบใจ แต่เด็กหนุ่มกลับล้มทั้งยืน
“ เหอๆ สรุปคนแรกหายสาบสูญ คนที่สองเป็ขอทาน ส่วนคนที่สามตาย ใช่มั้ย ลุง ” มาวินย้อนถาม ในใจแอบหวังว่าชายแก่น่าจะจำผิด
“ ถูกต้อง โดยเฉพาะคนที่สาม รู้สึกว่าจะตายั้แ่สามวันแรกที่ลงทะเบียนเลย อืม ถ้าจำไม่ผิด เขาน่าจะสิ้นใจที่หน้าประตูเมือง ” ผู้เฒ่าแจงด้วยรอยยิ้ม ทั้งที่ไม่ควรจะยิ้ม
“ ตายยังไง ” มาวินถามเพลียๆ
“ ตายจากการดวลตัวต่อตัวกับหนุ่ม 10 ขวบสายนักศึกษา ฮ่าๆ พอดีเด็กนั่นเกิดพลั้งมือ ยิงเวทไฟใส่เขาแรงเกินไป ” ผู้เฒ่าตอบด้วยเสียงกลั้วหัวเราะ
“ ฮะๆ อย่างน้อยเขาก็ตายในการต่อสู้อย่างมีเกียรติล่ะมั้ง ” เด็กหนุ่มยิ้มแหยๆ
หลังจากทำใจกับประวัติศาสตร์อันยาวนานและหดหู่ เด็กหนุ่มก็เริ่มถามถึงสิ่งที่สำคัญ
“ แล้วตกลง NPC ประจำอาชีพของชั้นอยู่ที่ไหนล่ะ ”
“ อ้าว.......ก็ข้านี่แหละ NPC ของสายนี้ จะลงทะเบียนเลยมั้ย ไอ้หนู ” ผู้เฒ่าย้อนถาม
“ ลุงนี่นะ NPC ” มาวินร้องเสียงหลง เขาไม่คิดเลยว่าเหตุการณ์จะจุดไต้ตำตอขนาดนี้
……………………….
ผู้เฒ่ายื่นแบบฟอร์มลงทะเบียนให้มาวิน เด็กหนุ่มสำรวจอยู่อึดใจ จึงพบว่ามันคือกระดาษที่เก่าพอสมควร เพราะเริ่มเปลี่ยนเป็สีเหลืองอ่อนแล้ว
มาวินข่มใจรับความอนาถของสายอาชีพอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะลงมือกรอกข้อมูลในกระดาษ เด็กหนุ่มถามNPCเฒ่าเป็ระยะ เนื่องจากมีบางจุดที่ไม่เข้าใจ รายละเอียดบนแบบฟอร์มมีดังนี้
แบบฟอร์มการลงทะเบียน
ชื่อ นายมาวิน เทพอัศดง วันเกิด 15 สิงหาคม 25…. เกิดที่ ไม่รู้
อาชีพ ไร้อาชีพ
อายุ 16 ปี สูง 168 ซม. หนัก 56 กก.
บิดา นายเอนก เทพอัศดง อาชีพ ไม่รู้
มารดา นางปารวดี เทพอัศดง อาชีพ ไม่รู้
ที่อยู่ ไม่รู้
ด้วยความเคารพและนับถือ
ศาสตราจารย์ผู้ไร้ลักษณ์
ขอยืนยันว่าบุคคลที่ลงนามในแบบฟอร์มนี้เป็ประชากรของ The DarkWorld โดยถูกต้องตามกฎหมายทุกประการ
“ โห ชีวิตของเอ็งท่าทางยุ่งเหยิงไม่เบา ขนาดที่เกิดและอาชีพของพ่อแม่ ก็ยังไม่รู้เลย ” ผู้เฒ่าบ่นพึมพำ ซึ่งเด็กหนุ่มได้แต่ทำเฉย ภายในใจแอบขบคิด
“ จริงๆก็รู้ว่าเกิดที่ไหน แต่ไม่รู้จะเล่ายังไงต่างหาก ขืนบอกตามตรงว่าชั้นเกิดที่กรุงเทพ พ่อกับแม่เปิดร้านค้าที่อเมริกา ตาแก่นี่ได้มึนหนักกว่าเดิมแน่ ”
“ เอาล่ะ เป็อันว่าเรียบร้อย อ้อ เกือบลืม นี่นาฬิกา ” ผู้เฒ่าถูมือไปมาด้วยความยินดี พลางส่งนาฬิกาข้อมือให้เด็กหนุ่ม
มาวินรับมาสวมใส่ มันมีรูปทรงประหลาด ดูเผินๆเหมือนนาฬิกาสปอร์ต ทว่าตัวเรือนกลับดูเก่าๆ ไร้ราคายังไงชอบกล แถมยังมีสีกระดำกระด่างและสกปรก
“ เอ็งรู้วิธีใช้มั้ย ” ผู้เฒ่าถาม
“ รู้แล้ว เด็กที่เจอกันเมื่อชั่วโมงก่อนเป็คนบอก ” มาวินตอบ พลางสำรวจนาฬิกาของตนเองอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์ เพราะมันดูก๊องแก๊งเกินบรรยาย
“ ดี งั้นข้าจะอธิบายให้ฟังอีกที นาฬิกาเรือนนี้สำคัญมาก เพราะมันใช้ระบุตัวตนของเอ็ง ทั้งชื่อและอาชีพ รวมถึงระดับพลังด้านต่างๆ” ผู้เฒ่าสาธยายยาวเหยียด ซึ่งมาวินก็ทนรับฟังแบบเซ็งๆ เพราะรู้เื่นี้ั้แ่ชั่วโมงที่แล้ว
“ ที่สำคัญ ห้ามทำหาย เพราะถ้าไม่มีมัน เอ็งจะกลายเป็คนเถื่อนทันที และจะโดนปรับหนัก เวลามาขอเรือนใหม่ที่สำนักงานโลก ซึ่งจะประจำตามเมืองใหญ่ๆ
” ผู้เฒ่าแจง ทว่ามาวินก็หาวยาวแบบไม่ใส่ใจ ในหัวแอบขบคิด
“เกมนี้มีกฎเยอะจนน่าเบื่อ ตอนนี้อยากออกไปตีมอนสเตอร์แล้วโว้ย”
“ โอเค มีคำถามมั้ย ” ผู้เฒ่าถาม
“ ไม่มี ไปได้ยังอ่ะ ลุง ” มาวินหาวโชว์อีกรอบ
“ ไปได้แล้ว โชคดีนะ ไอ้หนู ” ผู้เฒ่ายิ้มส่ง ดวงตาเปล่งประกายปลาบปลื้ม เขายินดีอย่างยิ่งที่ได้ทำหน้าที่เป็ครั้งแรกในรอบสิบปี
ทันทีที่มาวินกำลังจะเดินออกจากกระท่อม ผู้เฒ่าก็สะดุ้งเล็กน้อย ท่าทางเหมือนเพิ่งนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงร้องเรียกเด็กหนุ่ม
“เฮ้ หยุดก่อน เ้าหนู ”
“เอ๊ะ มีอะไรเหรอ”มาวินหันกลับมาถาม
“ โอ้ ข้าลืมอะไรบางอย่างน่ะ รอก่อนนะ ไอ้หนู ”
“ มีไรอีกล่ะ ลุง ” ใบหน้าของมาวินดูมุ่ยๆ เพราะตอนนี้ ใจกระสันอยากล่ามอนสเตอร์
“ พอดีจะบอกว่า เมื่อประชากรลงทะเบียนหรือเลื่อนขั้น พวกเขาจะได้รับอุปกรณ์หรืออาวุธจาก NPC ข้าลืมให้ว่ะ รอแผล็บนะ ” ผู้เฒ่าพูดจบ ก็ล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อ เพื่อควานหาบางสิ่ง
“ อาวุธอะไรอ่ะ ลุง ขอแจ่มๆนะ เอาแบบยิงโป้งเดียว ะเิกระจุยนับสิบตัว ” มาวินยิ้มชอบใจ พลางลุ้นตัวโก่งว่าจะได้อะไรมา
“ แท่นๆแท้น นี่ไง สุดยอดของทำมาหากิน ” ผู้เฒ่าล้วงบางอย่างออกมา สิ่งนั้นคือถ้วยสังกะสีเก่าๆสีกระดำกระด่าง
“ เอ่อ มันคืออาวุธอะไรน่ะ” มาวินถึงกับคอตก ปากก็เอ่ยถามเพลียๆ ในใจคาดหวังว่าเ้าสิ่งนี้น่าจะเป็อาวุธร้ายที่มีหน้าตาคล้ายถ้วย
“ อ้อ มันคือถ้วยเก่า หลักๆก็ใช้ขอทาน ใส่เศษเหรียญได้ดีเลยทีเดียว ” ผู้เฒ่าแจงเสียงระรื่น ใบหน้าเหี่ยวย่นเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่สดใสจนมาวินนึกอยากตื้บคนแก่ขึ้นมาทันที ก็ดูคำแนะนำและสิ่งของที่ให้มาแต่ละอย่างสิ ดีๆทั้งนั้นเลย
“ เฮ้อ ลุงเก็บไว้ใช้เองเถอะ เกรงใจน่ะ ” มาวินปฏิเสธ ท่าทางผิดหวังสุดๆ
“ เอาน่า ข้าเชื่อว่าเอ็งต้องได้ใช้มันแน่ รับไปซะ ” ผู้เฒ่ารีบยัดของสิ่งนั้นใส่มือของเด็กหนุ่ม ส่งผลให้มาวินต้องเก็บมันใส่กระเป๋ากางเกงแบบไม่เต็มใจ
“ เสร็จเื่แล้วนะ ” มาวินถามย้ำ
“ เออ เสร็จแล้วว่ะ ขอให้โชคดีรอบสอง ” NPC จอมเพี้ยนยิ้มส่งอีกครั้ง
“ เอ่อ ก่อนไป ชั้นขอถามหน่อย ในแบบฟอร์มลงทะเบียน ท้ายกระดาษมันลงชื่อว่า “ศาสตราจารย์ผู้ไร้ลักษณ์” คนๆนั้นคือใครหรือ ลุง ” เด็กหนุ่มถาม
“ อ้าว ก็ข้านี่ไง ศาสตราจารย์ผู้ไร้ลักษณ์ ” ผู้เฒ่าตอบ พร้อมตบหน้าอกเหี่ยวๆของตัวเอง
“ เหอๆ โอเค ลาก่อน ลุง โชคดีเช่นกัน ” เด็กหนุ่มหัวเราะแห้งๆ เขาแอบดูถูกชายแก่อยู่ในใจ
"ถ้าตาเฒ่านี้เป็ศาสตราจารย์จริง เราก็คงเป็พระเ้าของโลกใบนี้แล้วล่ะมั้ง"
ในที่สุดมาวินก็ผ่านการลงทะเบียนอาชีพ เขาเดินออกจากสถานที่แห่งนั้น เพื่อไปทำภารกิจบู๊กับมอนสเตอร์ตามใจฝัน โดยมีศาสตราจารย์ผู้ไร้ลักษณ์ยืนส่งอยู่ห่างๆ ดวงตาคู่นั้นฉายแววปลาบปลื้มยินดีที่ได้ให้กำเนิดสมาชิกใหม่เป็ครั้งแรกในรอบสิบปี
สามารถติดตามงานเขียน ณ.ปัจจุบันและในอนาคตของผมได้ที่เพจ Jalando นักเขียนดาร์คไซด์ได้ที่ลิงค์ด้านล่างครับ
https://www.facebook.com/jalando.darksidewriter.version2
410
