ร้านขายของชำของผมที่ต่างโลก

“โอ้ว..เป็นเจ้านั้นเอง..มาๆวันนี้ต้องการซื้ออะไรอีกอย่างนั้นรึ” ฌอนกล่าวทักอย่างเป็นกันเอง และลุกขึ้นยื่นเพื่อต้อนรับเธอ หญิงสาวคนนี้คือลูกค้าปลีกที่อุดหนุนร้านของเขาในกำลังทรัพย์ที่ค่อนข้างมาก ถ้าเทียบกับชาวบ้านทั่วๆไป เขาจำเป็นต้องดูแลเธอให้ดีเข้าไว้“คือ...คือว่าข้านำอาหารที่ข้าทำเองมาให้ท่านได้ลองทานดูเจ้าค่ะ” เธอพูดออกมาเสียงดังพร้อมกับก้มหน้าเพื่อหลบไม่ให้ใครเห็นว่าเธอกำลังเขินอายอยู่ มือสองข้างของเธอนั้นเหยียดตรงไปข้างหน้า ในกำมือถือตระกร้าสานที่ดูสวยงาม และยื่นไปทางฌอน“โอ้ว...เจ้าไม่น่าลำบากทำมาเลย ...แต่ข้าต้องเสียมารยาทรับมันไว้แล้ว เพราะตั้งแต่เมื่อวานข้ายังไม่ได้ทานอะไรเลย” ฌอนรับตะกร้านั้นไว้ และกล่าวขอบคุณเล็กน้อยกลับไป ทำให้ผู้ที่ให้เสียอาการไปอีกช็อต จนสาวใช้คนสนิทต้องเอ่ยเตือน“คุณหนูเจ้าคะ..เก็บอาการหน่อย..มิงามเจ้าค่ะ” แอนนากล่าวเตือน ฌอนที่ได้เห็นก็ยิ้มให้กับพวกสาวๆ เขาไม่ใช่คนที่อ่อนต่อโลกขนาดที่หญิงสาวแสดงอาการอย่างนี้มาแล้วเขาจะไม่รู้ แต่เรื่องอย่างนี้มันก็ต้องใช้เวลา และทำความรู้จักกันให้มากยิ่งขึ้น ฌอนกลับมานั่ง แล้วเปิดตะกร้าออกมาดู สิ่งที่อยู่ข้างในมันเป็นขนมปังที่ดูแล้วน่าจะแข็งกัดฟันหักแน่นอน แถมยังไม่พอบางส่วนของขนมปังที่มันมีขอบดำๆดูเหมือนว่ามันจะไหม้ ฌอนได้แต่มองไปที่หน้าของมีเรีย แต่เพื่อเป็นเหมือนการรักษาน้ำใจของผู้ให้ ฌอนจึงหยิบขนมปังออกมาแล้วพูดขึ้นว่า“เป็นขนมปังที่น่าทานมาก..ข้าขอชิมดูหน่อยก็แล้วกัน” ถึงจะพูดออกมาอย่างนั้น แต่ในใจ‘มันจะทานได้แน่เหรอวะ’ ฌอนสบทในจิตใจ ก่อนที่เขาจะจำใจกัดเข้าไปหนึ่งคำกร๊อบ!!!!!! มันไม่ใช่เสียงของขนมปังที่กรอบ แต่มันเป็นเสียงของฟันของเขาที่หักดังกร๊อบออกมา และแน่นอนว่าฟันเขาหัก แต่มันก็ยังดีที่เขาอยู่ภายในร้าน จึงทำให้มีการรักษาอย่างรวดเร็ว ฌอนต้องฝืนทนเคี้ยวมันอย่างหยาบๆก่อนจะค่อยๆกลืนมันลงไปอย่างยากลำบาก แต่ใครจะไปรู้ล่ะว่าเมื่อมีการรักษามันก็ต้องมีสิ่งที่เรียกว่าบาดแผล และแน่นอนว่าความเจ็บปวดที่เขาได้รับมานั้นมันคือของจริง‘เราจะเป็นคนดีมากเกินไปหน่อยหรือป่าววะเนี้ย...ถ้าจะทรมานขนาดนี้น่าจะปฏิเสธไป’ เขาพูดออกมาในใจ“อร่อยมากเลย...เอาไว้ข้าเก็บเอาไว้ทานตอนเที่ยงก็แล้วกัน” ฌอนนำขนมปังเก็บไว้ในตะกร้าดังเดิมก่อนจะหยิบมันไปเก็บที่ห้องครัวหลังร้าน ท่ามกลางความสงสัยของสาวใช้ทั้งสองคนว่าขนมปังที่นายหญิงของเธอทำมันทานได้จริงๆเหรอ ขนาดพวกเธอยังไม่กล้าที่จะลองทานเลยด้วยซ้ำ พวกเธอได้แต่สงสัยท่านฌอน และมองด้านหลังของเขาที่เดินจากไป ไม่นานฌอนก็เดินออกมาจากหลังร้าน พวกเขาคุยกันเพียงครู่เดียวมีเรียก็จากไป ฌอนจึงกลับมานั่งที่เคาน์เตอร์ของร้านด้วยอาการเซ็งๆ ก่อนจะสั่งอาหารจากระบบมาทาน เมนูที่เขาเลือกจะสั่งในวันนี้คือ ข้าวหน้าปลาดิบรวม ฌอนบรรจงทานอย่างเช้าๆเพื่อให้ได้รสสัมผัสของอาหารในทุกๆคำ จนเวลาล่วงเลยมาถึงตอนบ่าย และเหมือนว่าเขาจะนึกอะไรขึ้นมาได้“ระบบ..เมื่อวานผมไม่ได้หักหนี้ที่ต้องใช้ 80 เหรียญเงินใช่มั้ย” ฌอนเอ่ยถาม เขาจำได้เมื่อวานเหมือนว่าเขาจะรีบออกตามโรสไป เพราะกลัวจะพลัดหลงกัน“ใช่...ผู้ดูแลต้องการที่จะชำระหนี้เลยหรือไม่” ระบบตอบและถามกลับ“ถ้าขอชำระที่ 40 เหรียญเงินก่อนได้หรือไม่” ฌอนถามกลับ“ได้..ระบบจะทำการหักเงินของผู้ดูแลในตอนนี้...กรุณาวางเงินลงที่เคาน์เตอร์เพื่อชำระหนี้สิน” ระบบตอบ“แล้วผมขอสั่งซื้อลูกกระสุนจำนวน 20 นัด...” ฌอนวางเงินลงไปทั้งหมด 60 เหรียญเงิน ทำให้เงินที่ติดตัวอยู่ตอนนี้เหลือเพียง 29 เหรียญเงิน กับเศษเหรียญทองแดงเพียงเท่านั้น หลังจากที่วางเงินลงไป เงินก็ได้หายไป และถูกแทนที่ได้ด้วย กระสุนตามจำนวนที่เขาสั่ง ฌอนเก็บพวกมันเข้ากระเป๋าเก็บปืน โดยใส่ไว้ในซองกระสุนทีละนัดๆ (อารมณ์เหมือนซองใส่ปืนของคาวบอยยุคเก่าๆ ที่ซองสามารถใส่ปืน และกระสุนเป็นช่องๆ) เวลาในตอนบ่ายฌอนเปิดร้านดังเดิม เมื่อเปิดประตูออกไป ก็ปรากฏเป็นพ่อค้ากลุ่มหนึ่งที่เขาไม่เคยเห็นหน้า “สวัสดีเจ้าของร้าน..ข้ามีนามว่า ซีซ่า...พวกข้าเป็นกองคาราวานพ่อค้าที่เดินทางไปทั่วดินแดน...ข้าได้ยินเรื่องร้านของท่านจากผู้คนในเมืองว่ามีของที่แปลกใหม่ พวกข้าจึงแวะเข้ามาชื่นชมสินค้าดูสักหน่อย”เขากล่าวแนะนำตัวออกมาอย่างสุภาพกับฌอน เมื่อฌอนเห็นว่าพวกเขามาดี จึงต้อนรับขับสู้ คอยแนะนำสินค้าอย่างมืออาชีพ ปฏิกิริยาของเหล่าพ่อค้า 5-6 คน ตื่นเต้นมากที่ได้รับชมการสาธิตต้มมาม่าของฌอน พวกเขาชิมดูแล้วมันเป็นอาหารที่อร่อย และพกพาได้ง่าย เหมาะกับการเดินทางเป็นอย่างยิ่ง ต่อมาก็เปิดเครื่องดื่มชูกำลังที่เป็นการจำกัดการขายด้วยจำนวนของสินค้าต่อคนต่อวัน มันทำให้พวกเขารู้สึกเสียดายไม่น้อย เพราะของดีราคาถูกอย่างนี้มันจะหาได้ที่ไหนกัน ต่อไปก็แปรงสีฟัน และยาสีฟันพวกเขาซื้อมันไว้เป็นจำนวนมาก มาม่า ยา และผงชูรสก็เหมือนกัน หลังจากที่พวกเขาได้ชมการสาธิตสินค้าต่างๆไป การค้าขายในครั้งนี้ฌอนได้กำไรไปก็ไม่ใช่น้อย มันทำให้เขายิ้มรู้สึกดีจากที่รู้สึกเบื่อๆเซ็งๆเมื่อสักครู่ เขากลับมานั่ง และจากความตั้งใจเดิมว่าวันนี้จะปิดร้านเร็วสักหน่อย เพื่อทำตามแผนที่ได้คิดเอาไว้ เวลา 14.30 น. โดยประมานเขาก็ปิดร้านลง แต่ก็ไม่ลืมที่จะซื้อมาม่าตุนไว้ก่อนที่จะปิด เพื่อเอาไว้ให้เด็กที่สถานรับเลี้ยงทานในตอนเย็น ฌอนเดินออกมาจากร้านหลังตรวจเช็คทุกอย่างแล้ว วันนี้เขาได้นับผลกำไรส่วนแบ่งที่ เกือบๆ 8 เหรียญทองเลยทีเดียว แค่กลุ่มคาราวานพ่อค้าก็ซื้อไปมากถึง 40 กว่าเหรียญทองแล้ว และเขาหวังว่าจะมีกลุ่มอื่นๆตามมาในอนาคต ฌอนเดินออกไป ท่ามกลางบรรยากาศของผู้คนที่เป็นกันเองส่งความรู้สึกนั้นมาให้กับเขา เขาโบกมือทักทายกลับทุกๆคนที่ทักเขา จนเดินทางมาถึงเป้าหมาย ‘สมาคมนักผจญภัย’ ฌอนเดินเข้าไปเปิดประตู และมันเหมือนเป็นธรรมเนียมของคนภายในสมาคมแห่งนี้ ที่จะต้องจ้องมองไปยังบุคคลที่เข้ามาใหม่ หรือคนที่แปลกหน้า ฌอนค่อยๆเดินเข้าไปยังเคาน์เตอร์ที่มีพนักงานคอยให้บริการในส่วนต่างๆ บรรยากาศภายในสมาคมเริ่มที่จะเงียบลงไป จากก่อนที่ฌอนจะเข้ามา มันมีเสียงเฮฮาที่ดังลั่น ทุกคนในที่แห่งนี้รู้ดีว่าฌอนเป็นใคร แต่มันก็อดที่จะสงสัยไปไม่ได้ว่า เขาคนนี้มาทำอะไรที่แห่งนี้กัน“ยินดีต้อนรับขอรับ ท่านฌอน” พนักงานต้อนรับกล่าวกับเขาอย่างอบอุ่น และดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้รู้สึกกลัวฌอนเลยแม้แต่น้อย“ยินดีที่ได้พบ..มาสเตอร์ของสมาคมนักผจญภัย” ฌอนกล่าวออกไป

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 26

นิยายแนะนำ

ร้านขายของชำของผมที่ต่างโลก

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 26

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้