สะดุดรักเด็กเอ็น (NC20+)

        ตั้งแต่คืนนั้นที่ธันวามีปากเสียงกับอาย เขาก็ไม่ได้คุยกับเธออีกเลย ผ่านแต่ละวันด้วยความทรมานและรู้สึกผิด

        แม้จะพยายามไปเคาะประตูเรียกที่ห้องแต่เธอก็ไม่ยอมออกมาเจอ บ้างก็ดักอยู่หน้าห้องรอเวลาที่เธอจะออกไปทำงาน แต่เธอก็มักจะเดินผ่านเขาไปแบบไม่ยอมหยุดคุยด้วย

        จนมาวันนี้เขาก็พยายามที่จะคุยกับเธอที่หน้าห้องอีกครั้ง

        "ผมขอโทษ... ทุกๆ เรื่องที่ทำให้คุณโกรธ... ทั้งเรื่องตื้อคุณ... ทั้งเรื่องที่ใช้จูเลียประชดคุณ... เรามาคุยกันก่อนได้มั้ย... ขอร้องละ..."

        ".........."

        "อย่าให้เราต้องจบกันแบบนี้เลยนะ... อย่างน้อย ผมก็ยังอยากเป็นเพื่อนกับคุณ..."

        "......ชั้นต้องไปทำงานแล้ว ...ไว้พร้อมเมื่อไหร่ชั้นจะคุยกับนายเอง ...ไปก่อนนะ"

        ธันวาพอยิ้มออกได้บ้าง อย่างน้อยเธอก็ยอมคุยกับเขาในรอบหลายวัน แม้จะเป็นการคุยกันแค่ไม่กี่คำก็ตาม

***************

        "หนูไอรีณจ๋าาาา~ มาๆ นั่งเลย ตรงนี้ๆ"

        "สวัสดีค่ะเสี่ย... ไม่เห็นมาร้านหลายวันเลยนะคะ"

        "ไปจัดการธุระอะไรหลายๆ อย่างน่ะสิ... รวมถึงเรื่องของหนูด้วยนะ"

        "เรื่องของหนู?... เรื่องอะไรคะเสี่ย"

        ไอรีณนั่งลงข้างๆ เสี่ยคิมที่ยิ้มหน้าบาน เขารวบเอวเธอดึงเข้าไปนั่งกอดแนบชิดแบบไม่เกรงใจพร้อมกับโผเข้าหอมแก้มฟอดใหญ่

        "เรื่องนั้นเดี๋ยวค่อยคุยกัน เอาเรื่องสำคัญก่อนดีกว่า... เสี่ยได้ยินมาว่า หนูเริ่มเข้าม่านกับลูกค้าแล้วเหรอ?"

        "เอ่อ... ใช่ค่ะ... แต่แค่สองครั้งเอง และคงจะไม่เข้าอีกแล้ว..."

        "แล้วไอ้หนุ่มคนนั้นเป็นใคร ทำไมถึงยอมล่ะ... แฟนหนูเหรอ?"

        "ไม่ใช่หรอกค่ะ... ก็แค่... หนูมีอะไรติดค้างเค้านิดหน่อย"

        "อ่อ... งั้นไหนๆ หนูก็เคยผ่านงานในม่านมาแล้ว คืนนี้เข้ากับเสี่ยนะ... เดี๋ยวมีโบนัสก้อนใหญ่ให้ สำหรับหนูคนเดียวเลย"

        "......ต้องขอโทษด้วยจริงๆ ค่ะ ...หนูคงไม่รับงานแบบนั้นอีกแล้ว"

        เสี่ยคิมถอนหายใจแล้วมองเธอด้วยความหงุดหงิด เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วเปิดรูปบางอย่างยื่นให้เธอดู พอไอรีณเห็นเธอก็ตกใจหันมองหน้าเสี่ย

        "เสี่ยคะ... นี่เสี่ยตั้งใจจะทำอะไรกันแน่..."

        "เฮ้อออ ผู้หญิงอะนะ... เล่นตัวนิดๆ หน่อยๆ มันก็ทำให้ยิ่งอยากได้อยู่หรอก... แต่ถ้ามากไปบางทีก็ทำให้รู้สึกอยากทำลายทิ้งนะรู้มั้ย... หนูอยากให้เสี่ยทำงั้นจริงๆ เหรอ?"

        "นี่มันรูปบัตรพนักงานของธันวานี่... เสี่ยได้มายังไง" ไอรีณเริ่มทำเสียงแข็งใส่

        "ไม่สำคัญหรอกว่าได้มายังไง... หนูต้องถามว่าเสี่ยจะทำอะไรกับแฟนเธอคนนี้ดีกว่า" เสี่ยเสียงแข็งจ้องตาเธอกลับทำให้ไอรีณนั่งตัวสั่น

        "...เสี่ยอย่าทำอะไรเค้านะ ...หนูยอมแล้ว" เธอก้มหน้าพูดด้วยเสียงแผ่วเบา

        "ฮ่าๆๆ มันต้องงี้สิ น่าจะคุยกันง่ายๆ แบบนี้ตั้งนานแล้ว... ป่ะ ไปคุยกันในม่านดีกว่า"

        เสี่ยคิมแสยะยิ้มกว้างแล้วลุกขึ้นยืน คว้าแขนไอรีณดึงลุกขึ้นแล้วลากเดินพากันไปโซนผ้าม่าน เหวี่ยงเธอเข้าห้องแล้วเดินตามเข้าไป

        จูเลียที่แอบมองอยู่ห่างๆ ก็ย่องตามไปถึงหน้าห้องแล้วแอบฟังเงียบๆ เพราะใจหนึ่งก็ลุ้นห่วงโบนัสเมื่องานเธอสำเร็จ อีกใจก็รู้สึกผิดที่เป็นคนแอบถ่ายรูปบัตรพนักงานของธันวาส่งให้กับเสี่ย

        พอเข้าในห้องม่านได้เสี่ยก็ดึงไอรีณไปกอดแล้วพรมจูบไปทั่วทั้งหน้า ก่อนจะบดปากจูบกับเธอ ไอรีณหลับตาพยายามทำใจคิดว่าปล่อยให้มันรีบจบๆ ไป แต่เธอไม่ยอมอ้าปากให้แม้ว่าเสี่ยจะดันลิ้นใส่แค่ไหน นั่นทำให้เขาหงุดหงิดแล้วผละตัวเดินออกไปนั่งที่โซฟา

        "เสี่ยไม่ใช่พวกชอบใช้กำลังขืนใจสาวๆ ซะด้วยสิ... เอาล่ะ งั้นมาตกลงกัน"

        "........."

        "ขอแค่หนูยอมเป็นของเล่นให้เสี่ย... เงินในกระเป๋านี่ทั้งหมด หนึ่งล้านบาท... เป็นของหนู... และเสี่ยจะทำให้หนูไม่ต้องทำงานในร้านแบบนี้อีกแล้ว... รถ บ้าน เสี่ยจะหาให้... ฝันอะไรที่หนูอยากได้ บอกมาเลย"

        เสี่ยคิมโยนกระเป๋าคาดบ่าลงที่โซฟาเปิดให้เธอดูว่ามีเงินอยู่ในนั้นหลายปึก ซึ่งเขาเตรียมมาพร้อมเพื่อเจรจากับเธอโดยเฉพาะ

        "แล้วถ้าหนูไม่ยอมล่ะคะ..."

        "เฮ้ออออ ไม่อยากพูดแบบนี้เลยจริงๆ... เสี่ยเป็นเพื่อนกับเจ้าของบริษัทเจ้าหนุ่มนั่น... แค่โทรไปกริ๊งเดียว เค้าก็คงไม่ได้ทำงานที่นั่นอีกแล้ว"

        "เสี่ย!!! เค้าไม่เกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้เลยนะ!"

        "แต่เสี่ยมั่นใจว่าเรื่องนี้จะทำให้หนูยอมรับข้อเสนอแต่โดยดีนะ... ใช่มั้ย?..."

        ไอรีณก้มหน้ากัดฟันไว้แน่น เธอบีบมือกำหมัดในความมืดแล้วพยายามข่มใจเอาไว้ไม่ให้น้ำตาที่กลั้นอยู่ไหลออกมา

        ในขณะที่ด้านในม่านเจรจาต่อรองกันอยู่ จูเลียที่แอบฟังอยู่ด้านนอกได้ยินหมดแล้วทุกอย่าง เธอใจหายวาบเมื่อสิ่งที่เธอทำอาจจะมีส่วนทำให้ชีวิตของธันวาต้องพังลง เพราะไม่คิดว่าเสี่ยจะเล่นไม้แข็งขนาดนี้ เธอรีบวิ่งออกไปหน้าร้านแล้วกดโทรศัพท์ไปหาธันวาทันที

        "ฮัลโหล พี่ธันวา! นี่จูเลียเองนะคะ... ตอนนี้พี่อยู่ที่ไหน"

        "เฮ้ย!! น้องมีเบอร์พี่ได้ยังไง พี่ไม่เคย.."

        "เรื่องนั้นเอาไว้ก่อนเถอะ พี่ฟังหนูดีๆ นะ พี่รีบมาที่ร้านด่วนเลย ไอรีณกำลังมีเรื่องแล้ว"

        "หา! ไอรีณเหรอ... ที่ร้านใช่มั้ย! พี่ออกมากินข้าวอยู่แถวนี้พอดี"

        "ค่ะ เดี๋ยวหนูเล่าให้ฟังระหว่างทาง"

        จูเลียเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้เขาฟังอย่างรีบร้อนก่อนจะวางสายแล้ววิ่งกลับไปยืนแอบฟังที่หน้าม่านเหมือนเดิม

        "......ถ้าหนูยอม ...เสี่ยจะไม่ทำอะไรเค้าจริงๆ นะ"

        "แน่นอน... และเสี่ยจะดูแลหนูอย่างดีที่สุด ให้เหมือนเป็นเมียคนหนึ่งเลยล่ะ... ฟังดูไม่เลวจริงมั้ย?"

        ข้อเสนอของเสี่ยคิมมันฟังดูดีมากสำหรับเด็กสาวอย่างเธอ ฝันที่เธอหวังและพยายามหามาหลายปีสามารถเป็นจริงได้แค่หลับตาให้ผ่านคืนนี้ไป การเป็นหนึ่งในเมียเก็บของเสี่ยมันจะทำให้เธอหลุดพ้นจากการดิ้นรนเพื่อปากท้องไปทั้งชีวิต... แต่ก็ต้องแลกมาด้วยอิสระในการใช้ชีวิตของตัวเอง รวมถึงการยอมแพ้ที่จะมีความสุขกับคนที่เธอรัก

        ไอรีณเอื้อมมือไปรูดซิปชุดเดรสที่หลังแล้วเกี่ยวสายเสื้อทั้งสองเส้นที่คอลงจากไหล ปล่อยให้ทั้งชุดทิ้งร่วงลงไปกองที่พื้น เธอยืนร่างกายเปลือยเปล่าเหลือเพียงกางเกงในตัวบางอยู่เพียงชิ้นเดียว สายตาจ้องมองไปที่เสี่ยด้วยความเศร้าหมอง

        "ตกลงค่ะ... หนูยอมแล้ว... จากนี้ฝากดูแลหนูด้วยนะคะ..."

        เธอพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือแต่เสี่ยคิมที่ได้ยินถึงกับหัวเราะออกมาและยิ้มในชัยชนะ เขามองดูร่างกายเธอตาลุกวาวแล้วยืนขึ้นเดินเข้าหาช้าๆ เอื้อมมือข้างหนึ่งเข้าไปรวบเอวดึงเข้ามากอดแล้วใช้อีกมือเข้าขยำเต้าเปลือยเบาๆ

        "โถ... ตัวสั่นเลยเหรอ... เอาน่าาาา เสี่ยไม่ได้ใจร้ายนักหรอก... เมียคนอื่นๆ ตอนแรกก็ดิ้นแบบหนูนี่แหละ... ตอนนี้ไปดูเถอะ อยู่สุขสบายกันทุกคน... ถ้าเข้าใจแล้วก็อ้าปากสิ..."

        ไอรีณหลับตาทำใจสักพักแล้วอ้าปากช้าๆ เสี่ยคิมรีบประกบจูบแล้วฉกลิ้นเข้าไปคว้านจนทั่วให้สมกับที่อยากได้มานาน เขาพันลิ้นใส่เธอแม้ว่าสาวจะไม่ขยับลิ้นสู้ก็ตาม

        เสี่ยคิมบดลิ้นใส่ปากเธออย่างหื่นกระหาย มือที่เกาะเต้านมก็บีบเคล้นแรงขึ้นจนบี้ไปมา จนเขาถอนปากออกมาหยุดพักหายเสร็จก็ก้มลงไปดูดหัวนมอย่างแรง มือก็เลื่อนลงไปล้วงหว่างขาที่อยู่ใต้กางเกงในตัวจิ๋ว

        "อ่าาาา น่ากินไปทั้งตัวจริงๆ หนูไอรีณ... จ๊วบๆๆ นมสวยกว่าเมียทั้งหมดของเสี่ยซะอีก... จากนี้เสี่ยจะฝึกหนูอย่างดีเลย ฮ่าๆๆ"

        เธอหลับตาปล่อยตัวให้เสี่ยแก่ขย้ำร่างกายเธอเล่นตามใจชอบ ขอแค่ผ่านคืนนี้ไปได้อะไรๆ ก็คงง่ายขึ้น เหลือแค่สิ่งเดียวที่ติดในใจคือเธอจะบอกลากับธันวายังไง... แค่คิดน้ำตาก็เริ่มเอ่อขึ้นมา

        สักพักเสี่ยก็ถอยออกไปนั่งเอนหลังลงที่โซฟา เขาแกะเข็มขัดรูดซิปแล้วถอดกางเกงลงไปกองที่เท้า ปล่อยให้ท่อนเอ็นอวบแข็งตั้งชี้ขึ้นมาให้เห็น

        "มาสิหนู... ใช้ปากให้เสี่ยดูหน่อย"

        ไอรีณยืนตัวสั่นทำใจแล้วค่อยๆ เดินเข้าไปนั่งคุกเข่าลงที่หว่างขาเสี่ยคิม เธอจับประคองท่อนเอ็นเสี่ยไว้ในมือแล้วอ้าปากเคลื่อนเข้าไปหาช้าๆ......

        พรึ่บ!!!!!

        ผ้าม่านสะบัดเปิดออกอย่างรุนแรง ทั้งสองคนสะดุ้งตกใจหันไปมองคนที่อยู่หน้าม่าน ไอรีณอุทานเสียงใสออกมา...

        "ธันวา!!!"