“นี่คือภาพวาดของนาย?เธอเหมือนดาราสาวในยุคอารยธรรมเลย”อันยี่ถอนหายใจและอุทาน
“เธอมีตาสีฟ้า ผมสีน้ำตาลยาวสลวย เธอสวยมาก ผมขาดการติดต่อกับเธอเมื่อสามปีก่อน เธอจากไปโดยไม่อำลา จุดประสงค์ที่ผมมาเขตปลอดภัยก็เพื่อตามหาเธอ”ใบหน้าอ่อนเยาว์ของอู่ฉีถูกฉาบด้วยความแปรปรวนอย่างที่ไม่เคยเป็ เขาวางนิ้วไว้บนคางด้วยท่าทางเหม่อ ดวงตาสีดำสั่นไหวเล็กน้อย ราวกับเขากำลังหลับฝัน
มุมปากอันยี่ยกขึ้นและยิ้ม”มันเป็การเดินทางเพื่อตามหาหวานใจนี่เอง”
อู่ฉีเลิกคิ้วและกล่าวแปลกๆ”เธอคือพี่สาวที่คอยดูแลผม เธอหายไปและผมก็ต้องตามหาเธอ”
“โอ้ เป็แบบนี้นี่เอง”การแยกทางของพี่น้องไม่ใช่เื่ปกติในโลกแสนวุ่นวายนี่ อันยี่เองก็ต้องแยกทางกับญาติพี่น้อง ดังนั้นเขาจึงเข้าใจความรู้สึกของอู่ฉี
“หากเธอผ่านมาเขตปลอดภัยนี้เมื่อสามปีก่อน โปรดบอกผมว่าเธอไปไหน”อู่ฉีกล่าวอย่างจริงใจ
“แน่นอน ฉันจะบอกสมาชิกทีมให้รู้และตอนนี้นายเองก็เป็พี่น้องเราแล้ว ฉันจะลองถามประชากรของเขตปลอดภัยดู หากมันเป็สาวงามเช่นนี้ ฉันเชื่อว่าพวกเขาจะต้องจำฝังใจกันบ้าง”อันยี่ตอบรับ
...
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วและกลางดึก เขตปลอดภัยก็ถูกปกคลุมด้วยความเงียบงันอีกครั้ง
จันทร์เสี้ยวลอยอยู่สูงและม่านดาวก็แขวนลงมา ที่ตีนเทือกเขาห่างไปทางเหนือของเขตปลอดภัยสองกิโลเมตร มีลำธารเล็กๆรายล้อมด้วยหินกรวดและพุ่มไม้ การเดินลงตามลำธารนี้ไปทางใต้จะออกจากตีนเขาและเข้าสู่ถิ่นทุรกันดารว่างเปล่า ไกลออกไปทางใต้อีกก็คือเขตปลอดภัยที่มนุษย์อาศัย
ตอนนี้เอง มีสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่ยืนอยู่บนหินใหญ่ แหงนมองดวงจันทร์และส่งเสียงหอน ขาที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามทั้งสี่ของมันทรงพลังมาก กรงเล็บแหลมของมันยาวเท่านิ้วมนุษย์ ขนสีน้ำตาลเทาหนามาก หางมันเองก็หนาผิดปกติและความสูงไหล่กับความยาวลำตัวก็มากกว่าหมาป่าธรรมดาถึงสองเท่า ฝูงหมาป่าโลกันต์ทยอยเดินออกจากพุ่มไม้ทีละตัวและปรากฏรอบลำธาร ในสิบนาที ก็มีหมาป่ากว่า30ตัวมายืนรอบลำธาร พวกมันยืนล้อมหินที่าาหมาป่ายืน
าาหมาป่าโลกันต์กระดิกหูหมาป่าแหลม ดวงตาสีเขียวเข้มมันสะท้อนกับแสงจันทร์ มันตบเท้าบนหิน เชิดหัวมันอย่างภาคภูมิและคำรามใส่หมาป่าทุกตัว วินาทีต่อมา หมาป่าทุกตัวก็หันหน้าไปทางใต้และวิ่งออกไป!
ตอนตีสอง ภายใต้การนำของาาหมาป่า กองทัพหมาป่าโลกันต์ 30 ตัวลอบเดินเงียบๆในป่า แสงจันทร์ในท้องฟ้าเบาบางลง และค่ำคืนนี้ก็กลายเป็ม่านธรรมชาติสำหรับหมาป่าเหล่านี้ พวกมันลอบเดินไปที่ป้อมยามประตูเหล็กในเขตปลอดภัยเงียบๆ
บนป้อมยาม มีทหารรับจ้างบนนั้น ภายใต้แสงสลัวของตะเกียงน้ำมัน เขากอดปืนลูกซองยาวไว้ในแขน ปลายหมวกจรดจมูก แสดงให้เห็นว่าเขากำลังหลับลึก ตอนนี้เอง หมาป่าโลกันต์ก็ได้ลอบเดินมาอยู่ใต้ประตูเหล็กแล้ว
าาหมาป่ามายืนตรงหน้าฝูง และขาที่ทรงพลังกว่าหมาป่าทุกตัวก็พลันกระทืบพื้น ช่วยให้มันข้ามประตูเหล็กในการะโครั้งเดียว ขาหน้าทั้งสองของมันก็เกาะกับป้อมประตูเหล็ก แสงของตะเกียงน้ำมันสะท้อนแววตาอันชาญฉลาดของาาหมาป่า จากนั้นทหารรับจ้างที่หลับก็พลันรู้สึกตัว
เขารีบสะบัดไล่ความง่วงและลืมตา
ทันใดนั้น หนึ่งคนหนึ่งหมาป่าก็จ้องตากัน าาหมาป่าแสนน่ากลัวตะปบกรงเล็บใส่ทหารรับจ้างที่ยังตกตะลึง
ฉั้ว!
เืสาดกระจาย ร่างของทหารรับจ้างล้มลง เขาะโหลบช้าไป แต่มือขวาเขาเอื้อมไปกดปุ่มส่งสัญญาณได้ทันและเสียงเตือนภัยก็ทำลายความเงียบ
สัญญาณเตือนภัยในเขตปลอดภัยแผดเสียงร้อง มันเป็สัญญาณรุ่นเก่าจากยุคอารยธรรมและเสียงนี้ก็ดังก้องในหูของสมาชิกทหารรับจ้างใกล้เคียง สองนาทีต่อมา สมาชิกทหารรับจ้างทั้งหมดก็สวมชุด แบกปืน มายืนกันบนถนนอย่างเป็ระเบียบรวมถึงอันยี่
ใบหน้าอันยี่บิดเบี้ยวจนน่าเกลียด ไม่กี่วินาทีก่อนเปลือกตาเขาแทบปิดแล้ว ใครก็ตามที่ถูกปลุกใน่เวลานี้ล้วนอยู่ในสภาพซบเซา แต่ทว่า ในฐานะหัวหน้าและคนที่ได้รับการดัดแปลงพันธุกรรม เขาจึงมีร่างกายแข็งแกร่งกว่าใครอื่น และมีสภาพจิตใจพร้อมกว่าใคร
เขาถือปืนลูกซองยาวด้วยมือหนึ่งและโบกมือสั่งสมาชิกทีมด้วยอีกมือ กระแอมลำคอ ะโเสียงดังท่ามกลางสัญญาณเตือนภัย
“ต้าหยง อาปิงไปถนนตะวันออกของเมืองและไปทางเข้าเมือง เฒ่าหลี่และเฒ่าคังไปทางตะวันตก โจวฉิง นายควรไปย่านCและแจ้งอู่ฉี คนที่เหลือจะตามฉันไปทางเข้าเมืองโดยตรง!”
“วิกฤตกำลังมา ฉันไม่รู้ว่ามันคือสัตว์กลายพันธุ์หรือเปล่า พวกนายต้องระวังตัว!อย่าตายกันละ หวังว่าจะได้เจอกันพรุ่งนี้เช้า!ปฏิบัติการได้!”
“ครับ!”
อันยี่และทหารรับจ้างสองคนวิ่งตรงไปทางเข้าเมือง กายเสริมพันธุกรรมเขาทำให้เขาวิ่งเร็วกว่าอีกสองคน เมื่อเห็นทางเข้าเมืองอยู่ตรงหน้าเขา และด้วยแสงจันทร์ลางๆ เขาสามารถเห็นได้ว่าประตูเหล็กนั้นยังไม่เปิดออก
ทันใดนั้น สองคนด้านหลังเขาก็ร้องะโ”หัวหน้า ระวัง!”
อันยี่ตอบสนองอย่างฉับพลัน เงาใหญ่โตพลันโผล่จากซอยตรงมุมถนน ขาหน้าทรงพลังและปากที่เต็มไปด้วยเืโผล่มาทางซ้ายของอันยี่ อันยี่หลบช้าไปและทำได้แค่ยกปืนขึ้นเพื่อต้านรับการโจมตี หมาป่าโลกันต์แข็งแกร่งกว่ามนุษย์มาก พลังกายภาพของหมาป่ากดลงบนแขนและไหล่ของอันยี่ทันที ทำให้เขาต้องก้าวถอยหลังไปสามถึงสี่ก้าว
เสียงปืนดังจากด้านหลัง อันยี่หันหัวไปมอง เห็นสมาชิกทีมเขาสองคนกับหมาป่าโลกันต์ไม่ต่ำกว่าหกตัวที่กระโจนออกจากซอยอื่น
หมาป่าโลกันตร์ได้บุกเมือง!
“นี่คือการล้างแค้น!พวกหมาป่าโลกันต์ ฉันจะฆ่าล้างโคตรพวกแกให้สิิ้นซาก!”ดวงตาของอันยี่แดงก่ำ
มีหมาป่าโลกันต์หลายตัวลักลอบเข้ามาในเขตปลอดภัย ซึ่งแสดงให้เห็นว่าสถานที่นี้ไม่ปลอดภัยอีกแล้ว คืนนี้ เมืองเล็กๆแห่งนี้จะถูกย้อมไปด้วยเื ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นเพราะความประมาทของพวกเขา
ความโกรธทำให้อันยี่กัดปากจนเืไหล
ความโกรธทำให้เขาหน้ามืดตาบอดและะโหาเหล่าทหารรับจ้างสุดเสียง
“พี่น้อง วันนี้ไม่เราก็มันต้องตายกันไปข้าง!”
“ฆ่า!”
2K
