ตอนที่ 3 ระดับพลังงาน (Force)
สิ่งที่ทำให้นักผจญภัยเหนือกว่าคนทั่วไปก็คือ ฟอร์ซพวกเขาใช้พลังในการต่อสู้ เสกสรรควบคุมพลังในธรรมชาติบางทีก็ใช้ในห่อหุ้มปกป้องร่างกาย พลังของฟอร์ซ ดูได้จากระดับพลังงานของนักผจญภัย
“ฉันจะเลือกทำภารกิจอันนี้แหละ”ไทยะคิดจะลองทำภารกิจที่เขาได้จากจดหมายลึกลับนั้นด้วยดังนั้นเขาจึงเลือกจะไปฆ่าสไลม์
“นายรู้ไหมว่าการฆ่าสไลม์ไม่ใช่เื่ง่ายๆสำหรับมือใหม่หรอกนะสิ่งจำเป็คือฟอร์ซที่ผู้ต้องมีความรู้เื่นี้ในระดับหนึ่ง พวกสไลม์ไม่ใช่ฆ่าง่ายแบบเอามีดจิ้มแล้วจะแตกเหมือนเกมหรอกนะวิธีฆ่าพวกมันง่ายที่สุด นายต้องมีเทคนิคใช้พลังแบบ Spell Break”
“Spell Break ?”
อลิซอ่านสีหน้าของไทยะออกทันทีดูท่าหมอนี่จะมืดใหม่ของแท้ เหมือนทารกที่เพิ่งเริ่มคลานออกนอกบ้านแน่ๆ
“Spell Break เรียกง่ายว่าคือการใช้เวทมนตร์คนที่มีระดับพลังงานสูง และค่าสติปัญญาสูง จะสามารถใช้เวทมนตร์ได้โดยค่าปัญญาจะส่งผลต่อการควบคุมพลังงาน”
“แล้วต้องไปฝึกเวทมนตร์ยังไง”
“นี่นายไม่ได้ศึกษามาก่อนเลยเหรอรู้ไหมว่าก่อนที่หลายคนจะมาปลุกพลัง ทุกคนต่างเข้าฝึกในสมาคมอาชีพกันหมดแล้วยกเว้นสมาคมจอมเวทที่ต้องปลุกพลังเสียก่อนแสดงว่านายไม่ได้รับการฝึกอะไรเลยใช่ไหม”
“ไม่เคยเลยพอตัดสินใจว่าจะเป็นักผจญภัยก็มาที่นี่เลย”
“แล้วนายเก่งกีฬาอะไรบ้างไหม”
ไทยส่ายหน้าทันที
อลิซเข้าใจแล้ว่าทำไมค่าพลังพื้นฐานหลังถูกปลุกของไทยะจึงน้อยต่างจากเธอที่ได้รับการฝึกฝนร่างกายมาก่อนหลังจากปลุกพลังแล้วจะทำให้ได้เปรียบกว่าคนที่ไม่ได้ฝึก
“ถ้างั้นนายควรไปฝึกพื้นฐานอันดับแรกรีบไปสมัครสมาคมอาชีพก่อน”
“เธอสอนก่อนได้ไหมฉันอยากจะทำภารกิจนี่ให้ได้”
“นายควรเลือกศัตรูที่แพ้การโจมตีทางกายภาพนะ”
อลิซพยายามเตือนแต่พอมองสีหน้าของไทยะที่ไม่มีทีท่าลังเล เธอก็ถอนหายใจ
“เอาละในเมื่อเปลี่ยนใจนายไม่ได้จะช่วยหน่อยก็ได้ ไหนๆก็เป็เพื่อนคนแรกที่มาปลุกพลังด้วยกัน”อลิซยิ้มเล็กๆกับมิตรภาพ
“ขอดูเอกสารประเมินของนายได้ไหมฉันจะดูว่าเขาประเมินให้นายเหมาะกับอาชีพอะไร”
ไทยะเองก็ยังไม่ได้ดูเช่นกันพอเอาเอกสารได้รับมาเป็แฟ้มเปิดดูก็พบว่า บรรทัดที่เ้าหน้าหน้าที่ประเมินให้คือ“สายอาชีพ นักสำรวจ”
“ดูจากอาชีพคงคิดว่านายมีจุดเด่นที่ความคล่องแคล้วกับปัญญา เด่นที่สุดสินะ”
“นักสำรวจนี่มันใช้ต่อสู้ได้เหรอ”
“ก็สู้ได้ในหลายๆแบบเน้นการวางแผน โจมตีทั้งระยะใกล้และไกล ใช้อาวุธประเภทมีด หรือธนูอาชีพนี้จะเน้นการสังเกตคอยระวังอันตรายให้พรรคพวกแม้จะคอยนำหน้าก็จะไปอย่างระมัดระวังไม่ให้ศัตรูพบเห็นได้ง่ายๆก็เป็อาชีพที่สำคัญเหมือนกัน”
“ธนูเหรอ”
“นายกำลังคิดถึงอาวุธปืนใช่ไหมทำไมนักผจญภัยถึงเน้นใช้ธนูกัน”
“เื่นั้นฉันรู้น่าการใช้อาวุธประเภทปืนในการล่า ทำให้ได้รับประสบการณ์ได้น้อยมากๆและศัตรูส่วนใหญ่ใช้ปืนแทบไม่ได้ผล เพราะการใช้ฟอร์ซ กับะุปืนนี่ต้องมีระดับควบคุมพลังที่สูงมากอีกด้วย”
“อ้าวนายก็รู้เหมือนกันนี่นาพื้นฐานการใช้พลังฟอร์ซอันดับแรก คือการสร้างสนามพลังป้อนกันรอบตัวก่อนศัตรูเองก็ใช้ได้เหมือนกัน ะุปืนธรรมดาแทบเจาะอะไรเกราะสนามพลังฟอร์ซไม่ได้เลยมีเพียงฟอร์ซที่ห่อหุ้มอาวุธเท่านั้นถึงจะทำความเสียหายสนามพลังฟอร์ซได้”
หลังจากนั้นอลิซก็พาไทยะไปยังชั้นที่ซื้ออาวุธจะมีอยู่ร้านหนึ่งที่เขาจะมอบอาวุธให้ฟรีๆ หากยื่นเอกสารนักผจญภัยใหม่ให้ดู
ชายหนุ่มเ้าของร้านหัวโล้นผิวสีเข้ม มีกล้ามเนื้อเป็มัดๆโดยเฉพาะท่อนแขนที่เกิดจากการฟาดค้อนหนักทุกวัน เขาหยุดตีอาวุธเมื่อเห็นไทยะกับอลิซยืนมองอยู่
“นักผจญภัยใหม่สินะทำไมเพิ่งมาละ คนอื่นๆเอาเลือกอาวุธกันหมดแล้ว”
“ขอโทษค่ะยังมีอาวุธเหลือไหมคะ”
“ต้องมีอยู่แล้วละมองไปดูกองอาวุธตรงนั้น”
ชายเ้าของร้านชี้ไปยังโต๊ะที่วางอาวุธทับกันไปมาและถังที่เสียบอาวุธยาวต่างๆ จัดเรียงเหมือนอาวุธที่ดูไร้ค่า
ไทยะเกาหัวเล็กน้อยอาวุธฟรี แม้จะไม่ได้คาดหวังอะไรนัก แต่ก็ไม่คิดว่าจะให้เลือกอาวุธเก่าๆที่เหมือนถูกใช้มาแล้ว
“ไปหยิบมาได้เลยแล้วเอามาให้ดูด้วยละ”
“ไม่ต้องยื่นเอกสารให้ดูก่อนเหรอครับ”
เ้าของร้านถึงกับหัวเราะ“แค่มองดูหน้าพวกเอ็ง ก็ยืนยันได้แล้วละ ไอ้น้องชาย”
ไทยะเลือกอาวุธประเภทธนูทำจากไม้ซึ่งวางกองทับอยู่หลายคันพร้อมกับกระบอกใส่ธนูที่มีประมาณร้อยดอกบรรจุอยู่
“ไอ้หนูถ้าไม่เคยใช้ธนูอย่าเอาไปเลยเสียของ เอามีดหรือดาบไปดีกว่า”
เ้าของร้านที่ชำเลืองมองอยู่เห็นก็รีบแนะนำทันที
ไทยะจึงตัดสินใจหยิบดาบเก่าๆขึ้นสนิมมาแทนเป็ดาบทรงไทยที่ปลายคมแหลมเดียว บางคนเรียกว่าดาบหน้าหัวแหลมส่วนอีกด้านไร้คมยาวตรง คล้ายดาบญี่ปุ่น
“เดี๋ยวจะลับคมให้”เ้าของร้านกล่าวต่อ
“แล้วอลิซไม่เลือกอาวุธเหรอ”
“มีอยู่แล้วละอาวุธของฉันฝากเอาไว้ที่เคาเตอร์น่ะ เดี๋ยวค่อยไปเอา”
“น้องสาวเธอเลือกมีดสักเล่มไปสิถ้าไม่เอาก็เลือกให้เพื่อนไป มีสิทธิควรใช้ซะ”
“เข้าใจแล้วค่ะ”อลิซจึงเลือกมีดเดินป่าขนาดกลางใบ 2คม สันคอดเกล็ดปลายแหลมตรง
เมื่อเ้าของร้านลับคมอาวุธให้เสร็จเขาก็หาปอกดาบสะพายกับปอดมีดสวมใส่ก่อนมอบให้
พอไทยะสะพายดาบที่ดูโบราณไว้ด้านหลังเขารู้สึกว่ามันช่างไม่เข้าไปกับชุดสมัยใหม่ของตัวเองเลย ดูตลกชัดๆ อลิซที่เห็นยังอดขำไม่ได้
หลังจากนั้นอลิซก็ไปเบิกอาวุธตัวเองที่ฝากเอาไว้มันคือ ดาบเรเปียร์ปลายแหลมที่มีน้ำหนักเบาเน้นปัดป้องและเน้นใช้แทงเป้าหมายอย่างแม่นยำ
จากนั้นทั้งคู่ก็ไปลงทะเบียนภารกิจทีเคาเตอร์พร้อมยื่นเอกสารส่วนตัว แล้วได้รับบัตรประจำตัวมา ก่อนจะได้รับอนุญาตให้ทำภารกิจ
พนักงานสาวที่ต้อนรับต่างของมองคนทั้งคู่แล้วอ่านภารกิจที่เลือก
“อืม...ไปทำภารกิจนี้อาจยากไปนะคะนี่ภารกิจครั้งแรกใช่ไหมคะ”
“ใช่ครับแต่ผมตัดสินใจว่าจะเริ่มภารกิจนี้ครับ”
“เข้าใจแล้วค่ะถ้ายังไง สถานที่ของพวกสไลด์น้ำ ก็มีสไลม์ประเภทอื่นที่อันตรายยังไงก็โปรดระวังตัวด้วยนะคะ แนะนำให้พกยาแก้พิษไปด้วยนะคะ”
“สไลม์พิษเหรอคะ”อลิซถามเสียงเครียดทันที
“ถูกต้องแล้วค่ะแล้วยังมีสไลม์ประเภทอื่น ๆ แม้จะมีจำนอนน้อยก็ควรระวังด้วยนะคะ พวกสไลด์พิษมักโจมตีนักผจญภัยก่อนด้วยมีคนตายเพราะพวกมันมาแล้วนะคะ”
ไทยะได้ยินก็ถึงกับกลืนน้ำลายทันทีแต่เขาก็ยังไม่คิดเปลี่ยนใจ ดังนั้นพวกเขาจึงขึ้นไปชั้น 2 เพื่อไปยารักษาฟรีที่จะแจกให้นักผจญภัยใหม่ซึ่งรวมถึงยาแก้พิษด้วย
เมื่อพวกเขาไปถึงที่หน้าประตูทางเข้าดันเจี้ยนที่อยู่ของพวกสไลม์อลิซก็จะติดต่อคนรู้จักที่จะเริ่มสอนพื้นฐานการใช้ฟอร์ซให้กับไทยะ
570
![[จบ] ท่านแม่ทัพ ท่านต้องการภรรยาอย่างข้าถึงจะรุ่งเรือง](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1761102066_36763703.webp)
