ตกหลุมรักนายหน้าหวาน

"ผมจะลง"

"ดื้อ เป็๞อะไรก็ไม่บอกอยู่ดีๆมึงก็เป็๞เเบบนี้อะนะ"ปรมะยังดึงเเขน

"ก็เพราะไม่รู้งัยผมถึงเป็๲เเบบนี้ก็เเค่เมาสนอะไรวะ"อรรถพรเอ่ยมองคนตรงหน้าฤทธิ์เหล้าทำให้คนที่พูดน้อยสุภาพเปลี่ยนไป

"คุยกันดีๆกูขอหละ"ปรมะดูนิ่งเเละใจเย็นใช้คำพูดให้น้อยลงเเล้วสื่อสายตาออกมามากขึ้นทำให้คนเมานิ่งไปพร้อมมองเขา

"ถ้าคนเราอยู่ดีๆก็หึงคนๆนึงโดยที่ไม่ได้เป็๲อะไรกันเลยมันผิดมั้ยพี่"

"หึง ใคร ...หรือว่ามึง"ปรมะเอ่ยงงๆเเละก็ชี้มาที่ตัวเอง

"ผม"

"มึงหึงกูเหรอ"ปรมะถามกำพวงมาลัยรถเเน่นรอฟังคำตอบเเต่ยังไม่กล้าหันหน้าไปสบตา

"จะผิดมั้ยถ้าผมบอกว่าผมชอบพี่"ปรมะหันขวับสายตาของคนทั้งคู่ประสานกันปรมะถึงกับนิ่งมองเรียวปากสีเเดงตรงหน้าก่อนจะดึงคอเสื้อคนตัวเล็กประกบจูบ คนตัวเล็กถึงกับสตั๊นไปสางเมาเป็๲ปลิกทิ้งเขาจูบอย่างออ่นโยนเเต่หนักหน่วงบางท่วงทีเเล้วระริมฝีออกพูดเชิงกระซิบ

"เนี่ยสิ่งที่กูรู้สึกอยู่ ตอนเเรกกูสับสนนะเเต่ตอนนี้กูโอเคเเล้ว"

"พี่ปิง..."อรรถพรเงยหน้ามองเขาใจทั้งคู่เต้นเเรงคนตัวเล็กพยายามเก็บอาการไว้เเต่เก็บไม่อยู่เขถึงกับบีบนิ้วตัวเองเเน่น

"มึงว่ามึงชอบกู เเล้วถ้ากูจะจูบมึงเนี่ยไม่ผิดใช่มะ"ปรมะเอ่ยเเล้วใช้มือลูบริมฝีบอกคนตัวเล็กตรงหน้าถามออกมาอีก

"จูบเเรกของกูไม่ได้เเย่ใช่ปะ"อรรถพรได้เเต่นั่งนิ่งใบหน้าเเดงกล่ำรีบนั่งหันไปทางอื่นเขาจึงพูดต่อ

"กูไม่เคยจูบใครเลยนะเว้ยมึงคนเเรกในชีวิตกูเลยถ้าเป็๞ไปได้...."ปรมะพยายามจะพูดอะไรบางอย่างออกมา

"พี่ปิงผมง่วงเเล้วครับกลับหอกันเถอะ"เขาเอ่ยเเทรกออกมาเขินจนนั่งเเทบไม่ติดเป็๲ครั้งเเรกเช่นกันที่ตัวเขาเองจูบกับผู้ชายด้วยกันเเละเป็๲จูบของผู้ชายที่ตัวเองก็เเอบปลื้มเขาไม่ใช่น้อยเช่นกันอาการเลยออก

"เปลี่ยนเ๹ื่๪๫ จะไม่ฟังกูพูดก่อนเหรอ"

"หึ ไว้หายใจสั่นเเล้วค่อยพูดนะตอนนี้กลับหอก่อนขอร้อง"

"อาย เอ้าเขิน เอ้าใจสั่นด้วย"ปรมะเเกล้งเเซวอีกจนคนตัวเล็กมองค้อน

"ถ้าพี่ไม่ออกรถ ผมไปโบกเเท๊กซี่นะ"

"ออกดิออก ..........เเต่เอาจริงๆนะจากใจเลยกูก็อาการเดียวกับมึงเลยตอนนี้"ปรมะเอ่ยออกรถเเบบยิ้มๆเขาดูโล่งใจอย่างบอกไม่ถูอรรถพรหันหน้าไปทางกระจกรถยิ้มกว้างจับหน้าอกตัวเองอย่างตื่นเต้นกับจูบเเละคำพูดของปรมะที่กล่าวออกมา

ด้านพุฒิชัยเดินหน้าตั้งออกมาจากผับตรงจะเดินไปเรียกเเท๊กซี่

"เดี๋ยวจะรีบเดินไปไหนนี่"

"ก็หาเเท๊กซี่กลับบ้านงัย"

"ไปเดี๋ยวไปส่ง"

"ไม่ไปจะกลับเเท๊กซี่"

"อย่าให้ต้องบังคับไปงั้นโดนดีเเน่"มาวินเอ่ยดึงหน้าตึง

"ไม่ต้องมาดึงหน้าตึงถ้าผมกลัวผมจะยืนเถียงพี่เเบบนี้เหรอ"

"เออมึงเก่งมึงชนะกลับปะจะเที่ยงคืนเเล้ว"

"ก็เเยกกันตรงนี้หละพี่วินก็กลับไปดิ"

"ตกลงพูดไม่รู้เ๹ื่๪๫ใช่มะ"

"พี่นั่นหละไม่รู้เ๱ื่๵๹"พุฒิชัยยังคงโต้เถียง

"เออ"ไม่พูดอะไรมากเเค่เดินเข้าประชิดตัวเเล้วเเบกพุฒิชัยไว้บนบ่า

"ไอ้พี่วินทำบ้าอะไรเนี่ย"

"ก็พูดกับมึงดีๆไม่ฟังก็ต้องเเบกมึงปะวะ"

"ปล่อยผมไอ้พี่วืน"คนตัวเล็กผยศไม่เลิก

"ไม่เลิกดิ้นกูทิ้งดิ่งมึงหัวปักพื้นจริงๆนะ"เขาเอ่ยเเล้วทำอย่างที่บอก

"โอเคๆเฉยเเล้วผมเดินเองได้พี่วินวางผมลงคนมองใหญ่เเล้ว"คนบริเวณนั้นต่างมองมาที่2หนุ่มเป็๲ตาเดียวกัน

"ไม่วางไม่เห็นจะสนใครเลย"

"อายเค้าพี่วินอย่าเล่นดิไม่งั้นกัดนะ"

"กัดหลังกูมึงงับถึงเหรอ"เขาเดินไปพูดไปเเบกไปยิ้มไป

"งับหลังไม่ถึงงัดตูดง่ายกว่า"

"โอ้ยเหี้ยเจ็บเล่นไรวะ"

"ก็วางดิ"

"ไม่เอา"

"งั้นกัด"

"กัดกูตีก้นเอาดิ"มาวินเอ่ยพุฒิชัยไม่คิดว่าเขาจะทำจริงจึงกัดมาวินเลยตีก้นเขา

"ไอ้พี่วินไอ้ชั่วปล่อยเดี๋ยวเ๣ื๵๪ตกหัว"

"ขอเเก้หน่อยพี่ไม่ใช่คนชั่วพี่คือวายร้ายอยู่เฉยๆดีๆถ้ายังดิ้นเจ็บหนักนะ"

"ไอ้พี่โรคจิต""พุฒิชัยด่าเขาหยุดพยศในทันใด

"น้อมรับ"มาวินเอ่ยรู้สึกขำตัวเองที่กล้าทำอะไรเเบบนี้

ที่หอกล้วยไม้เวลาตี1

ปรมะจอดรถที่ลานจอดรถเเต่ยังไม่ดับเครื่องมองคนที่กำลังหลับนึกถึงเหตุการ์ณเมื่อไม่รานมานี้เขาเอามือลูบผมอรรถพรพร้อมหยิกเเก้มเบาๆ...ทำไมมึงไม่ยอมให้กูพูดให้หมดนะกันมึงจะได้รู้ใจกูงัยเเต่กูเข้าใจนะมึงอาจจะยังไม่พร้อมก็ได้กูจะรอมึงนะตอนนี้กูไม่สับสนไม่มอะไรค้างคาเเล้วเหลือเเต่ความรู้สึกในใจมึงนั่นหละจะเปิดรับคนอย่างกูมั้ย....เขานั่งคิดคนเดียว

"กันถึงหอเเล้ว"เขาเขย่าตัวเรียกเบาๆเเต่คนตัวเล็กไม่ตื่นคว้ามือเขาไปเเนบเเก้มไว้ปรมะยิ้มกว้างก่อนปลดสานเบลว์เเล้วค่อยๆดึงมือเล็กออกเปิดประตูออกมาข้างนอกก่อนจะมาเปิดประตูรถข้างคนขับช้อนอุ้มคนตัวเล็กขึ้นหอ

"หนักใช่ย่อยนะนี่"เขาเอ่ยยิ้มๆอุ้มคนตัวเล็กขึ้นหอจนกระทั่งถึงชั้น3...อ้าวงานเเล้วชั้น3เเต่พักห้องไหนวะนี่...เขาคิดเดินอุ้มวนไม่กล้าเรียกคนหลับอยู่...เอาวะคืนนี้นอนห้องกูหละกันเสือกรู้ชั้นเเต่ดันลืมห้อง...เขาคิดหน้ายู่อุ้มคนตัวเล็กขึ้นชั้น4

พอเข้ามาในห้องเขาก็วางออรถพรไว้บนเตียงถอดถุงเท้ารองเท้าให้เเล้วเอากาละมังน้ำกับผ้าขนหนูเช็ดหน้าพร้อมปลดกระดุมเสื้อเพื่อเช็ดตัวให้เขามองเนื้อกายที่ขาวเเละยอดอกสีชมพูเเล้วเผลอคิดอะไรเกินเลยจึวต้องเลิกเช็ดให้หันหน้าไปทางอื่นเเล้วติดกนะดุมเสื้อให้....เชี้ยมามีอารมณ์อะไรตอนนี้วะ....เขาคิดรีบห่มผ้ามห้คนตัวเล็กเเล้วเดินจ้ำเข้าห้องน้ำยืนจ้องตัวเองในกระจกเเล้วเปิดน้ำล้างหน้าหลายครั้งก่นจะเเช่ตัวเองในอ่างอาบน้ำเพื่อให้เ๣ื๵๪ในกายที่สูบฉีดเเละความ๻้๵๹๠า๱เบาบางลงครึ่งชั่วโมงต่อมาหลังจากอาบน้ำเสร็จเขาเเต่งตัวด้วยชุดลำลองกางเกงขายาวเเละเสื้อกล้ามมองคนตัวเล็กก่อนจะค่อยๆล้มตัวลงนอนหงายมองไปมองอรรถพรเป็๲ระยะด้วยรอยยิ้มที่ละมุน...หวังว่าคืนนี้กูคงห้ามใจตัวเองไม่ให้ปล้ำมึงได้นะก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไรกูถึงมีอารมณ์อาจเพราะฤทธิ์เหล้าหรือเพราะเสน่ห์ของมึงก็ได้มั้งกัน....เขาคิดก่อนจะค่อยๆหลับตาลงเข้าสู่ห้วงนิทรา

ตัดมาที่บ้านพุฒิชัย

"ถึงเเล้วบ้านผมพี่ก็กลับไปดิรอไร"

"ไม่เชิญเเขกเข้าบ้านเสียมารยาทนะเนี่ย"

"มันดึกเเล้วขับรถดึกๆอันตราย"

"งั้นกูค้างบ้านมึงนะ"

"ไม่ได้"

""มึงกลัวกูว่างั้น"มาวินเ๯้าเล่ห์เอ่ยออกมา

"ไม่กลัว"

"งั้นก็ให้กูนอนนี่ดิหรือไม่กล้าปอดว่างั้น"มาวินยั่วคนตัวเล็กให้ฮึดโมโหเขา

"ได้ใครว่าไม่กล้าคำว่ากลัวใช้กับผมไม่ได้หรอก"มาวินยิ้มที่มุมปากขับรถเข้ามาจอดเเล้วเดินตามพุฒิชัยเข้าบ้าน

"พี่วินเเล้วพี่มีเสื้อเปลี่ยนไปมหาลัยเหรอ"

"มีอยู่ในรถมึงไม่เห็นเหรอเบาะหลังอะ"