หัวหน้าผู้น่ายำเกรง = พ่อบ้านผู้เกรงกลัวเมีย
ความเดิมตอนที่แล้ว
ทันใดนั้น เมนิลาก็ขยับปากพูดคำว่า ‘รักเธอ’ แบบไม่มีเสียง แล้วต่อด้วยประโยคที่มีเสียงว่า “เช่นกันนะคะ”
เตชินทร์ที่เข้าใจในสิ่งที่เธอสื่อถึงกับอ้าปากค้างด้วยความอึ้ง เขาไม่คิดว่านางฟ้าอย่างเมนิลาจะยอมตอบรับความรู้สึกที่เขาส่งออกไป อัตราการเต้นของหัวใจเขาในตอนนี้คงไม่ต่ำกว่า หนึ่งร้อยยี่สิบครั้งต่อหนึ่งนาทีแน่ๆ
แต่ทั้งหมดทั้งมวล ล้วนเป็อาการของคนที่กำลังโลดแล่นไปกับความสุขที่ยากเกินจะบรรยายอยู่ ณ ขณะนี้!
และนั่นก็เป็ความรักเมื่อ 10 ปีก่อนที่ช่างหอมหวานละมุนละไม ไม่ว่าจะมองไปทางไหนก็เห็นแต่สีชมพูปกคลุมไปทั่วทุกอณูทางเดิน จิตใจมีแต่ความเบิกบาน อีกทั้ง ยังเป็แรงผลักดันให้พวกเขาตัดสินใจจับมือกันก้าวเดินไปด้วยกันจนเื่ราวความรักของหนุ่มสาวดำเนินมาจนถึงปัจจุบัน…
-----------------------------------------------------------------------------
ปัจจุบันที่มองไปทางไหนก็มีแต่คำบ่น คำด่าจากปากนางฟ้าที่บัดนี้ได้กลายร่างเป็นางั์เรียบร้อยแล้ว
“ไอ้พี่ชิน!!! เมย์บอกแล้วใช่ไหมว่าเวลาฉี่เสร็จ ให้เอาฝาชักโครกลงด้วย นี่จะให้เมย์มาจับฉี่พี่หรือยังไงฮะ?!”
“ขอโทษครับ”
นานวันเข้า สกิลการเหน็บแนมก็ยิ่งพัฒนาขึ้นเรื่อยๆ
“เกมน่ะเล่นมันเข้าไป ช่วยเงยหน้าขึ้นมาสนใจคนข้างๆ บ้างนะ นี่ถ้าเป็อะไรขึ้นมาก็ให้มันพาไปโรง’บาลละกัน”
“เฮ้อ…”
“ถอนหายใจทำไม”
“ปะ..เปล่าจ้า”
ประชดประชันเก่งเป็ที่หนึ่ง
“เมย์ว่า…”
“ไปถามผู้หญิงที่เพิ่งกดหัวใจในเฟสสิ มาถามเมย์ทำไม”
“เอ้าา ยังไม่ได้ถามอะไรเลย”
เื่ความงกก็อย่าให้พูด ทะเลเดดซียังคลานเข่ามากราบคารวะ
“เมย์ครับ เค้าขอเงินซื้อบ็อกเซอร์ได้ไหมครับ เป้ามันขาดอะ”
“เดี๋ยวเมย์เย็บให้”
“โหยย เมย์ พี่ใส่มาตั้ง 4 ปีแล้วนะ”
“แค่ 4 ปี ….”
บ่นั้แ่ตอนตื่น
“พี่ชิน! ตื่นก็ตื่นทีหลัง ทำไมไม่ยอมเก็บที่นอนดีๆ เนี่ย รู้ไหมว่าการเก็บที่นอนเป็ก้าวแรกของความสำเร็จในเช้านี้นะ!”
“งั้นเมย์ก็เก็บเลยสิคะ เมย์จะได้พบเจอแต่ความสำเร็จ”
“เพื่อนเล่นเหรอชิน”
“โทษคร้าบ”
ไม่เว้นแต่กระทั่งตอนจะนอน
“นี่ ถ้าจะเปิดเสียงมือถือดังขนาดนี้ ออกไปดูข้างนอกไหม”
“งั้นเดี๋ยวพี่ออกไปดูทีวีข้างนอกละกัน”
ผ่านไป 10 นาที
“เมื่อไรจะเข้ามานอน”
“แต่บอลเพิ่งเริ่มเตะเองนะ”
“ค่อยไปดูไฮไลท์ตอนเช้า!”
“ฮืออออออ”
นี่สินะ…รสชาติของความรักที่เปลี่ยนไป พร้อมๆ กับตัวตนของคนข้างกายที่เปลี่ยนแปลง ถ้าให้นิยามความรักของพวกเขาในตอนนี้น่ะเหรอ คงไม่ต่างจากบทกลอนที่ว่า…
“เมื่อแรกรัก น้ำต้มผัก ยังว่าหวาน
เมื่อจืดจาง น้ำตาล ยังว่าขม
เมื่อแรกรัก ทำสิ่งใด เธอก็ชม
เมื่อรักขม ทำสิ่งใด เธอก็ด่า!”
“ว่าให้ใคร”
เตชินทร์สะดุ้งตื่นจากภวังค์ เขาเห็นเมนิลายังคงมองมาที่เขาอย่างเอาเื่
ที่ผ่านมาเตชินทร์ได้แต่อดทน อดกลั้น เก็บความอัดอั้นตันใจไว้ในใจตลอดเรื่อยมา แม้จะพยายามนึกถึงคำสอนของเพื่อนสนิทที่บอกให้ทำหูทวนลมเวลานางฟ้าแปลงกาย แต่มนุษย์ก็มีขีดจำกัดเช่นเดียวกัน เขาในตอนนี้ไม่สามารถควบคุมความรู้สึกโกรธ หงุดหงิด อึดอัด รำคาญ เบื่อหน่าย และสารพัดมวลความรู้สึกที่ผสมปนเปอยู่ในใจได้อีกแล้ว
วันนี้แหละ…เขาจะเป็คนทำให้เมนิลาได้รู้เองว่า เพศแม่อย่างเธอจะไม่มีสิทธิ์มาข่มเหงรังแกผัวได้อีกต่อไป!
เตชินทร์สูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ ก่อนจะตอบโต้กลับไปด้วยน้ำเสียงที่ดุดันว่า
“ก็ว่าให้เธอนั่นแหละ”
เมนิลากำลังจะอ้าปากพูดอะไรบางอย่าง แต่เตชินทร์ก็ไม่เว้นจังหวะให้เธอพูด
“เอาแต่บ่นๆๆ อยู่นั่น น่ารำคาญ”
“ฮะ?” เมนิลาอ้าปากค้าง
“จะมีวันไหนไหมที่เธอไม่หยุดด่า หยุดว่าฉันสักที”
เมนิลาเริ่มมีน้ำโห เธอสวนคืน “ก็ถ้านายทำตัวเองดีๆ ฉันจะต้องมานั่งปากเปียกปากแฉะ คอยพูดแต่เื่เดิมๆ ซ้ำซากอยู่แบบนี้ไหม”
“เธอเองก็มีข้อเสียเหมือนกันเหอะ ฉันยังไม่ว่าเลย นี่เพราะเกรงใจหรอกนะ”
เธอไม่ยอมแพ้ “แต่ก็มั่นใจว่า ข้อดีฉันมีเยอะกว่านายก็แล้วกัน”
เตชินทร์สะอึก … เออ ก็จริง
เมนิลาแสยะยิ้ม “เถียงไม่ออกล่ะสิ”
แต่เพราะเพิ่งกลับจากทัวร์นรกที่ต้องเจอแต่ลูกทัวร์เื่มากมาตลอดเกือบสัปดาห์ เมนิลาก็แทบจะไม่เหลือแรงทรงตัวยืนแล้ว เธอถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยอ่อน ครั้งนี้เธอจะยอมสงบศึกให้เขาก็แล้วกัน
“เลิกทะเลาะกันเถอะ เมย์เพิ่งกลับจากทัวร์ เมย์เหนื่อย”
แต่เพราะความอยากเอาชนะมันครอบงำจิตใจเตชินทร์ เขายังคงเลือกที่จะต่อปากต่อคำกับเมนิลาต่อ
“เอาอะไรมาเหนื่อย เป็ไกด์สบายจะตาย”
เมนิลาที่ได้ยินดังนั้นก็ชะงัก เธอหันไปมองเตชินทร์นิ่ง
เมื่อเห็นว่าคำพูดนั้นสามารถตอกใจเมียได้ เตชินทร์ก็ยืดตัวตรงแล้วกอดอกด้วยท่าทีกวนประสาท
“หรือไม่จริง? เห็นไปเที่ยวนู่นเที่ยวนี่อยู่ตลอดเลยนี่”
เมนิลาฉุนกึก เธอขบกรามแน่น พยายามระงับความโกรธจนเผลอกำหมัดไปโดยไม่รู้ตัว
“อีกอย่าง แค่พาคนไปเที่ยวเอง ใครๆ ก็ทำได้ ไม่ต้องมานั่งปวดหัวแก้งานส่งลูกค้าเหมือนฉันด้วย…ดูสิ ชิลจะตาย”
ผลัวะ!
เมนิลาปล่อยหมัดเข้าที่ใบหน้าของเตชินทร์จนกรามแทบเคลื่อน
“โอ๊ยย!” เตชินทร์กุมเข้าที่ใบหน้าตัวเอง
“ออกไป…” เมนิลาพูดนิ่งๆ
“ทำบ้าอะไรของเธอเนี่ย”
“ออกไป”
“เอ่อ…”
“ฉันบอกให้ออกไป!!!”
เมนิลาะโใส่เตชินทร์อย่างเหลืออด ก่อนจะก้มลงไปหยิบเศษซากขยะที่เตชินทร์ทำทิ้งไว้ตลอดหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมา ขว้างปาใส่เขาเพราะ้าจะไล่ให้ออกห่างจากตัวเธอ ทำเอาคนที่พยายามจะปากแจ๋วก่อนหน้านี้ วิ่งตาลีตาเหลือกออกมาสตาร์ทรถหน้าบ้านแล้วขับหนีแทบไม่ทัน
ในขณะเดียวกัน สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นภาพถ่ายสติกเกอร์ของเมนิลาที่ติดอยู่บนกระจกมองหลังเข้าพอดี เตชินทร์จึงหรี่ตามองเธออย่างเคียดแค้น
ฝากไว้ก่อนเถอะ ยัยปีศาจ!
โปรดติดตามตอนต่อไป
-----------------------------------------------------
เ้าต้นนุ่น:
เอาแล้วเฮียชิน ดันไปกระตุกต่อมนางั์เข้าซะแล้ว
ทำเป็เก่ง สุดท้ายก็วิ่งหางจุกตู๊ดเหมียนหมาาา
77
