ณ กระท่อมริมลำธาร ยามนี้เสวียอี้ได้พาอวี้ชิงลั่วภรรยากลับมาถึงเป็ที่เรียบร้อยแล้ว ทว่า…นางเอาแต่ร้องห่มร้องไห้ มิยอมปริปากพูดถึงเหตุการณ์อันน่าอัปยศอดสูที่เกิดขึ้นเลยแม้แต่น้อย...
"ชิงลั่วหากเ้าเอาแต่ร้องไห้อยู่เช่นนี้ แล้วพี่จะทราบได้อย่างไรว่าเกิดอันใดกับเ้า แล้วไหนจะหนานหนานอีก มิรู้เป็ตายร้ายดีเช่นไรบ้าง"
เสวียอี้เอ่ยปากถามชิ่งลั่วด้วยความเป็ห่วง ทว่า…พอนางได้ยินชื่อของบุตรชายบุญธรรมตัวแสบ อวี้ชิงลั่วก็ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง ก่อนจะพลันร้องไห้ออกอย่างหนักยิ่งกว่าเดิม ภาพนั้นทำเอาเสวียอี้ยิ่งรู้สึกเป็ห่วงบุญชายบุญธรรมของมันมากขึ้น โดยหารู้ไหมว่า เื่ราวที่บังเกิดอยู่ในยามนี้ ก็มาจากเ้าอวี้ชิงหนานสารเลวผู้นี้นี่เอง ก่อนที่ในยามนั้นจะมีเสียง เสียงหนึ่งเอ่ยขึ้นที่หน้ากระท่อม
"พี่เสวียอี้พวกข้ากลับมาแล้ว"
เมื่อได้ยิน เสวียอี้จึงจำต้องทิ้งชิงลั่วไว้ลำพง และลุกออกไปดู ก่อนจะได้พบกับสหายร่วมสำนักคุ้มภัยทั้งสอง ที่ไล่ตามเงาร่างลึกลับซึ่งวิ่งออกมาจากถ้ำไป
"เป็ไรเช่นบ้าง เสินตง ลู่อิง ตามจับมันได้หรือไม่" เสวียอี้เอ่ยถาม ทว่า...คนทั้งสองที่ได้ยินกับส่ายหน้าด้วยความผิดหวัง
"ขออภัยด้วยเสวียอี้ พวกเราไล่ตามไปสุดกำลัง ทว่า…กลับโดนะเิควันของมันปาใส่ จนทำให้คลาดสายตาในที่สุด"
"ไอ้โจรชั่วผู้นี้มันร้ายกาจนัก มีอาวุธลับเป็ะเิควันเสียด้วย ข้าว่ามันจะต้องเป้นจอมโจรเด็ดบุบผาที่อาละวาดอยู่ใน่นี้เป็แน่" ลู่อิงเอ่ยขึ้น
"จอมโจรเด็ดบุปผาหรือ...? ข้าก็เคยได้ยินมาอยู่บ้าง แต่ได้ข่าวว่ามันสร้างความวุ่นวายอยู่แถวเมืองทางใต้มิใช่รึ..? ไฉนขึ้นมาถึงภาคกลางได้" เสวียอี้เอ่ยออกมาพร้อมขมวดมุ่นคิ้วด้วยความสงสัย จากนั้นเสินตงสหายของมันก็ได้เอ่ยขึ้นมาบ้าง
"แล้วแม่นางชิงลั่วเล่า เป็เช่นไรบ้าง นางได้พูดสิ่งที่เกิดขึ้นหรือไม่"
เสวียอี้สั่นหน้าอย่างแช่มช้า พร้อมถอดทอนหายใจออกมายาว ๆ อย่างสิ้นหวัง
"ไม่เลย เสินตง นางเอาแต่ร่ำไห้ ข้าถามอะไรนางก็ไม่ตอบสักอย่าง โดยเฉพาะยามข้าถามถึงเื่ของหนานหนาน นางก็ยิ่งหวาดกลัว และร้องหนักกว่าเดิม จนทำให้ข้าใจเสียไปหมดแล้ว เพราะไม่รู้ว่ายามนี้หนานหนานบุตรชายของข้าเป็เช่นไรบ้าง..."
"หนานหนานกระนั้นหรือ...?" เสินตง กับลู่อิง ทวนคำ ก่อนมองหน้ากัน
"ใช่หนานหนาน พวกเ้ามีอะไรงั้นรึ"
"ถ้าเป็หนานหนานล่ะก็ พวกข้าทั้งสอง พบเขาสลบอยู่ข้างทาง หลังจากที่เรากำลังจะกลับมารายงานเ้า ขออภัยที่บอกช้าไปหน่อย ยามนี้ข้าให้เข้านอนพักอยู่ที่โรงเตี๊ยมในเมือง ปานนี้คงน่าจะฟื้นแล้วกระมัง เสินตงเ้าไปพาหนานหนานมาที เร็วเข้า"
"ทราบแล้วพี่ ลู่อิง พี่เสวียอี้โปรดรอสักครู่" พอชายที่ชื่อเสินตงกล่าวจบมันก็หมุนกายหันหลังเดินจากไปอย่างรวดเร็ว ส่วนเสวียอี้ยามนั้นก็รู้สึกโล่งใจราวกับยกูเาออกจากอก ก่อนจะเผยรอยยิ้มแห่งความยินดีออกมา
"วิเศษ วิเศษนัก ขอบใจพวกเ้าทั้งสองคนจริง ๆ เช่นนั้นข้าขอตัวไปบอกชิงลั่วก่อน นางจะต้องดีใจเป็อย่างมากแน่ ๆ" พูดจบเสวียอี้ก็รีบเดินกลับมาหาอวี้ชิงลั่วด้วยท่าทางดีอกดีใจ ก่อนจะแจ้งข่าวเื่ของอวี้ชิงหนานให้นางทราบ ทว่า… เมื่ออวี้ชิงลั่วได้ฟัง นางกลับตื่นใ จนตัวแข็งทื่อ ท่าทางเช่นนั้นทำเอาเสวียอี้ใไม่น้อย ก่อนที่มันจะคิดในใจว่า
นางดีใจจนสติหลุด ที่ทราบว่าหนานหนานปลอดภัยกระนั้นรึ…? นั้นสินะ เป็มารดาที่ไหนก็ต้องรู้สึกเช่นนี้อยู่แล้ว โดยเฉพาะกับชิงลั่วที่รักหนานหนานประหนึ่งบุตรชายแท้ ๆ
เสวียอี้เข้าใจผิด และคิดไปเองทุกสิ่งทุกอย่าง ก่อนจะดึงร่างงามของอวี้ชิงลั่วเข้ามาโอบกอดอย่างรักใคร่ ทว่า…ในยามนั้น มันหาได้รู้เลยไม่ ว่าอวี้ชิงลั่วกำลังรู้สึกหวาดกลัวจับใจ และสับสนสุดขีด
นางคิดว่า เหตุใด..? เ้าอวี้ชิงหนานสารเลวจึงไม่หลบหนีไป แต่กลับแสร้งนอนสลบให้ถูกจับได้ มันเสียสติไปแล้วหรือ…?
นี่คือสิ่งที่อวี้ชิงลั่วคิดไม่ตก และในเมื่อเป็เช่นนี้ นางก็คิดต่อว่าควรทำเช่นไรจากนี้ดี ครั้นจะบอกความจริง ก็มิรู้เสวียอี้จะเชื่อนางหรือไม่ หากเชื่อ เ้าอวี้ชิงหนานคงจะตายอย่างน่าอนาถ ทว่า…ตัวนางเองก็ต้องอับอายไปจนชั่วชีวิตเช่นกัน และคงมิอาจสู้ผู้ใดได้อีกและในยามนั้นที่นางกำลังคิดอยู่ เสียงของใครบางคนที่อวี้ชิงลั่วหวาดกลัวที่สุดในยามนี้ ก็ได้เอ่ยดังขึ้น
"ท่านพ่อ...!! ท่านแม่ข้ากลับมาแล้ว…!!" เสียงของเ้าอวี้ชิงหนานสารเลวตัวแสบนั้นเอง มันส่งเสียงพร้อมกับวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาหา เสวียอี้ กับอวี้ชิงลั่ว
"โอ้ หนานหนานลูกพ่อ เ้าเป็อย่างไรบ้าง าเ็ตรงไหนหรือไม่ แล้วมันเกิดอันใดขึ้นเล่ามาให้หมด" เสวียอี้แค่นเสียงถามด้วยท่าทางร้อนใจเพราะเป็ห่วง และอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นแน่ ทว่า.... กลับตรงข้ามกับอวี้ชิงลั่วโดยสิ้นเชิง ยามนี้นางหลบสายตา เ้าอวี้ชิงหนาน ก่อนจะก้มหน้า นิ่งเงียบ ตัวสั่นระริกจากนั้นเ้าอวี้ชิงหนานก็พลันเริ่มปั้นน้ำเป็ตัวต่อหน้าบิดาบุญธรรมของมัน
มันเล่าว่าตนเองนั้น ออกไปเดินเล่น และบังเอิญได้พบเข้ากับ อวี้ชิงลั่วมารดาบุญธรรรม ที่กำลังถูกเ้าโจรเด็ดบุปผาล่วงเกินอยู่ ยามนั้นมันโมโหจนขาดสติ เลยพลันพุ่งเข้าไปเล่นงานเ้าโจรบ้ากาม แต่ด้วยความที่มันเป็เด็กจึงมิอาจสู้แรงผู้ใหญ่ได้ อวี้ชิงหนานเล่าว่ามันถูกทำร้ายจนหมดสติไป และกว่าจะรู้สึกตัว ก็เมื่อมีชายสองคนที่อ้างว่ารู้จักเสวียอี้มาพาไปพักที่โรงเตี๊ยม ก่อนจะฟื้นคืนสติ และถูกพากลับที่กระท่อมในยามนี้…
อวี้ชิงลั่วตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จ เล่นละคร ให้ตนเองดูเป็บุตรชายบุญธรรมยอดกตัญญูช่วยมารดาจากคนชั่ว ทั้ง ๆ ที่ในความเป็จริง มันนั้นแหละคือ เ้าโจรเด็ดบุปผาบ้ากามในเื่ที่ที่แต่งขึ้น
อวี้ชิงลั่วที่ได้ฟังนางก็ยิ่งเ็ปเป็อย่างมาก เ็ปที่ตนเองไม่กล้าพอจะพูดความจริง เ็ปที่บุตรชายบุณธรรมซึ่งเคยรักมาทำอะไรต่ำช้าเช่นนี้ ทว่า…สิ่งที่เ็ปที่สุดก็คือ ดูเหมือนเสวียอี้จะเชื่ออย่างหัวปักหัวปำว่า เื่ราวที่เกิดขึ้นเป็ ฝีมือของเ้าจอมโจรเด็ดบุปผาที่กระทำระตำตำบอนกับภรรยามันจริง ๆ
"ช่างน่าแค้นใจยิ่งนัก เ้าโจรต่ำช้า มาล่วงเกินเมียข้าไม่พอ แถมยังทำร้ายบุตรชายข้าอีก คอยดูเถอะ ข้าจะต้องลากคอเ้ามารับโทษอย่างสาสมให้จงได้"
เสวียอี้กำหมัดแน่น กัดฟันเสียงดังกรอด ด้วยความแค้น ก่อนที่มันจะคว้ากระบี่ และเตรียมจะเดินออกจากห้องไป
"หนานหนานพ่อฝากดูแม่เ้าด้วย ยามนี้พ่อขอไปตามล่าตัวไอ้โจรถ่อยบ้าตัณหาผู้นั้นก่อน" พูดจบเสวียอี้ก็พลันก้าวออกไปจากห้องด้วยท่าทางเดือดดาลสุดขีด ส่วนอวี้ชิงหนานก็แสร้งทำหน้าเศร้า ๆ ก่อนจะค้อมตัว ยกมือประสานรับคำบิดา ดังนั้นในยามนี้ภายในห้องจึงเหลือเพียงแค่ อวี้ชิงหนาน และอวี้ชิงลั่วอยู่กันตามลำพัง
บรรยากาศภายในห้องดูกดดันน่าอึดอัด และเต็มไปด้วยความเงียบอยู่สักพักใหญ่ ก่อนที่เ้าอวี้ชิงหนานตัวแสบจะเป็ฝ่ายพูดขึ้นก่อน
"ท่านแม่คงคาดไม่ถึงสินะ ว่า ข้าจะกลับมา ทั้ง ๆ ที่ข้าทำอันใดไว้กับท่านบ้าง หึ หึ แน่นอนข้าย่อมกลับมา เพราะทราบถึงนิสัยของท่านดี คนอย่างท่านแม่เมื่อเจอเื่น่าอับอายอย่างนั้นเข้าไปคงมิกล้าเอ่ยปากบอกท่านพ่อแน่ ๆ ข้ากล่าวถูกต้องหรือไม่…"
ถ้อยคำที่เ้าอวี้ชิงหนานเปล่งออกมานั้นมิได้ต่างกับคมมีดที่พุ่งเข้าแทงกลางอกของอวี้ชิงลั่ว มันพูดถูกต้องทุกประการ แถมเมื่อมันกล่าวจบ นางยังมีท่าทางตื่นใสุดขีด นี่ก็ยิ่งแสดงให้เห็นว่า เ้าอวี้ชิงหนานคิดถูก
"โอ้ โอ้ โอ้ ข้าเดาถูกสินะ ท่านแม่ ฮ่า ฮ่า ฮ่า ท่านช่างเดาใจง่ายยิ่งนัก" เ้าอวี้ชิงหนานหัวร่ออย่างชั่วร้าย ก่อนที่อวี้ชิงลั่วจะเอ่ยขึ้นอย่างแ่เบาว่า
"เช่นนั้น…เ้าประสงค์สิ่งใดจากข้าอีก"
"ประสงค์สิ่งใดหรือ….? เื่นั้นข้าก็ยังคิดไม่ออก แต่ยามนี้มันจะดีมาก หากท่านแม่ ช่วยเล่นละครตามน้ำไปกับข้า และทำให้ทุกอย่างเป็ปรกติเช่นเดิม"
"เช่นเดิมหรือ... เ้าเด็กชั่วช้าสารเลว เ้าทำแบบนั้นกับข้า แล้วยังจะมีหน้ามาขอให้ข้าทำทุกอย่างเหมือนเดิม นี่เ้า…"
"ก็ตามใจท่านแม่นะ เพราะยามนี้ข้ามิมีอันใดจะเสียแล้ว หากความจริงถูกเปิดเผย ข้าก็อาจจะถูกท่านพ่อจับเข้าคุก หรือไม่ก็ถูกเขาสังหาร แต่ท่านแม่สิ จะต้องเจอกับสายตาดูถูกเหยียดหยามของผู้ใดบ้าง พวกเขาจะมองท่านเหมือนเดิมอีกหรือไม่ ลองคิดดูก็แล้ว ฮ่า ๆ ๆ ๆ"
เ้าอวี้ชิงหนานกล่าวจบมันก็ะเิเสียงหัวร่อดังลั่น พร้อมกับรอยยิ้มชั่วร้ายน่าเกลียดบนใบหน้า ก่อนจะหมุนกาย หันหลังเดินจากไป โดยทิ้งให้อวี้ชิงลั่ว นั่งก้มหน้าพร้อมกับหลั่งน้ำตาออกมาอีกครั้ง ด้วยความเ็ปแสนสาหัสภายในใจ...
จบบท
1K
