ตอนที่ 6: ลุยตลาดมืดกับองครักษ์จำเป็
ณ ตลาดมืดท้ายเมืองหลวง สถานที่ที่ราตรีนี้ไร้ซึ่งกฎหมาย แสงตะเกียงน้ำมันสีส้มหม่นส่องกระทบเงาร่างของผู้คนที่เดินขวักไขว่โดยมีผ้าคลุมหน้าปิดบังมิดชิด กลิ่นอายของสิ่งผิดกฎหมาย ทั้งของเถื่อน ยาพิษ และการพนันอบอวลไปทั่วตรอกซอกซอย
ซ่งจื่อเหว่ย ในชุดบุรุษผ้าไหมเนื้อดีสีครามเข้ม สวมหมวกสานขลิบผ้าโปร่งบางสีดำเพื่อบดบังใบหน้าครึ่งบน ท่าทางกิตติมศักดิ์สง่างามสมฐานะ "นายน้อยเจียง" พ่อค้าผู้มั่งคั่งจากแดนใต้ที่ตั้งใจมาจับจ่ายในตลาดมืด
ทว่า สิ่งที่ทำให้นักบัญชีหนุ่มรู้สึกอึดอัดที่สุดในยามนี้ ไม่ใช่บรรยากาศรอบตัว... แต่เป็ "องครักษ์ร่างั์" ที่เดินตามหลังเขามาติด ๆ ต่างหาก
ชินอ๋องหาน บัดนี้อยู่ในคราบของบุรุษชุดดำธรรมดา ไร้แววรถเข็นไม้และหน้ากากอ๋องผู้เฉื่อยชา ทรงปล่อยผมยาวสลัดมาปรกโครงหน้าคมกริบ แผ่นหลังกว้างเหยียดตรง แผ่รังสีคุกคามจนพวกนักเลงเ้าถิ่นที่เดินผ่านยังต้องรีบหลบทางให้
"ท่านอ๋อง... ท่านเดินห่าง ๆ ข้าสักหน่อยได้มั้ยเดินติดกันปานนี้ คนอื่นเขาจะนึกว่าท่านเป็เ้าหนี้ตามมาทวงเงินข้ามากกว่าองครักษ์นะ" จื่อเหว่ยขยับริมฝีปากกระซิบสั่ง แสร้งทำเป็เดินดูเครื่องลายคราม
"ข้าบอกเ้าแล้วไง ว่าข้างนอกนี้ให้เรียกข้าว่า 'อาหาน'" เสียงทุ้มต่ำตอบกลับมาอย่างไร้ความรู้สึก ทว่าดวงตาคมดุจเหยี่ยวกลับตวัดมองชายฉกรรจ์กลุ่มหนึ่งที่แอบชำเลืองมองมาทางจื่อเหว่ยอย่างไม่เป็มิตร "และหากข้าอยู่ห่างเ้าเกินสามก้าว แล้วมีคนรู้ว่านายน้อยหน้าหวานคนนี้แท้จริงคือพระชายาแห่งวังอ๋องเก้า... เ้าคิดว่าหัวเ้ากับหัวข้า สิ่งใดจะหลุดก่อนกัน?"
จื่อเหว่ยสูดหายใจเข้าลึก ยอมสงบปากสงบคำแต่โดยดี เขาเดินนำมาจนถึงจุดหมายที่สืบทราบจากสมุดบัญชีลับ... ‘โรงเตี๊ยมฟู่หรง’
ภายนอกมันดูเหมือนโรงเตี๊ยมธรรมดาที่มีบ่อนพนันขนาดเล็กซ่อนอยู่ด้านหลัง จื่อเหว่ยแสร้งทำเป็บุรุษใจถึง เดินตรงไปที่โต๊ะพนันถั่วทันที มือเรียวสวยหยิบตั๋วเงินปึกใหญ่วางแหมะลงบนโต๊ะอย่างไร้ความเสียดาย
"ตามงวดนี้ ทั้งหมด!" จื่อเหว่ยเอ่ยเสียงเรียบ ตบตาว่าเป็เศรษฐีใจใหญ่
สายตาของเ้ามือบ่อนและผู้ดูแลโรงเตี๊ยมสบกันทันที พวกมันหรี่ตามอง "นายน้อย" แปลกหน้าคนนี้อย่างจับผิด ทักษะการคำนวณของจื่อเหว่ยทำให้เขาชนะพนันติดต่อกันถึงสามตารวด จนเงินกองท่วมโต๊ะ และนั่นเป็ไปตามแผน... มันดึงดูดให้ปลาใหญ่ฮุบเหยื่อ
"นายน้อยท่านนี้ฝีมือไม่เบา" ชายชุดหรูหราผู้เป็ผู้ดูแลโรงเตี๊ยมเดินเข้ามาหา พร้อมยิ้มประจบ "แต่เงินจำนวนนี้ดูจะเล็กน้อยไปสำหรับท่านมหาเศรษฐีแดนใต้ สนใจเข้าไปเล่นใน 'ห้องโถงชั้นใน' ที่มีเดิมพันสูงกว่านี้หรือไม่ขอรับ?"
"นั่นคือสิ่งที่ข้า้าอยู่พอดี" จื่อเหว่ยยิ้มกริ่มใต้ผ้าโปร่งบาง
ทว่า ก่อนที่เขาจะก้าวเท้าตามไป แรงบีบมหาศาลจากฝ่ามือหนาของ 'องครักษ์อาหาน' ก็คว้าหมับเข้าที่ต้นแขนของเขาไว้แน่น รังสีสังหารจากตัวของอ๋องเก้าเข้มข้นขึ้นจนจื่อเหว่ยััได้
"นายน้อย... ข้างในนั้นกลิ่นอายไม่ชอบมาพากล" หานกระซิบเสียงเยือกเย็น สายตาจับจ้องไปยังเงาร่างของกลุ่มชายชุดดำที่แฝงตัวอยู่ตามมุมมืดของห้องโถงชั้นใน
"มาถึงสุ่มเสือแล้ว จะไม่ยอมเข้าถ้ำเสือได้อย่างไร... เชื่อมือข้าเถอะ อาหาน" จื่อเหว่ยหันไปสบตาคมคู่ดวงนั้นอย่างมุ่งมั่น แววตาของนักบัญชีหนุ่มไม่มีความหวาดกลัว มีเพียงความ้าที่จะกระชากหน้ากากคนโกงชาติ
หานนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ปล่อยมือ แต่ขยับตัวมาบังซ้อนหลังจื่อเหว่ยไว้ในระยะที่พร้อมจะชักกระบี่ได้ในเสี้ยววินาที "หากเกิดสิ่งใดขึ้น... เ้าต้องอยู่ข้างหลังข้าเท่านั้น"
ทั้งคู่ก้าวเดินเข้าสู่ห้องโถงชั้นในของโรงเตี๊ยมฟู่หรง โดยที่จื่อเหว่ยไม่รู้เลยว่า... สิ่งที่รอเขาอยู่ไม่ใช่แค่โต๊ะพนัน แต่อาจเป็กับดักที่พร้อมจะฉีกกระชากหน้ากากพระชายาของเขาให้พังพินาศ!
857
