ย้อนเวลาสู่ยุค 80 : สาวอวบผงาดฟ้า เปลี่ยนชะตามหาเศรษฐี 【จบ】

        หลันเยวี่ยแน่ใจว่าเงาคนที่เดินออกมาจากลานบ้านคือหลินซือหย่วนจริงๆ 

        เขาออกมาทำอะไรเวลานี้กันนะ?

        ไปห้องน้ำงั้นเหรอ?

        ไม่น่าใช่ห้องน้ำบ้านเขามันอยู่ในลานบ้านนี่นา

        เดี๋ยวนะหมอนั่นเหมือนจะแบกอะไรอยู่ด้วยนี่

        หลันเยวี่ยนึกว่าตัวเองตาฝาดพอกะพริบตาแล้วมองดูอีกที ถึงได้มั่นใจว่าตนไม่ได้ตาฝาดไปจริงๆ

        หลินซือหย่วนกำลังแบกคานหาบจริงๆด้วย!

        หลินซือหย่วนแบกคานหาบไว้พร้อมกับก้าวฉับๆด้วยขายาวๆ ของเขา ไม่นานร่างก็หายลับไปจากสายตา

        ตอนนี้หลันเยวี่ยลืมไปแล้วว่าขาตัวเองชาเธอครุ่นคิดว่าเวลานี้หลินซือหย่วนไม่หลับไม่นอนแล้วแบกคานหาบไปไหน?

        แล้วในหาบนั่นใส่อะไรไว้กันนะ?

        เมื่อกลับเข้าไปดูนาฬิกาในบ้านก็เพิ่งจะตีสามสี่สิบนาที

        พอล้มตัวลงนอนหลันเยวี่ยก็ข่มตาหลับไม่ลงเสียแล้ว

        ภาพที่เพิ่งเห็นกับตาเมื่อครู่มันเอาแต่วนเวียนอยู่ในหัวตลอด

        ดูเหมือนว่าหลินซือหย่วนจะไม่ใช่คนแบบที่เธอคิดไว้

        คิดไปคิดมาหลันเยวี่ยก็ผล็อยหลับไป พอตื่นขึ้นมาอีกทีฟ้าก็สางแล้ว

        หลังจากตื่นนอนหลันเยวี่ยก็ยังไม่หายสงสัยว่าหลินซือหย่วนที่ตื่นเช้ากว่าไก่จะแบกคานหาบไปไหน

        ตอนกินข้าวเช้าหลันเยวี่ยเลยลองถามจ้าวหงเหมย “แม่คะหลานชายสุดที่รักของย่าใหญ่เอาแต่กินแล้วไม่ทำอะไรเลย จริงๆ เหรอคะ?”

        จ้าวหงเหมยถอนหายใจและตอบด้วยน้ำเสียงปนเสียดาย“เฮ้อ! แม่ไม่ค่อยเห็นเขาลงไปทำงานในไร่นาเลยนะเมื่อก่อนเขายังเรียนหนังสืออยู่ ก็ไม่แปลกถ้าจะไม่ต้องทำงานแต่พอจบมัธยมปลายแล้วสอบเข้ามหาวิทยาลัยไม่ได้ เขาก็ไม่คิดจะลงแรงทำนาที่บ้านบ้าง”

        ถิงถิงก็เสริมว่า“พี่ ก็เห็นๆ อยู่ว่าหลินซือหย่วนแต่งตัวเนี้ยบทุกวันท่าทางแบบนั้นจะไปเหมือนชาวไร่ชาวนาได้ยังไงคะ”

        ถิงถิงเป็นสาวขยันขันแข็งเธอจึงเกลียดพวกขี้เกียจอย่างหลินซือหย่วนเข้าไส้

        ตอนที่หลันเยวี่ยเพิ่งกลับมาบ้านถิงถิงเลยวางตัวห่างเหินกับเธอ

        ตอนนั้นหลันเยวี่ยทั้งตะกละทั้งขี้เกียจแถมยังมีเรื่องให้จุกจิกกวนใจอีกเยอะ ไม่น่ารักเอาซะเลย

        หลันเยวี่ยไม่ได้เล่าเรื่องที่ตัวเองตื่นตั้งแต่เช้ามืดให้คนในบ้านฟังเธอคิดว่าอยากจะดูลาดเลาไปก่อน

        ดังนั้นตอนตีสามในวันต่อมาหลันเยวี่ยจึงค่อยๆ ลุกขึ้นมาอย่างเงียบเชียบ

        เธอไม่ได้ไปห้องน้ำ

        พอออกมาจากลานบ้านเธอก็หันไปทางบ้านของหลินซือหย่วน และมองเห็นแสงไฟจริงๆ 

        ไม่นานนักไฟก็ดับลงแล้วประตูก็เปิดออก

        หลันเยวี่ยซ่อนตัวแอบส่องดูอยู่หลังต้นไม้ใหญ่

        เหมือนกับเมื่อวานเปี๊ยบประตูใหญ่เปิดออกแล้วหลินซือหย่วนก็เดินออกมาข้างนอกพร้อมกับแบกคานหาบไว้เหมือนเดิม

        ในขณะที่หลันเยวี่ยกำลังครุ่นคิดว่าในหาบนั่นมีของอะไรไฟฉายก็ส่องมาทางนี้ แสงไฟเข้าตาเธอเต็มๆ

        หลันเยวี่ยรีบเบือนหน้าหนีแล้วแสงไฟฉายก็เลื่อนผ่านตัวเธอไป

        ถึงจะรู้ว่าตัวเองโดนใครบางคนจับได้แล้วแต่หลันเยวี่ยก็ยังหลบอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ต่อไปรอจนกระทั่งคนคนนั้นหายลับไปในเงามืด

        พอหายไปจนไม่เห็นแม้แต่เงาแล้วหลันเยวี่ยก็ออกมาจากหลังต้นไม้ แล้วรีบเดินกลับบ้าน

        ประจำเดือนของถิงถิงใกล้จะหมดแล้วเธอจะอยู่บ้านเฉยๆ อีกคงไม่ได้ดังนั้นเธอเลยบอกหลันเยวี่ยว่ากินข้าวเช้าเสร็จแล้วค่อยขึ้นเขาไปหาของป่าด้วยกัน

        หลังจากรู้ว่าขึ้นเขาคนเดียวอาจจะเจองูได้หลันเยวี่ยก็ไม่กล้าขึ้นเขาไปคนเดียวอีกเลย

        พอกินข้าวเช้าเสร็จสองพี่น้องกำลังเก็บข้าวของเตรียมขึ้นเขา ก็มีคนมาที่บ้าน

        คนที่มาก็ไม่ใช่คนอื่นคนไกลอาสะใภ้รองกับอาสะใภ้สามของสกุลหูนั่นเอง

        ถึงจะไม่ชอบสองคนนี้แต่หลันเยวี่ยกับถิงถิงก็ทักทายพวกเธออย่างสุภาพ

        “ไอ๊หยา หลันเยวี่ยเอ๊ย ท่าทางผอมลงไปเยอะเหมือนกันนะเนี่ย ตอนกลับมาใหม่ๆยังอ้วนท้วนกว่านี้อีก ก็จริงนะที่นี่มันจะไปมีอะไรดีเหมือนตอนอยู่ในเมืองได้ยังไงกันล่ะ!” คนที่พูดนั่นก็คืออาสะใภ้รอง

        ดวงตาเจ้าเล่ห์ของสะใภ้รองเหลือบมองสำรวจหลันเยวี่ยตั้งแต่หัวจรดเท้า

        สะใภ้สามรีบเสริม“อาก็ว่าหลันเยวี่ยผอมลงเยอะเลย แหมอยู่ในเมืองกินดีอยู่ดีออกอย่างนั้น ในชนบทกว่าจะได้กินเนื้อสักมื้อก็แทบแย่”

        สะใภ้ทั้งสองคนพูดจาเข้าขากันดีราวกับจะบอกว่าหลันเยวี่ยอยู่กับพ่อแม่แท้ๆ ไม่สุขสบายเท่าอยู่กับพ่อแม่อุปถัมภ์เหมือนกำลังยุแยงตะแคงรั่วความสัมพันธ์ของคนในครอบครัวกลายๆ

        หลันเยวี่ยหัวเราะอย่างเปิดเผยต่อหน้าแขกที่ไม่ได้รับเชิญทั้งสอง“พวกคุณอา บอกว่าหนูผอมลง แสดงว่าหนูผอมลงจริงๆ นั่นแหละค่ะถ้าผอมลงอีกหน่อย ก็จะหุ่นดีพอๆ กับหูหลิงหลิงแล้วสินะคะแบบนี้เธอจะได้ไม่ต้องเรียกหนูว่ายัยหมูตอนอีก”

        “หลันเยวี่ยเอ๊ย อารู้นะว่าหลิงหลิงเรียกเธอแบบนั้นมันไม่ดีพวกอาก็ตำหนิหล่อนให้ไปแล้ว” ใบหน้าของสะใภ้รองแดงระเรื่อขึ้นมาเล็กน้อย

        แต่ไม่ว่าอย่างไรการที่หูหลิงหลิงตั้งชื่อเล่นล้อเลียนลูกพี่ลูกน้องของตัวเองก็ทำให้คนเป็นพ่อเป็นแม่ต้องอับอายอยู่ดี

        หลันเยวี่ยไม่เชื่อหรอกว่าอาสะใภ้รองพูดจริง“ในเมื่ออาสะใภ้รองบอกว่าตัวเองกับสามีด่าหูหลิงหลิงให้แล้วหนูก็จะไม่ถือสาหาความอะไรเธอแล้วค่ะ หนูเห็นว่าบนหน้าหูหลิงหลิงเริ่มมีจุดดำๆขึ้นเยอะแยะเลย อย่าปล่อยให้เป็นฝ้าเป็นกระไปเลยนะคะ จะให้ดีลองหาของเย็นๆมาทาดูสิคะ”

        พวกอาไม่ใช่เหรอที่หัวเราะเยาะหาว่าเธออ้วนก่อนถ้างั้นเธอก็จะเอาปมด้อยของพวกอามาพูดดูบ้าง

        ใบหน้าของอาสะใภ้รองบูดเบี้ยวเพราะบนหน้าแก้มทั้งสองข้างของเธอมีกระดำกระด่างเล็กใหญ่อยู่เต็มไปหมด“ใครๆ ก็มีจุดดำบนหน้าบ้างกันทั้งนั้นแหละน่า”

        “นั่นน่ะสิ ทำงานตากแดดตากลมทุกวัน หน้ามันจะไม่ดำได้ยังไงกัน” สะใภ้สามก้มหน้าลงโดยไม่รู้ตัว

        ถึงแม้ว่าบนหน้าของเธอจะไม่ได้มีกระมากนักแต่ก็มีหลุมสิวขรุขระอยู่เต็มไปหมด

        จ้าวหงเหมยรีบพูดแทรกขึ้นมาแก้สถานการณ์ด้วยรอยยิ้ม“ทำงานตากแดดตากลม มันก็ทำให้หน้าไม่สวยจริงๆ นั่นแหละ”

        สะใภ้ทั้งสองคนไม่ได้มาแค่คุยเล่นเฉยๆสะใภ้สามบอกจุดประสงค์ให้จ้าวหงเหมยฟัง “พี่สะใภ้วันอาทิตย์นี้เป็นวันเกิดคุณย่าของพวกเราตามหลักแล้ววันเกิดของคุณย่าควรจะจัดที่บ้านพี่สะใภ้ ก็เพราะพวกพี่เป็นบ้านใหญ่แต่คุณย่าพักอยู่กับพวกเรา วันเกิดก็ต้องจัดที่บ้านพวกเราอยู่แล้ว”

        พวกสะใภ้มักจะเรียกแม่สามีของตัวเองว่าคุณย่าลับหลัง

        ไม่ใช่แค่สะใภ้ทั้งสามคนของสกุลหูที่เรียกแบบนี้แต่คนท้องถิ่นส่วนใหญ่ก็เรียกกันแบบนี้

        ปกติต้องมีลูกมีหลานแล้วถึงจะเรียกได้ถ้าไม่มีลูกแล้วไปเรียกแม่สามีว่าคุณย่า มันก็ไม่ค่อยเหมาะสมเท่าไหร่

        เรียกแม่สามีว่าคุณย่าถ้ามีพ่อสามีก็จะเรียกว่าคุณปู่

        ส่วนลูกเขยจะเรียกพ่อตาแม่ยายของตนว่าคุณตาคุณยายกันจนติดปาก

        มีหลายครั้งที่ลูกชายลูกสาวก็ทำตามคู่ของตัวเองเรียกพ่อแม่แบบที่คู่สมรสของตัวเองเรียก

        สะใภ้สามอ้อมค้อมอยู่นานกว่าวกจะเข้าเรื่อง“วันเกิดของคุณย่าจะมีญาติมากันเยอะ ต้องเตรียมของหลายอย่างพวกเราสามบ้านมารวมเงินกัน พรุ่งนี้เป็นวันตลาดนัดแล้วจะได้เตรียมซื้อของที่ต้องใช้ในวันเกิดกันค่ะ”

        พอสะใภ้สามพูดจบสะใภ้รองก็รีบพูดเสริม “พี่สะใภ้ฉันคุยกับบ้านสามแล้วว่าเสื้อตัวใหม่ที่คุณย่าจะใส่ในวันเกิดฉันจะเป็นคนตัดเย็บให้ ดังนั้นเรื่องรวมเงินฉันขอออกเงินน้อยกว่าคนอื่นนิดหน่อยนะคะ”

        สะใภ้สามพูด“ถ้าสะใภ้รองออกน้อยกว่าคนอื่น พี่สะใภ้บ้านพี่กับบ้านฉันก็ต้องออกเงินเยอะกว่าเดิมน่ะสิถ้าเป็นแบบนี้เงินบ้านพวกเราจะไม่พอใช้เอานะคะ”

        สะใภ้รองบอกว่าเธอจะตัดเสื้อใหม่ให้คุณย่าดังนั้นเรื่องรวมเงินเตรียมงานวันเกิด เธอจึงขอออกน้อยกว่าคนอื่น

        เพราะบ้านรองออกน้อยกว่าบ้านใหญ่กับบ้านสามเลยต้องออกเงินมากกว่าเดิม

        ฟังเผินๆก็ดูเหมือนไม่มีอะไร แต่พอลองคิดดูดีๆ แล้วมันก็แปลกๆ อยู่นะ