ติณที่กำลังจมดิ่งในห้วงนิทราและฤทธิ์แอลกอฮอล์ สะดุ้งโหยงเพราะแรงฟาดและแสงไฟที่แยงตา คิ้วเข้มขมวดยุ่ง ก่อนจะส่งเสียงครางในลำคอด้วยความปวดหัวจี๊ด แล้วค่อย ๆ ปรือตาขึ้นมามองอย่างยากลำบาก ในใจนึกว่าไอ้ชัยหรือลูกน้องคนไหนมันกล้ามาลองของปลุกเขาเวลานี้
แต่ทว่า... เมื่อภาพตรงหน้าเริ่มชัดเจนขึ้น หัวใจที่แห้งเหี่ยวกลับกระตุกวูบอย่างแรง เพราะภาพที่เห็น คือใบหน้าหวานละมุนของเด็กใจร้าย ที่หลอกปั่นหัวคนแก่ให้หลงรักจนหัวปักหัวปำ
ใบหน้านั้นเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา ดวงตากลมโตคู่สวยบวมเป่ง จมูกแดงก่ำราวกับผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก และกำลังจ้องมองเขาด้วยสายตาตัดพ้อ
"นะ... น้องแก้ม..." ชายหนุ่มเอ่ยเรียกชื่อเธอเสียงแ่ ก่อนจะยกมือขึ้นขยี้ตาตัวเองแรง ๆ แล้วตบแก้มตัวเองเบา ๆ เพื่อเรียกสติ "ฝัน... ฝันเหรอวะเนี่ย... สงสัยจะเมาค้างจนเห็นภาพหลอนซะแล้วกู"
เขาพึมพำกับตัวเอง และยิ้มเศร้า ๆ ให้กับภาพตรงหน้า ก่อนจะเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาให้ "คนใจร้ายมาเข้าฝันพี่ทั้งที... ทำไมมาร้องไห้ตาบวมแบบนั้นล่ะครับ..."
เพียะ!
"ไม่ได้ฝันโว้ยยย!" แก้มปัดมือเขาออกเต็มแรง ก่อนจะสะบัดหน้าหนีอย่างแง่งอน "ตัวจริง! เสียงจริง!... แล้วก็กำลังเสียใจมากด้วย"
"..." ติณชะงัก ‘เฮ้ย… นี่ไม่ใช่ฝันเหรอวะ’
แต่ยังไม่ทันที่นายช่างใหญ่จะได้ตั้งตัว พายุอารมณ์ของยัยตัวแสบก็พัดถล่มซ้ำทันทีแบบไม่ให้พักหายใจ
ตุ้บ! ตั้บ! จึ้ก!
"นี่แน่ะ! นี่แน่ะ!... อยากฝันดีนักใช่ไหม" กำปั้นเล็ก ๆ รัวใส่ไม่ยั้งมือ สลับกับนิ้วเรียวที่ระดมหยิก เข้าที่ต้นแขนและสีข้างเนื้อแน่น ๆ เต็มแรง เพื่อระบายความอัดอั้นตันใจที่สะสมมาทั้งคืน
"โอ๊ย ๆ ๆ! น้องแก้ม! ... เจ็บครับ! เจ็บ!" ติณร้องเสียงหลง ยกแขนขึ้นปัดป้องพัลวัน ความเมาค้างกระเจิงหายไปหมดสิ้น "หยุดก่อน! ... พี่เจ็บ"
"ไม่หยุด!" แก้มตวาดกลับ ทั้งทุบทั้งตีไม่ยอมผ่อนแรง "เจ็บสิดี! จะได้รู้ว่าหนูเจ็บกว่าพี่แค่ไหน"
"พี่ติณใจร้าย... ไม่รับสายหนู... ฮึก..." หญิงสาวร้องไห้โฮไป ทุบไป ปากก็พร่ำด่าไปไม่หยุดด้วยความน้อยใจ "คนนิสัยไม่ดี... คนแก่ขี้น้อยใจ... เกลียดที่สุดเลย"
มือเล็กหยิกเข้าที่เอวสอบหมับเข้าให้จนติณสะดุ้งตัวโหยง "รู้ไหมว่าหนูรอพี่โทรกลับทั้งคืน... ฮือออ... ไอ้ลุงบ้า ไอ้คนใจร้าย"
ติณไม่รู้จะทำยังไงที่จะหยุดยัยตัวแสบนี้ได้ ขืนปล่อยให้ทุบต่อไปช้ำในตายแน่ ก่อนจะรวบตัวคนตัวเล็กเข้ามากอดไว้แน่น ลืมไปเลยว่าตัวเองกำลังน้อยใจ และกำลังจะตัดใจจากคนในอ้อมแขน
"โอเค ๆ ๆ! พี่ยอมแล้ว หยุดก่อนครับ" ติณรีบลูบหลังปลอบคนในอ้อมกอดที่กำลังดิ้นขลุกขลัก "ใจเย็นก่อนนะ... แล้วคุยกันดี ๆ ว่ามันเกิดอะไรขึ้น"
"ทำไมพี่ติณไม่รับโทรศัพท์" แก้มตะเบ็งเสียง แล้วปล่อยโฮออกมาอีกระลอก "หนูโทรหาเป็ร้อยสาย... พี่ก็ไม่รับ... แถมยังใจร้ายตัดสายหนูทิ้งอีก ฮึก... นิสัยไม่ดี"
"คือ... พี่..." ติณอึกอักไปไม่เป็ จะให้บอกยังไงว่ากำลังเสียใจที่เห็นเธออยู่กับหนุ่มอื่น
ชายหนุ่มค่อย ๆ ดันร่างเล็กออกห่างเล็กน้อย แล้วมองหน้าเธอด้วยแววตาตัดพ้อ "พี่... พี่แค่อยากถอยออกมา... ให้หนูได้อยู่กับคนที่เหมาะสมกว่า"
แก้มชะงักทันที "ห๊ะ! ... อะไรนะ"
ติณเบือนหน้าหนีไปทางอื่น ไม่อยากสบตาให้ใจเจ็บไปมากกว่านี้ "เราสองคนมันต่างกัน... พี่เองก็อายุมากกว่าหนูตั้งเยอะ" เสียงทุ้มเริ่มสั่น และแฝงความน้อยเนื้อต่ำใจอย่างปิดไม่มิด "ถ้าหนูมีคนรักอยู่แล้ว... หนูก็อย่ามาปั่นหัวคนแก่เล่นเลยครับ... สงสารพี่เถอะ"
"เดี๋ยว! พี่ติณพูดเื่อะไร" แก้มะโสวนขึ้นมาทันควัน มือเล็กเอื้อมไปจับแก้มสากทั้งสองข้างหันกลับมา แล้วจ้องตาเขม็ง "หรือว่า… พี่ติณโกรธเื่ที่มหาลัยเมื่อวานใช่ไหมคะ"
ติณหลบสายตา อึกอักตอบเสียงเบา "ก็นั่น... แฟนหนู... แล้วหนูจะมาหลอกพี่ทำไม"
"แฟนบ้าแฟนบออะไรล่ะ" แก้มวีนแตกใส่ จนติณสะดุ้งโหยง หน้าเหวอไปเลย "โอ๊ยยย! หัวก็ยังไม่ล้าน ทำไมขี้น้อยใจเป็ตาแก่แบบนี้คะลุง"
หญิงสาวจ้องตาเขาอย่างเอาเื่ "ฟังหนูให้ชัด ๆ … ไอ้คนที่พี่เห็นน่ะ... มันชื่อต้น ... มันเป็เพื่อนสนิทของหนู… และที่สำคัญ"
แก้มเว้นจังหวะ ก่อนจะะโใส่หน้าเขาเน้น ๆ "มันเป็สาวสอง ... มันชอบผู้ชายยย ... มันไม่ได้ชอบหนู"
"..." ติณอ้าปากค้าง "ห๊ะ... สาว... สาวสอง"
"เอออออ!" แก้มลากเสียงยาวด้วยความเหลืออด "มันเป็สาวกว่าหนูอีก มันไม่ได้ชอบหนู เลิกมโนไปเองได้แล้ว"
"..." ติณสตั๊นไป 3 วินาที "ละ... แล้ว... แล้วหนู..." ติณเริ่มพูดติดอ่าง
"หนูไม่ได้คิดเล่น ๆ กับพี่ติณนะ" แก้มไม่ปล่อยให้เขาได้ตั้งสติ "หนูชอบพี่... หนูรักพี่... หนูจะเอาพี่ เข้าใจไหมคะ"
"อะ... เอา..." ติณหน้าแดงแปร๊ดลามไปถึงหู
"ใช่! หนูจะเอาพี่แค่คนเดียว ห้ามใครแย่งด้วย" หญิงสาวยื่นหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบชนกัน ลมหายใจอุ่นรดรินกันจนใจสั่น "เลิกคิดเองเออเอง แล้วตอบมาเดี๋ยวนี้..." แก้มจ้องตาเขาเขม็ง บังคับขู่เข็ญคำตอบ "ตกลงรักหนูไหม ... แล้วอยากเอาหนูไหม"
อึก!
ติณกลืนน้ำลายเอือกใหญ่ลงคอ หัวใจเต้นรัวแรงเมื่อเจอคำถามแบบฮาร์ดคอร์ "เอ่อ... ครับ... รักครับ... รักมากด้วย"
คำตอบทำให้แก้มหลุดยิ้มออกมาทั้งน้ำตา บรรยากาศตึงเครียดเมื่อครู่มลายหายไปทันที เหลือไว้แต่ความขัดเขินของตาลุง
"แล้วอีกข้อล่ะ..." แก้มยังไม่ยอมปล่อยผ่าน ยักคิ้วถามย้ำ "แล้วพี่อยากเอาหนูไหมคะ"
"..." ติณอ้าปากค้าง สตั๊นไปสามวิ ‘ผู้หญิงบ้าอะไรวะเนี่ย มาถามผู้ชายว่าอยากเอามั้ยโต้ง ๆ แบบนี้เลยเรอะ’
"เงียบทำไม ... ตกลงอยากเอามั้ย" แก้มตะคอกถามเสียงดุ
"เอาครับ... เอา" ติณตอบออกไปตามสัญชาตญาณ ก่อนจะสะดุ้งเมื่อรู้ตัวว่าพูดอะไรออกไป "เฮ้ย! ... มะ... หมายถึง..." เขารีบยกมือปฏิเสธพัลวัน หน้าแดงจนแทบะเิ "คือ... อยากครับ... แต่ไม่ใช่ตอนนี้ โอเคมั้ย"
แก้มหลุดขำออกมาทั้งน้ำตาเมื่อเห็นท่าทางลนลาน แต่ดูเหมือนคนแก่ขี้กังวลจะยังไม่วางใจ 100%
"แต่... หนูไม่อายเหรอครับ..." เขาถามเสียงอ่อย มองเด็กสาวที่สดใสราวกับดอกไม้ "ที่มารักคนแก่... แบบพี่"
แก้มส่ายหน้าช้า ๆ รอยยิ้มหวานละมุนปรากฏขึ้นบนใบหน้า ก่อนจะเอื้อมไปเกลี่ยไล้แก้มสากระคายเล่น "ไม่อาย..." เธอกระซิบข้างหูคนตัวโต "หนูชอบแบบนี้... มันแซ่บ... ถูกใจหนูที่สุดแล้วค่ะ"
…
ฝาก E book น้ำตาล รสแซ่บ ด้วยน้าาาา ใครอยากอ่านรวดเดียวจบ หรือรอไม่ไหวที่นี่เลย
"โอ๊ยยย... คุณพระคุณเ้าช่วย น้องแก้มลูกกก! หนูจะถามผู้ชายแบบนี้ไม่ได้"
พี่ติณถึงกับสมองรวน 55555 สงสารลุงเขานะคะ โดนเด็กมันปั่นหัวจนเสียทรงหมดแล้ว
สรุปว่าเื่ทั้งหมดเกิดจากความเข้าใจผิดเื่ แต่สุดท้ายก็จบแบบแฮปปี้นะคะ ยัยน้องยืนยันหนักแน่นขนาดนี้ งานนี้พี่ติณเตรียมตัวรับมือความแซ่บของน้องแก้มได้เลยค่ะ
ใครชอบความตรงไปตรงมาของน้องแก้ม หรือเอ็นดูความลนลานของพี่ติณ คอมเมนต์เม้าท์มอยกันหน่อยเร็ววว ตอนหน้าจะหวานหรือจะแซ่บแค่ไหน ต้องรอติดตามนะคะ
73
