บทที่ 24 ก้าวแรกสู่อิสรภาพ
นี่เป็ครั้งแรกที่ซุนเฉาเห็นเหวินหน่วนแต่เขาไม่คาดคิดว่าจะเป็สถานการณ์แบบนี้
เขาได้เห็นภาพถ่ายของเหวินหน่วนจากลู่กัวจื่อแล้ว พูดตามตรงว่าภาพถ่ายขาวดำนั้นค่อนข้างแตกต่างจากตัวจริงมาก
ไม่แปลกใจเลยที่ลู่กัวจื่อจะลืมเหวินหน่วนไม่ได้ ขนาดอยู่ในโรงพยาบาลก็ยังลืมอีกฝ่ายไม่ได้และขอให้เขามาส่งของกำนัลเหล่านี้ให้
ขาวและสวยจริง ๆ
แต่อารมณ์ของผู้หญิงคนนี้ไม่ดีเท่าที่ลู่กัวจื่อพูด
อ่อนโยนและมีคุณธรรมคืออะไร?
เธอไม่รู้เหรอว่าเธอกำลังจะแต่งงานกับใคร?
เขาคือลู่กัวจื่อจากตระกูลลู่ในเมืองหลวงเชียวนะ! แม้ว่าจะไม่ดีเท่าลู่จินฉวนแต่ชื่อของตระกูลลู่ก็ดีเกินพอที่จะแต่งงานกับหญิงสาวในชนบทคนไหนก็ได้!
เหวินหน่วนโง่หรือไง?
"คุณเหวินไปตลาดมางั้นหรือครับ" ซุนเฉาก้าวมาข้างหน้าและพูดด้วยรอยยิ้ม "คุณไม่จำเป็ต้องซื้อสิ่งของพวกนี้เลย ผู้อำนวยการลู่เตรียมของหลายอย่างเอาไว้ให้คุณแล้วครับ"
เหวินหน่วนมองเขาอย่างไม่แยแส เผยความเหยียดหยามและความไม่พอใจบนใบหน้าของเธอ
“ฉันไม่รับของอะไรทั้งนั้น” เธอพูดเรียบ ๆ “กลับไปบอกผู้อำนวยการของคุณว่าฉันไม่แต่งงานด้วยและให้เขาเลือกคนอื่นไปซะ"
“นังสารเลวนี่” เหวินเฟิงฉีกำลังจะตบหน้าเหวินหน่วน
ครั้งนี้เหวินหน่วนจะไม่ยอมให้เขาตีเหมือนครั้งก่อน ๆ แน่นอน
"พ่อจะทำร้ายหนูอีกแล้วเหรอ!" เธอถอดหมวกบนหัวออกเผยให้เห็นผ้าก๊อซสีขาวที่ปิดแผลหลังหัวของเธอไว้ "วันนั้นพ่อไล่หนูออกจากบ้านแล้ว ก็ควรจะถือว่าเราไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก ของสักอย่างหนูก็ไม่ได้เอาติดตัวมา สิ่งที่หนูควรตอบแทน หนูว่าหนูก็ตอบแทนคืนไปหมดแล้วจากการทำงานอย่างหนักมานานหลายปี หนูออกจากบ้านมาแล้ว พ่อยัง้าอะไรอีก? หรือพ่อ้าให้หนูตาย ๆ ไปซะ พ่อถึงจะพอใจ?”
เหวินหน่วนตัวสั่นและะโออกมาเมื่อถึงสองสามคำสุดท้าย
เธอคิดว่าเธอแสดงออกไปชัดเจนแล้ว และเธอได้ยุติความสัมพันธ์ของครอบครัวในวันนั้นแล้ว แต่เธอไม่คาดคิดว่าตัวเองจะไร้เดียงสาและประเมินความหน้าด้านของเหวินเฟิงฉีต่ำเกินไป
เขาต้องหน้าด้านขนาดไหนถึงยังกล้าขอให้เธอปฏิบัติต่อลู่กัวจื่อราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นและกลับมาทำอาหารให้ที่บ้าน?
"ดี! ดีมาก!" เหวินเฟิงฉีชี้ไปที่เหวินหน่วนด้วยใบหน้าเข้มขึ้น "นับจากนี้ฉันจะไม่สนใจแล้วว่าแกจะอยู่หรือตาย ฉันจะทำเหมือนว่าแกได้ตายไปแล้ว"
ซุนเฉาไม่คิดเลยว่าการมาส่งของที่นี่จะได้เห็นละครฉากเด็ดแบบนี้
“ลุงเหวิน” เขาก้าวไปข้างหน้า “ใจเย็น ๆ ต้องมีเื่เข้าใจผิดแน่ ๆ”
ถ้าลู่กัวจื่อรู้ว่าเขาทำงานได้ไม่ดี ทั้งยังทำให้การแต่งงานยุ่งเหยิงแทน เขาจะซวยไปด้วย
"เสี่ยวซุน ลุงเองก็ลำบากใจเหมือนกัน" เหวินเฟิงฉีจับมือซุนเฉาอย่างเศร้าใจ "ฉันพูดกับเธอแค่ไม่กี่คำ เธอก็โกรธฉันมาจนถึงตอนนี้”
"เพราะเธอยังเด็กอยู่น่ะครับ" ซุนเฉาคิดแล้วพูดอย่างเข้าใจว่า "อีกสักสองสามวันค่อยซื้ออะไรมาเกลี้ย-กล่อมเธอก็แล้วกันครับ"
เขาคิดว่าเหวินหน่วนส่งเสียงดังเพราะ้าหาผลประโยชน์ให้ตัวเอง
เช่นเดียวกับพี่สาวของเขา เธอเคยปฏิเสธพี่เขยในตอนแรก เธอพยายามเรียกหาสินสอดเพิ่มมากเลยทีเดียว
เหวินหน่วนกลับไปที่บ้านผีสิงของตน หญิงสาวเอาของในตะกร้าไปไว้ที่ครัวแล้วเก็บทุกอย่างเอาไว้ หลังจากล้างหม้อปรุงอาหารเสร็จ เธอก็ได้ยินเสียงคนเคาะประตู
"แม่ให้ฉันนำของบางอย่างมาให้เธอ" หูเสี่ยวหลิงเดินเข้ามาพร้อมกับถังไม้และหม้อลายครามสองสามใบ "ที่บ้านเรามีเยอะแล้ว เราวางแผนกันว่าจะหามาใหม่ตอนฤดูใบไม้ผลิปีหน้า"
“ขอบคุณป้าหวังจริง ๆ” ดวงตาของเหวินหน่วนมีน้ำตาคลอ
“อย่าร้องไห้” หูเสี่ยวหลิงกอดเธอ “เดี๋ยวมันก็ผ่านไป ไม่ต้องกลัว ไม่มีใครบังคับเธอได้ ถ้าเธอไม่อยากแต่งงานจริง ๆ”
“ใช่ ฉันรู้” เหวินหน่วนกอดอีกฝ่ายแน่นและพูดว่า "ฉันจะไม่แต่งงานกับคนที่จะรังแกฉันอีก"
เธอไม่ยอมอีกแล้ว
"มาเถอะ ล็อคบ้านแล้วไปที่บ้านของฉันกัน แม่ให้พวกเราไปช่วยกันทำเนื้อตอนบ่าย" หูเสี่ยวหลิงพูด
เหวินหน่วนส่ายหัวทั้งน้ำตา "ฉันไปไม่ได้ พรุ่งนี้จะวันที่ 30 แล้ว ฉันต้องจัดบ้านและเตรียมของเอาไว้"
วันนี้เธอลงทุนไปซื้อกระดาษสีแดงม้วนหนึ่งมาอย่างฟุ่มเฟือย เธอคิดวางแผนว่าบ่ายนี้จะไปหาผู้เฒ่าผู้แก่ในหมู่บ้านเพื่อขอให้พวกเขาเขียนกลอนคู่*[1] ให้
พรุ่งนี้เช้าต้องแปะป้ายกลอนคู่ที่หน้าประตูแล้ว
"ครอบครัวฉันไม่กลัวเขา..." หูเสี่ยวหลิงพูดพร้อมถอนหายใจ
เหวินหน่วนส่ายหน้า “ฉันรู้”
แต่เธอไม่อยากให้คนอื่นเดือดร้อนเพราะเธอ
ลู่จินฉวนรู้สึกเบื่อการใช้ชีวิตอยู่ในสถานพยาบาลมาก หญิงสาวที่ชื่อเหวินหน่วนคนนั้นสัญญาว่าจะทำอาหารให้เขา แต่สุดท้ายก็ทำแค่อาหารมื้อเช้าของเมื่อวาน ั้แ่คืนก่อนจนถึงวันส่งท้ายปีเก่าของวันนี้ เขาก็ไม่เคยได้เห็นหน้าเธออีกเลย
เดิมทีเขาสงสัยว่าเขาจะได้กินอาหารรสเลิศจานอื่น ๆ ในวันส่งท้ายปีเก่าหรือไม่ แต่เขาก็ไม่สามารถลิ้มรสได้แม้แต่โจ๊กลูกเดือยที่เป็อาหารง่าย ๆ
ทันทีที่โจวจินเข้าไปในห้องพักผู้ป่วย เขารู้สึกว่าข้างในเย็นมาก "หน้าต่างเปิดอยู่ไหม ทำไมมันเย็นแบบนี้"
ลู่จินฉวนมองอีกฝ่าย "คืนนี้ฉันจะออกไปข้างนอก ฉันจะไปทำภารกิจะ”
"ใจเย็น ๆ " โจวจินพูดอย่างจริงจัง "อาการาเ็ของนายยังไม่หายดีเลยนะ"
แม้ว่า 'อาการาเ็สาหัส' ของลู่จินฉวนในตอนแรกจะเป็เื่หลอกลวงผู้อื่น แต่เขาก็ได้รับาเ็และจำเป็ต้องได้รับการถ่ายเืจริง ๆ
แค่ไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คนอื่นเขาพูดกัน
ทุกอย่างเป็แผนการเพื่อปกปิดภารกิจที่แท้จริงของเขาในคืนนี้
“นายดูอารมณ์ไม่ดีนะ ใครทำให้นายหงุดหงิดใจเหรอ?” โจวจินพูดด้วยรอยยิ้ม
ลู่จินฉวนเอนตัวนอนอย่างเกียจคร้าน ไม่มีใครรู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่
ในตอนนั้นเอง มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น
โจวจินกำลังจะพูดเมื่อเขาเห็นลู่จินฉวนลุกขึ้นนั่งตัวตรง
"หัวหน้า ผม... มาส่งอาหารให้คุณ" เซียวจางในโรงอาหารใหญ่พูดอย่างอ่อนแรง เขาวางกล่องอาหารกลางวันอะลูมิเนียมไว้ข้างโต๊ะ "ถ้า... ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผม... ผมออกไปก่อน เดี๋ยวสักพักผมจะเข้ามาเอากล่องเปล่าออกไปนะครับ"
หลังจากกล่าวจบ เขาก็คำนับแล้วก็รีบวิ่งหนีไป
"เย็นนี้ฉันไม่อยากกินโจ๊ก" ลู่จินฉวนพูดเมื่อเซียวจางกำลังจะวิ่งไปถึงประตู "มันไม่อร่อย"
"ครับ ๆ ผม...ผมจะกลับไปบอกหัวหน้าเจา" หลังจากพูดจบ เขาก็จากไปอย่างร้อนรน
“เขาเป็อะไรไป” โจวจินถามอย่างสงสัย “นายเป็ฆาตกรหรือไง ทำไมเขาถึงได้กลัวนายขนาดนี้?”
ลู่จินฉวนเหลือบมองกล่องอาหารกลางวันอะลูมิเนียมด้วยความขยะแขยงและพูดซ้ำว่า “อาหารไม่อร่อยเลย”
“กินได้ไหม” โจวจินถาม
ลู่จินฉวนเหลือบมองเขาเบา ๆ ด้วยดวงตาที่ลึกล้ำ
ถ้ากินได้จะบ่นเหรอ?
ลู่จินฉวนไม่เข้าใจ เหวินหน่วนสัญญาอย่างดีว่าจะทำอาหารให้เขา แต่ทำไมป่านนี้เธอกลับไม่มา
หรือว่าเธอ้าใช้วิธีนี้เพื่อดึงดูดความสนใจของเขา? เล่นตัวให้ดูเหมือนได้มายาก?
เมื่อคิดดังนั้น ใบหน้าหล่อเหลาของเขาก็เ็าลง
เหวินหน่วนยืนอยู่ที่ประตูหน้าบ้าน จู่ ๆ ก็รู้สึกเสียวสันหลังและจามออกมา
อากาศข้างนอกอาจจะหนาวเกินไป แค่เธอออกมาแปะป้ายกลอนคู่แค่นี้ก็จะเป็หวัดแล้วเหรอ?
เธอะโขึ้นปีนบันไดลิงอย่างรวดเร็ว มองดูป้ายคู่สีแดงที่ติดอยู่บนประตูลานบ้านแล้วยิ้มอย่างโง่เขลา
มีความสุข!
ปีนี้เป็ครั้งแรกของเธอที่จะฉลองปีใหม่ข้างนอก แม้ว่าจะมีแค่คนเดียว แต่ก็เป็ก้าวแรกสู่อิสรภาพของเธอ
ปีใหม่ บรรยากาศใหม่ เริ่มต้นสิ่งดี ๆ
ความอบอุ่นในตอนนี้ทำให้เธอนึกถึงบทกวีที่เธอเคยได้ยินในชีวิตที่แล้ว
ชีวิตมีค่า ความรักยิ่งใหญ่กว่า
เพื่ออิสรภาพ ทั้งสองสามารถถูกโยนทิ้งไป
[1] 对联 กลอนคู่ ในภาษาจีนเรียกว่า ตุ้ยเหลียน เป็บทกลอนคู่ที่มีความคล้องจองและมีความหมายสัมพันธ์ต่อเนื่องกัน นิยมใช้ติดประตูทางเข้าบ้านในวันขึ้นปีใหม่ของจีน
940
