“แหม น้องมีป๋าจ่ายให้ซะด้วย”
“ไม่ใช่นะครับพี่”
“เอาน่า ไม่เห็นเป็ไรเลย สมัยนี้เขายอมรับกันหมดแล้ว ขอให้มีความสุขนะ พี่ไปละ”
“อ้าวพี่ ไม่ใช่แบบนั้นนะ”
“ะโไปก็เท่านั้น พี่เขาไปนู่นแล้ว”
“นี่ครับเงินค่าไอติมผมคืนให้”
“แค่นี้ขนหน้าแข่งฉันไม่ร่วงหรอกน่า”
“แต่ว่า”
“จีน”
“แล้วพี่รอนด์จะขึ้นเสียงทำไม”
“ก็เรามันดื้อ”
“ผมไม่ได้ดื้อสักหน่อย”
“ที่สุดอ่ะ”
“เมื่อกี้ผมขอโทษที่พูดไม่ดีออกไป”
“ช่างเถอะ พี่ก็ขอโทษด้วยที่เผลอดุเราไป”
“ไม่เป็ไรครับ”
“หิว”
“ครับ?”
“ไปกินข้าวกัน”
“เอ๊ะ แต่ว่า...”
รอนด์ลากจีนเข้าร้านอาหารญี่ปุ่นไปแบบไม่ให้อีกฝ่ายได้ตั้งตัว
“ทำไมชอบบังคับ”
“ไม่บังคับแล้วจะมาหรือ”
“ก็ไม่”
“ก็ถึงต้องบังคับไง”
“พี่้าอะไรกันแน่”
“หิวข้าวไง”
“ผมหมายถึง... ช่างเถอะครับ”
“พูดมาก รีบนั่งแล้วสั่งข้าวซะ”
พูดไปก็เท่านั้น กับคนที่ชอบบังคับคนอื่นแบบนี้ ตามน้ำไปก่อนแล้วกัน ถึงยังไงเราก็ต้องเจอกันอีกบ่อยๆ
“ฉันหล่อมากหรือ”
“ห๊ะ!”
“ก็เห็นจ้องไม่หยุด”
“ปะ เปล่าครับ” เผลอไปจ้องเขาหรือเรา บ้าไปแล้วไอ้จีน
“จะนิ่งอีกนานไหม สั่งข้าว สักที หิว”
“ถ้าพี่หิวพี่ก็สั่งสิครับ จะมารอผมทำไม”
หมับ
“พะ พี่ ทำอะไร” อยู่ดีๆ มาจับมือเราทำไมเนี๊ยะ คนเขามองกันใหญ่แล้ว
“ฉันชื่อรอนด์ ไม่ได้ชื่อพี่ เรียกพี่รอนด์”
“ปล่อยได้แล้วครับ บอกดีๆ ก็ได้นิ”
“บอกดีๆ แล้วเรียกไหม”
“เรียกครับ พี่รอนด์” จีนเรียกคนเอาแต่ใจเสียงอ่อนในลำคอ
“หา อะไรนะ ไม่ได้ยิน เสียงแมลงหวี่แมลงวันที่ไหน”
“พี่รอนด์” จีนโพล่งออกมาเสียงดัง จนคนข้างๆ หันมามอง บ้างก็ยิ้มตาม บ้างก็ทำสายตากรุ้มกริ่ม บ้างก็เอาโทรศัพท์ขึ้นมาถ่าย ตามประสาสายวาย
“ก็แค่นี้”
“ผมอายคน”
“ก็อย่าดื้อสิ”
“ผมเปล่า”
“เมื่อไหร่จะได้กินข้าวเนี๊ยะ”
“เอ่อๆ สั่งๆ”
รอนด์ยกมือเรียกพนักงานมารับออร์เดอร์ จีนนั่งเลือกอาหารแล้วก็สั่งพร้อมกับถามรอนด์ๆ ไปด้วยว่าเขาจะกินอะไร แต่คำตอบที่ได้กลับมาคือ สั่งให้ฉันเลย จีนทำหน้าเซ็งเพราะไม่รู้จะสั่งอะไรให้ จีนเลยสั่งแต่ของที่ตัวเองชอบ แต่รอนด์ก็ไม่ได้ว่าอะไร
“ชอบกินไข่หวานหรือเรา”
“ชอบมาก”
“อือ”
ผ่านไปสักพักอาหารเริ่มยกมาเสิร์ฟ
“ว้าว น่ากินจัง”
“กินเยอะๆ”
“แน่นอนอยู่แล้วครับ” เผลอทำแก้มป่องๆ เหมือนกับตอนที่อยู่กับฮาร์ต
“หึ” ^_^
“ยิ้มอะไรครับ”
“ฉันยิ้มหรือ”
“ใช่ครับพี่รอนด์ยิ้ม”
“ตาฝาดแล้ว รีบกินก่อนที่จะไม่ได้กิน” รอนด์แกล้งทำเสียงเข้ม
(เรานี่นะยิ้ม เผลอไปยิ้มตอนไหน ท่าจะบ้าแล้วมึงอะไอ้รอนด์)
“อร่อยจัง”
“ถ้าชอบวันหลังจะพามากินอีก”
“เลี้ยงหรือ”
“จ่ายเองสิ”
“งั้นไม่มาหรอก” จีนทำหน้างุดๆ ใส่รอนด์
ตึก ตัก ตึก ตัก (เสียงอะไรวะ หัวใจกูเต้นหรือ มึงเป็โรคหัวใจหรือไอ้รอนด์ ต้องไปตรวจแล้วไหมว่ะ)
“พี่รอนด์ไม่สบายหรือเปล่าครับ ทำไมหน้าแดง”
“เปล๊า” เสียงสูง เสียงเข้มใส่น้องไปอีก
“ทำไมต้องขึ้นเสียงด้วยครับ”
“จีน กินไป” ดุอีกแล้ว ดุอะไรหนักหนา ผีเข้าผีออกจริงๆ
“กินไม่พูดเดี๋ยวก็ติดคอตายห่าหรอก”
“จะเอาไงครับ จะให้ผมพูดหรือไม่ให้พูดกันแน่”
รอนด์มองหน้าจีนนิ่งๆ พลางคิดในใจ (ไหนบอกเป็คนไม่สู้คนไง ดื้อจังว่ะ)
“อิ่มแล้วครับ”
“งั้นเก็บเงินแล้วกลับ”
“พี่รอนด์ก็อิ่มแล้วหรือครับ”
“อือ”
“ของผม ผมจ่ายเองได้ครับ”
“เงียบ”
โอ๊ย อะไรของเขา เดี๋ยวให้เงียบ เดี๋ยวให้พูด สับสน เขาเป็คนยังไงกันแน่นะ
“ไปได้แล้ว เด็กดื้อ”
“ใครดื้อ”
“คนแถวๆ นี้แหละ”
“ผมกลับล่ะ ขอบคุณสำหรับข้าวครับ”
“ก็เดินไปสิใครห้าม”
“พี่รอนด์จะไปไหนครับ”
“กลับหอไง”
“แต่นี่มันทางไปหอผมนะครับ”
“หอฉันก็อยู่ทางนี้เหมือนกัน”
“ห๊ะ” เขาอยู่หอเดียวกับเราหรือ ไม่เคยเห็นเขาเลย
“ถึงแล้วครับ”
“รู้แล้ว”
“ไปกดลิฟต์สิ”
“พี่รอนด์อยู่ชั้นไหนครับ ผมจะไปชั้น 5”
“ชั้น 8”
“ครับ”
..............................................................................................
943
![บันทึกรักของเฉ่าเหมย (บันทึกของเฉ่าเหมย เล่มจบ) [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1721195049_2283215.webp)
![สำนักเถื่อนเดือดปฐพี [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1592451905_80705599.webp)
