ตอนที่ 32 ลองหยั่งเชิงดูง่ายๆ
แล้วเอ่ยอย่างเชื่องช้าว่า “เถ้าแก่ ท่านล้อเล่นแล้ว แม้บัดนี้ข้าจะมีตัวเลือกมากมาย แต่ก็ไม่ถึงขั้นคุ้นเคยสนิทสนมถึงเพียงนั้น อย่างไรตอนนี้ข้าก็ทำได้เพียงร่วมมือกับท่านและหัวหน้าคณะละคร หากมีรูปแบบการแสดงอะไรใหม่ๆ จะไม่บอกพวกท่านก่อนได้อย่างไรกัน? ข้าเก็บงำไว้คนเดียวก็แลกเปลี่ยนให้เงินเพิ่มขึ้นมาไม่ได้ ท่านว่าจริงหรือไม่? ”
เถ้าแก่โรงน้ำชาได้ยินนางเอ่ยเช่นนั้น ก็รู้สึกสบายใจ ในเมื่อถงเชียนกล่าวเช่นนี้แล้ว อนาคตตนเองคงไม่เสียเทพเ้าแห่งโชคลาภท่านนี้ไปง่ายๆ อย่างแน่นอน ขอเพียงนางอยู่กับตนที่นี่ ไม่ต้องกลัวเลยว่าเงินจะไม่มาส่งถึงหน้าประตู
จากนั้นรีบพูดประจบประแจง “ใช่ๆ คุณหนูถงถือเป็สหายของข้ากับหัวหน้าคณะ ระหว่างสหายแล้ว หากมีช่องทางหาเงินใหม่ๆ จะปิดบังอำพรางไว้เพียงคนเดียวโดยไม่แบ่งปันกันได้อย่างไร พวกข้าย่อมรู้ดี”
ถึงแม้ถงเชียนจะเข้าใจถึงความนัยที่เขา้าสื่อ ทว่าใบหน้าก็ยังคงรอยยิ้มเฉยเมยดังเดิม แต่กลับนึกอยู่ในใจเงียบๆ : มาบัดนี้เ้าดันเห็นข้าเป็สหายไปเสียแล้ว ไม่รู้ว่าตอนแรกใครกันนะที่เห็นข้าแล้วชิงชังเสียจนขบเคี้ยวเขี้ยวฟัน
เพียงแต่ที่มาในวันนี้เพราะตนเองก็มีเื่อื่นจะคุยกับเถ้าแก่เช่นกัน มองดูหัวหน้าคณะละครหยิบบทละครสองเล่มนั้นด้วยความรักใคร่ไม่ยอมปล่อยมือ จึงนึกได้ว่ายามนี้ตนเองจะพูดสิ่งใดกับเขาอีก และเขาเองก็คงไม่ได้ใส่ใจ ดังนั้นจึงรอสบโอกาส แล้วค่อยเอ่ยถึงเื่ที่จำเป็ต้องให้ความสำคัญ
โดยเอ่ยกับหัวหน้าคณะละครด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า “หัวหน้าคณะ ่สองสามวันนี้ หากไม่มีเหตุการณ์ที่คาดไม่ถึงล่ะก็ ข้าจะมาฝึกซ้อมละครชุดนี้กับพวกเขาทุกวัน เพียงแต่บทละครสองเล่มใหม่นี้ ยังต้องรอเวลาที่เหมาะสมเสียก่อน ถึงจะเปิดตัวอย่างอลังการได้”
“ในระยะเวลาอันใกล้นี้ ท่านต้องบอกกับทุกคนว่าในยามปกติที่ต้องแสดงล้วนต้องฝึกซ้อมให้ดีก่อนออกไปแสดงตามปกติ ทว่าอาจลำบากทุกคนตรงที่ต้องมาเร่งเตรียมการแสดงบทละครในสองเล่มนี้กับข้าใน่เวลาพัก”
มองดูสีหน้าที่เปี่ยมด้วยรอยยิ้มของหัวหน้าคณะละคร ก็รู้ว่าในยามที่เขาเห็นบทละครเล่มนี้ ก็ได้โยนความกังวลใจไปให้อีกฝ่ายเรียบร้อย แต่ก็ยังต้องกำชับอีกรอบ “อย่างไรเสียสิ่งนี้ก็ถือว่ามีการผสมผสานการแสดงในรูปแบบใหม่เล็กน้อย จึงจำเป็ต้องใส่ใจรายละเอียดเพิ่มมากขึ้น คงต้องรบกวนท่านหัวหน้าคณะแล้ว”
ก่อนหน้านี้หัวหน้าคณะได้ยินถงเชียนกล่าวว่าครั้งนี้จะเปิดตัวอย่างอลังการ ก็รู้สึกดีอกดีใจเป็อย่างมาก บทละครสองสามชุดครั้งก่อน ไม่ได้หลากหลายเหมือนชุดนี้ ทว่าก็ยังมีชื่อเสียงโด่งดังไปไกล มิหนำซ้ำก่อนหน้านี้ยังกระจายข่าวไปแบบง่ายๆ แต่กลับได้ผลตอบแทนดีถึงปานนั้น
เวลานี้หากเพิ่มรูปแบบการแสดงใหม่เข้าไปอีก ทั้งยังมีแเื่มากมายที่ช่วยพาคนมาชมด้วย เช่นนี้ล่ะก็ จะต้องเกิดผลตอบรับที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิมแน่นอน จึงพยักหน้าอย่างปิดบังรอยยิ้มไว้ไม่อยู่ “ได้สิ ไม่มีปัญหาใดที่ไม่ยุ่งยากหรอก เื่นี้มอบให้ข้าดูแล ท่านวางใจเถอะ”
ในยามที่เถ้าแก่โรงน้ำชาได้ยินเช่นนี้ ก็ยิ้มเล็กน้อย ดูท่าแล้ววันนี้ตนเองจะคาดเดาไม่ผิดจริงๆ นอกจากถงเชียนจะนำบทละครเล่มใหม่มามอบให้ ยังเพิ่มเนื้อหาใหม่ในนั้นอีกด้วย สำหรับตนแล้ว ไม่ว่าอย่างไรก็ถือเป็ประโยชน์สูงสุด จึงมองถงเชียนอย่างถูกชะตาขึ้นไปอีก
ถงเชียนเห็นเถ้าแก่เหมือนกำลังขบคิดอะไรบางอย่าง จึงเอ่ยเสียหวาน “เถ้าแก่ ข้ายังมีอีกเื่หนึ่งที่จะต้องพูดกับท่าน ตอนนี้ท่านพอจะมีเวลาหรือไม่”
เถ้าแก่โรงน้ำชาได้ยินเช่นนี้ก็พยักหน้าอย่างเข้าใจแจ่มแจ้ง มองดูหัวหน้าคณะละครไม่มีสิ่งใดจะเอ่ยต่อแล้ว จึงพานางไปยังห้องที่จัดเตรียมไว้เพื่อต้อนรับนางโดยเฉพาะ ครั้นพอเข้าไปก็ไม่พูดไม่จา รอให้ถงเชียนเป็ฝ่ายเอ่ยปากด้วยตนเอง
ถงเชียนรู้ดีว่าจิ้งจอกเฒ่าตัวนี้ไม่ยอมให้ตนเองได้สิ่งที่ตน้าง่ายๆ แน่นอน ทว่าวันนี้ตนก็มาด้วยความตั้งใจที่เด็ดเดี่ยว ตามนี้ตนเองได้ทุ่มเทจิตใจและความคิดไปกับเถ้าแก่โรงน้ำชาผู้นี้มาก หากตนเองอยากไปเปิดกิจการอีกที่หนึ่งล่ะก็ จำเป็ต้องเตรียมการล่วงหน้าเยอะอยู่พอสมควร
ตนเองเชื่อมั่นว่า ถ้าตนเปิดกิจการล่ะก็ มีแนวโน้มว่าจะเจริญเฟื่องฟูมากกว่าปัจจุบันนี้ ทว่าประการหนึ่งคือตนเองไม่มีเงินมากพอที่จะไปจัดการ ส่วนอีกประการหนึ่งตนไม่มีเวลามากพอที่จะไปเตรียมการสิ่งเ่าั้ จึงทำได้เพียงอาศัยสถานที่แห่งนี้ไปขยายสิ่งที่ตนเองอยากพัฒนา ถึงจะทำให้เกิดประสิทธิผลสูงสุด
จึงเอ่ยอย่างแ่เบาว่า “เถ้าแก่ ท่านดูสิ ตอนนี้กิจการของโรงน้ำชาดีขึ้นเรื่อยๆ เลยใช่หรือไม่? ”
แรกเริ่มเดิมทีเถ้าแก่โรงน้ำชานึกว่าที่นางขอพบตนเองเป็การส่วนตัว จะต้องพูดถึงสัดส่วนของเงินส่วนแบ่งแน่นอน แต่กลับนึกไม่ถึงว่านางจะถามถึงกิจการโรงน้ำชาของตน หลังจากที่อึ้งไปสักพัก ก็พยักหน้าอย่างไม่รู้ตัว
ครั้นถงเชียนมองดูท่าทางเช่นนี้ของเขา ก็พึงพอใจและถามต่อ “เช่นนั้นการค้าไหนที่ยอดเยี่ยมมากที่สุดในตอนนี้ รายการในทำให้ท่านได้รับผลกำไรมากที่สุด?”
เถ้าแก่ได้ยินนางถามอ้อมถึงเพียงนี้ ก็เริ่มหาต้นสายปลายเหตุไม่เจอ แล้วตอบอย่างมึนงง “บทเพลงของแม่นางอวิ๋น แล้วก็การแสดงละครพูดของหัวหน้าคณะละคร มีปัญหาอะไรรึเปล่า”
ถงเชียนได้ฟังเขาตอบคล้อยตามรวมถึงพูดในสิ่งที่ตนเองอยากได้ยิน ก็พยักหน้าอย่างยิ้มๆ จากนั้นก็เอ่ยเหมือนไม่ได้ตั้งใจว่า “ไม่มีอะไร ข้าเพียงแต่มีความคิดหนึ่งที่อยากปรึกษาหารือกับท่านสักหน่อย”
“ในเมื่อกิจกรรมการค้าเหล่านี้สามารถนำกำไรมาให้ได้ รวมถึงรูปแบบใหม่ข้าเพิ่มเข้าไปทีหลัง ฉะนั้นสิ่งที่ข้าอยากจะกล่าวก็คือ ถึงแม้ข้าจะได้รับอัตราส่วนแบ่งสามสิบ ทั้งยังได้เงินปันผลกำไร แต่ทว่าบัดนี้ข้าได้หาช่องทางพัฒนาสิ่งใหม่ๆ เพิ่มอีกทางหนึ่ง”
“ในอนาคตที่นี่ก็จะมีการแสดงรูปแบบใหม่มากขึ้นเรื่อยๆ ฉะนั้นข้าถึงอยากถามว่า ในเมื่อยามนี้พวกเราร่วมมือเป็หุ้นส่วนกัน หลังจากนี้เป็ไปได้หรือไม่ว่าเจาะลึกกว่าระดับนี้อีกสักหน่อย ให้ส่วนแบ่งของพวกเราทั้งคู่เป็สี่สิบเท่ากัน”
ครั้นมองเห็นสีหน้าที่ไม่สบอารมณ์เล็กน้อยของเถ้าแก่โรงน้ำชา แม้จะรู้ว่าการที่ตนกล่าวเช่นนี้ อาจทำให้เถ้าแก่โรงน้ำชาเกิดความไม่พอใจแน่นอน ทว่าเพื่อรักษาผลประโยชน์ของตัวเองแล้ว ไม่อาจยอมแพ้ได้เป็อันขาด
“เมื่อเป็เช่นนี้แล้วสถานะระหว่างเรา ก็จะยิ่งเท่าเทียมกันมากขึ้น มิหนำซ้ำวันใดที่ข้ามีของใหม่ล่าสุด ก็จะได้นำมาไว้ที่โรงน้ำชาก่อน ถึงแม้ในสถานการณ์นี้ท่านจะฟังดูแล้วรู้สึกว่าส่วนแบ่งน้อยลง แต่ทว่าผลกำไรทั้งหมด ย่อมมากกว่าส่วนแบ่งห้าสิบที่ท่านได้รับอยู่ตอนนี้แน่นอน”
แรกเริ่มเดิมทีเถ้าแก่โรงน้ำชาก็กำลังคิดพิจารณาคำถามโดยอ้อมของถงเชียน ว่าทำเพื่อสิ่งใดกันแน่ ถึงแม้ตนเองจะรู้สึกกังวล แต่ก็มีแผนรับมือแล้วเช่นกัน
3K
