ม่านเมฆสงบสติอารมณ์อยู่พักหนึ่งก่อนจะติดต่อให้กล้ามารับตัวเองเพื่อที่จะเดินทางไปหาแม่
นพและกล้าที่มาถึงก่อนหน้าที่ม่านเมฆจะโทรบอกแล้วจึงได้มารับม่านเมฆตามสถานที่ที่ม่านเมฆบอกที่ไม่ใช่หน้าคณะของม่านเมฆได้อย่างเร็วไว
"คุณม่านเมฆจะให้พวกผมพาไปไหนต่อไหมครับหรือกลับเชฟเฮาส์เลย"นพถามม่านเมฆเมื่อม่านเมฆขึ้นมานั่งบนรถแล้ว
"ม่านอยากไปเยี่ยมแม่ครับพี่นพ" ม่านเมฆบอกนพ
"งั้นเดี๋ยวผมพาคุณม่านไปที่โรงพยาบาลเลยนะครับ" นพบอกม่านเมฆ
"ครับว่าแต่ว่าม่านบอกว่าให้พี่นพเรียกม่านว่าม่านเฉยๆหรือไม่ก็น้องม่านไงครับไม่ต้องเรียกคุณเลยพี่กล้าด้วยนะครับม่านก็เป็ลูกน้องคุณนำทัพเหมือนทุกคนนั่นแหละครับจะเรียกคุณทำไมกัน"ม่านเมฆบอกนพกับกล้าที่ยังเรียกตัวเองว่าคุณอยู่
เหมือนที่ไหนกันนพและกล้าได้แต่เถียงม่านเมฆในใจโดยไม่กล้าพูดออกไปแต่ก็ต้องรับปากม่านเมฆไป
"ครับ/ครับ"
ระหว่างที่ม่านเมฆอยู่บนรถนั้นก็ได้มีสายเรียกเข้าเข้ามาหาม่านเมฆ ม่านเมฆจึงกดรับสาย
"สวัสดีครับ" ม่านเมฆเอ่ยทักปลายสาย
"สวัสดีครับ คุณม่านเมฆใช่ไหมครับ" ปลายสายตอบกลับม่านเมฆ
"ครับ"
"ผมเป็หมอเ้าของไข้ของคุณพักตร์พิรุณนะครับพอดีหมอจะโทรมาแจ้งว่าคุณพักตร์พิรุณได้คิวผ่าตัดเลื่อนเข้ามาเป็วันพรุ่งนี้นะครับหมอเช็คดูความพร้อมของร่างกายของคุณพักตร์พิรุณแล้วปรากฏว่าร่างกายของคุณพักตร์พิรุณพร้อมที่จะเข้ารับการผ่าตัดแล้วหมอจึงโทรมาแจ้งญาติคนไข้ คุณม่านเมฆโอเคที่จะให้คุณพักตร์พิรุณเข้ารับการผ่าตัดวันพรุ่งนี้ไหมครับ" หมอเ้าของไข้ของแม่ของม่านเมฆได้อธิบายเื่ความพร้อมของร่างกายของแม่ของม่านเมฆว่าพร้อมสำหรับหารผ่าตัดแล้วและถามถึงความคิดเห็นของม่านเมฆในการเริ่มต้นที่จะผ่าตัดในวันพรุ่งนี้
ม่านเมฆเมื่อได้ยินสิ่งที่หมอพูดก็คิดอยู่พักหนึ่ง
"ถ้าหมอตรวจดูร่างกายของแม่ผมแล้วพบว่าไม่มีอันตรายอะไรถ้าจะผ่าตัดผมก็โอเคครับ"ม่านเมฆตอบหมอ
"ครับหมอเช็คดูความพร้อมของร่างกายของคุณพักตร์พิรุณแล้วครับไม่มีอะไรผิดปกติสามารถเข้ารับการผ่าตัดได้ครับ งั้นเอาเป็ว่าคุณพักตร์พิรุณจะเข้ารับการผ่าตัดพรุ่งนี้นะครับ" หมอสรุปการสนทนาให้ม่านเมฆฟัง
"ครับ" ม่านเมฆตอบตกลง
ม่านเมฆจึงคุยรายละเอียดเกี่ยวกับการผ่าตัดของแม่กับหมอต่ออยู่พักหนึ่งจึงได้วางสายไป
เมื่อรู้ว่ากำหนดการผ่าตัดของแม่เลื่อนไปเป็วันพรุ่งนี้ม่านเมฆจึงต่อสายหานำทัพทันทีหลังจากวางสายจากหมอ
"สวัสดีครับคุณนำทัพม่านเมฆเองนะครับ"
"อืม"
"พอดีว่าผมอยากจะขอนอนค้างกับแม่ที่โรงพยาบาลคืนนี้หน่อยน่ะครับ"
"ทำไม"
"เอ่อ พอดีว่าหมอเลื่อนวันผ่าตัดของแม่ผมมาเป็พรุ่งนี้เช้าน่ะครับผมเลยอยากจะขอค้างอยู่กับแม่ที่โรงพยาบาลคืนนี้เลยครับ"ม่านเมฆอธิบายให้นำทัพฟังเพราะกลัวอีกคนจะไม่พอใจ
"อืม งั้นก็ให้นพกับกล้าเป็คนไปรับไปส่ง" นำทัพบอกม่านเมฆ
"จริงๆไม่เป็ไรก็ได้นะครับผมไปเองได้รบกวนพี่นพกับพี่กล้าเปล่าๆน่ะครับ"ม่านเมฆบอกอย่างเกรงใจ
"ทำตามที่ฉันบอก"นำทัพบอกม่านเมฆเสียงต่ำแฝงด้วยความไม่พอใจ
"ครับ"ม่านเมฆเมื่อได้ยินน้ำเสียงของนำทัพจึงไม่อยากขัดอะไรนำทัพอีกเลยรับปากนำทัพไป
นำทัพหลังจากที่วางสายจากม่านเมฆก็นั่งไม่พอใจกับสรรพนามที่ม่านเมฆใช้กับลูกน้องตัวเองพี่นพพี่กล้างั้นหรอทีกับเขาเรียกคุณ หึ
ม่านเมฆที่ได้รับอนุญาตจากนำทัพแล้วจึงบอกให้นพเปลี่ยนเส้นทางไปยังเชฟเฮาส์ก่อนเพราะม่านเมฆจะต้องไปเตรียมของที่จะไปนอนค้างที่โรงพยาบาลกับแม่ตัวเองแล้วค่อยไปที่โรงพยาบาลหลังจากนั้น
ม่านเมฆเดินเข้าไปหาแม่ตัวเองที่ตอนนี้มีม่านฟ้าอยู่กับแม่ก่อนหน้านี้อยู่แล้ว
"แม่ครับพรุ่งนี้แม่จะได้ผ่าตัดแล้วนะหมอแจ้งแม่แล้วใช่ไหมครับ"ม่านเมฆถามแม่
"หมอบอกแม่แล้วจ้ะ"
"โอเคครับ แม่เป็ไงบ้างพร้อมไหม"
"แม่โอเคนะ ได้พักผ่อนมาหลายวันแม่ก็รู้สึกดีขึ้นมากแล้ว"
"ดีแล้วครับ เดี๋ยวผ่าตัดเสร็จแม่ก็หายแล้วนะ"ม่านเมฆบอกแม่ด้วยรอยยิ้ม"
"ใช่ๆแม่ เดี๋ยวแม่ก็หายแล้วนะ" ม่านฟ้าเอ่ยสมทบพี่ตัวเอง
"จ้ะ" พิรุณยิ้มให้กับลูกๆของตัวเอง
"ฟ้าอยากไปเที่ยวเล่นกับเพื่อนหลังเลิกเรียนก็ไปได้เลยนะเดี๋ยวแม่พี่ดูแลเอง"ม่านเมฆบอกกับม่านฟ้าเมื่อเห็นว่าน้องตัวเองหลังจากเลิกเรียนก็ไม่ได้ออกไปเที่ยวเล่นที่ไหนกับเพื่อนเลยเพราะตรงดิ่งมาหาแม่ทุกวันหลังเลิกเรียนม่านเมฆกลัวว่าน้องจะไม่ได้ใช้ชีวิตวัยรุ่นของตัวเองกับเพื่อนเหมือนที่ม่านเมฆเคยเป็
"ไม่เป็ไรตัว ฟ้ากลับมาดูแม่ได้ ฟ้าก็ไม่ค่อยอยากไปไหนอยู่แล้วตัวดูแลฟ้ากับแม่มาเยอะแล้วนะฟ้ารู้ว่าตัวเหนื่อยแต่ก็ยังทำอะไรเพื่อฟ้ากับแม่มาตั้งเยอะอะไรที่ฟ้าช่วยได้ฟ้าก็อยากช่วยตัวยังมีงานที่ต้องไปทำกับเ้านายอีกเดี๋ยวเื่ดูแลแม่ฟ้าจัดการเอง"ม่านฟ้าบอกกับม่านเมฆ
"ฟ้าาาา" ม่านเมฆเรียกน้องตัวเองเสียงอ่อนพร้อมกับเริ่มทำหน้าเบะ
"อะไรตัว ตัวเป็พี่นะจะมาขี้แยใส่น้องไม่ได้นะ"ม่านฟ้าพูดติดตลกเมื่อเห็นม่านเมฆทำหน้าเบะ
"ฮ่าๆ ไอ้แสบของพี่ ขอบใจนะ"ม่านเมฆบอกกับน้องพร้อมกับหัวเราะไปทั้งที่น้ำตาคลอ
"ลูกแม่ทั้งสองคนโตขนาดนี้แล้วหรอเนี่ย มา เข้ามาให้แม่กอดหน่อยเร็ว"พิรุณได้ยินที่ลูกตัวเองคุยกันจึงเรียกทั้งสองคนเข้าไปกอด
ม่านเมฆและม่านฟ้าจึงเดินเข้าไปหาแม่ทั้งสามคนจึงโผเข้ากอดกันเป็อ้อมกอดที่อบอุ่นที่ทั้งสามคนมีให้แก่กันไม่ว่าจะเป็ในฐานะไหน ฐานะแม่ฐานะลูก ฐานะพี่และฐานะน้อง
เช้าวันที่พิรุณจะเข้ารับการผ่าตัดม่านเมฆตกลงกับม่านฟ้าว่าให้น้องไปเรียนแล้วค่อยกลับมาดูแม่หลังจากเลิกเรียนทีแรกม่านฟ้าก็ทำท่าจะไม่ยอมลูกเดียวม่านเมฆจึงได้พยายามเกลี้ยกล่อมม่านฟ้าจนม่านฟ้ายอมไปเรียนแล้วค่อยมาหาแม่ภายหลัง ส่วนม่านเมฆนั้นจะเป็คนดูแลแม่ใน่ผ่าตัดเอง
วันนี้ม่านเมฆมีเรียนแค่สองวิชาม่านเมฆเลยตัดสินใจที่จะไม่เข้าเรียนแล้วค่อยขอใบรับรองแพทย์เกี่ยวกับการผ่าตัดของแม่ไปยื่นให้กับอาจารย์ประจำวิชาที่ม่านเมฆไม่ได้เข้าเรียนเพื่อเป็การลา
แม่ของม่านเมฆได้เข้าห้องผ่าตัดไปแล้วเมื่อสักครู่ม่านเมฆจึงนั่งรออยู่หน้าห้องผ่าตัดอย่างใจจดใจจ่อ
ผ่านไปสองชั่วโมงม่านเมฆที่ยังไม่เห็นหมอออกมาจากห้องผ่าตัดที่แม่ตัวเองเข้าไปก็เริ่มกระวนกระวายใจกลัวจะมีอะไรเกิดขึ้นกับแม่ตัวเองก็เริ่มอยู่ไม่เป็สุข
ม่านเมฆเริ่มผุดลุกผุดนั่งอยู่อย่างนั้นระหว่างที่ม่านเมฆนั่งอย่างกระวนกระวายใจอยู่นั้นก็สะดุ้งเพราะความเย็นที่เกิดขึ้นกับใบหน้าตัวเองจึงหันไปหาต้นตอของความเย็นนั้น
"เป็ไง"
ม่านเมฆที่กำลังอึ้งอยู่เพราะไม่คิดว่าคนๆนี้จะมาอยู่ตรงนี้ก็ยังไม่ได้ตอบอะไรอีกฝ่ายไปจนอีกฝ่ายถามซ้ำ
"ฉันถามว่าเป็ยังไงบ้าง"
ม่านเมฆจึงได้สติและตอบนำทัพไป
"หมอยังไม่ออกมาเลยครับ" ม่านเมฆบอกนำทัพด้วยน้ำเสียงไม่สู้ดี
"ไม่เป็ไรหรอกเดี๋ยวหมอก็ออกมา แม่เธอจะไม่เป็ไร"นำทัพที่เห็นอาการของม่านเมฆจึงบอกให้ม่านเมฆคลายกังวล
"แม่ผมจะไม่เป็อะไรจริงๆใช่ไหมครับคุณนำทัพ"ม่านเมฆถามนำทัพด้วยความรู้สึกกลัว
"ไม่เป็ไรหรอก เธอเชื่อฉันสิ"นำทัพยื่นมือไปแตะที่แขนของม่านเมฆเป็เชิงปลอบใจ
"ครับ ผมจะเชื่อคุณ แล้วคุณนำทัพมาได้ยังไงครับไม่เข้าบริษัทหรอ"ม่านเมฆถามนำทัพด้วยความสงสัยเพราะชุดที่นำทัพใส่อยู่ตอนนี้เป็ชุดสูทเป็ทางการ
"อะ อืม ฉันไม่มีงานต่อแล้วพอดีผ่านมาทางนี้เลยแวะมาน่ะ"นำทัพบอกม่านเมฆ
"อ๋อครับ แล้วคุณนำทัพจะกลับหรือยังครับ" ม่านเมฆถาม
"เธอจะไล่ฉันหรือไง" นำทัพถามม่านเมฆเสียงเรียบ
"มะ ไม่ใช่นะครับ ผมถามเฉยๆเผื่อคุณนำทัพจะมีธุระที่อื่นต่อแค่คุณนำทัพแวะมาหาผมก็เกรงใจจะแย่อยู่แล้ว"ม่านเมฆบอกนำทัพด้วยความเกรงใจ
"อืม" นำทัพขานรับพร้อมกับคิดในใจ ขี้เกรงใจอะไรขนาดนั้น
ตลอดเวลาที่ผ่านมาเวลาที่มีคนทำอะไรให้ม่านเมฆม่านเมฆจะแสดงความเกรงใจออกมาตลอดเวลาจนบางทีนำทัพก็รู้สึกหงุดหงิดกับความขี้เกรงใจนี้ของม่านเมฆ
"แล้วเธออยากให้ฉันอยู่ด้วยไหม" นำทัพถามในสิ่งที่ตัวเองอยากรู้ว่าในเวลาแบบนี้ม่านเมฆ้าเขาหรือเปล่า
ม่านเมฆเมื่อได้ยินที่นำทัพถามก็เงียบก่อนจะตอบออกไปอย่างแ่เบา
"มะ ไม่ครับ"
ม่านเมฆไม่กล้าตอบตามความรู้สึกจริงๆของตัวเองแค่นี้นำทัพก็ให้อะไรกับเขามากเกินพอแล้ว ม่านเมฆไม่กล้าบอกกับอีกคนหรอกว่าตอนนี้เขา้าอีกคนมากแค่ไหนในเวลานี้
"ฉันให้เธอคิดอีกทีเอาความเกรงใจบ้าๆของเธอทิ้งซะแล้วตอบฉันใหม่อีกครั้ง"
นำทัพเมื่อได้ยินคำตอบในครั้งแรกของม่านเมฆจึงได้ลอบมองตาของม่านเมฆก็พบกับความไม่มั่นใจในคำตอบของตัวเอง นำทัพจึงถามม่านเมฆอีกครั้งและสบตากับม่านเมฆด้วยสายตาจริงจัง
"คะ ครับ ผม้าคุณ"ม่านเมฆเมื่อเผลอไปสบตากับนำทัพเข้าจึงเผลอพูดในสิ่งที่ตัวเอง้าออกมาแต่อยู่ดีๆก็คิดได้ว่าตัวเองพูดอะไรออกไปจึงรีบยกมือขึ้นมาปิดปากตัวเอง
นำทัพเมื่อเห็นท่าทีของม่านเมฆก็แอบยกยิ้มมุมปากพร้อมกับส่งเสียงหึอยู่ในลำคอ
ม่านเมฆเมื่อรู้ว่าตัวเองพูดอะไรออกไปก็ได้แต่ก้มหน้างุดเพราะอายกับคำพูดของตัวเองในทีแรกที่บอกนำทัพว่าไม่้าอีกฝ่ายแต่ครั้งที่สองกลับบอกอีกแบบหนึ่ง
นำทัพที่เห็นท่าทางเขินอายของม่านเมฆจึงยกยิ้มอย่างเอ็นดูพร้อมกับเปลี่ยนเื่เพื่อที่จะช่วยไม่ให้คนตรงหน้าตัวเองเขินอายไปมากกว่านี้
"แล้วเธอกินอะไรหรือยัง" นำทัพถามม่านเมฆ
ม่านเมฆเมื่อได้ยินที่นำทัพถามก็เงยหน้าขึ้นไปตอบคำถามนำทัพ
"ยะ ยังครับ"
"ั้แ่เช้าน่ะหรอ" นำทัพถาม
"ครับ"
"แล้วไม่หิวหรือไง"
"ยังไม่หิวครับ สงสัยเป็ห่วงแม่จนลืมหิวน่ะครับ แหะ แหะ"ม่านเมฆตอบนำทัพพร้อมกับยิ้มแหยๆเมื่อเห็นนำทัพมองมาที่ตัวเองด้วยสายตาดุๆ
นำทัพเมื่อได้ยินคำตอบของม่านเมฆจึงต่อสายไปหาคนของตัวเองให้ซื้อของกินมาให้ม่านเมฆเพื่อทานรองท้องไปก่อน
"เดี๋ยวจะมีคนเอาของกินมาให้เธอก็กินรองท้องไปก่อน หลังจากที่แม่เธอออกจากห้องผ่าตัดค่อยไปกินใหม่"นำทัพบอกม่านเมฆในสิ่งที่ตัวเองจัดแจงให้
"ไม่ต้องบอกว่าเกรงใจ"ยังไม่ทันที่ม่านเมฆจะได้พูดอะไรนำทัพก็พูดขัดขึ้นมาก่อนจึงทำให้ม่านเมฆต้องกลืนสิ่งที่ตัวเองกำลังจะพูดลงไป
หลังจากที่ม่านเมฆจัดการอะไรรองท้องตัวเองไปได้พักใหญ่หมอก็ออกมาจากห้องผ่าตัดของแม่ของม่านเมฆ
ม่านเมฆเมื่อเห็นหมอเดินออกมาก็รีบเดินเข้าไปหาและตามด้วยนำทัพที่เดินตามม่านเมฆไป
"แม่ผมเป็ยังไงบ้างครับหมอ" ม่านเมฆถามหมอ
"คนไข้ปลอดภัยดีครับการผ่าตัดผ่านไปได้ด้วยดีเดี๋ยวหมอจะย้ายคนไข้เข้าไปห้องพักธรรมดาที่เคยอยู่นะครับตอนนี้ก็ให้คนไข้ได้พักตัวจากการผ่าตัดไปนะ" หมอบอกกับม่านเมฆ
"ครับ ขอบคุณมากๆนะครับหมอ" ม่านเมฆบอกหมอด้วยความดีใจ
"ไม่เป็ไรครับ หน้าที่ของหมออยู่แล้ว"หมอบอกกับม่านเมฆก่อนจะเดินออกไปแต่ก็ต้องหยุดเพราะนำทัพพูดขึ้น
"ย้ายคนป่วยเข้าห้องพักพิเศษเลยครับ" นำทัพบอกกับหมอหมอจึงหันไปหาม่านเมฆเพื่อที่จะถามความคิดเห็น
"คุณนำทัพครับ ผมมีเงินไม่พอจ่ายค่าห้องหรอกนะครับ" ม่านเมฆบอกนำทัพ
"แล้วใครบอกว่าจะให้เธอจ่าย" นำทัพว่า
"ไม่เอาครับคุณนำทัพ" ม่านเมฆบอกนำทัพด้วยความเกรงใจเพราะรู้ว่านำทัพหมายถึงอะไรแค่นี้เขาก็ไม่รู้จะใช้คืนนำทัพยังไงหมดแล้ว
"เธอไม่อยากให้แม่อยู่สบายๆหรือไงจะได้ไม่ต้องไปอยู่กับผู้ป่วยคนอื่น"นำทัพหาเหตุผลมาโน้มน้าวม่านเมฆ
"แต่"
"ไม่มีแต่ ตามนี้เลยครับหมอ" นำทัพบอกกับม่านเมฆก่อนจะหันไปคุยกับหมอ
หมอที่ไม่เห็นการปฏิเสธจากม่านเมฆจึงรับคำพูดของนำทัพ
"งั้นตามนี้นะครับ เดี๋ยวหมอจะย้ายคนไข้เข้าห้องพักพิเศษอีกนานกว่าคนไข้จะฟื้นญาติสามารถไปทำธุระส่วนตัวแล้วค่อยกลับมาดูคนไข้ได้นะครับ"หมอพูดและเดินออกไป
"ได้ยินที่หมอพูดแล้วใช่ไหมงั้นไปกินข้าวกันก่อนแล้วเธอค่อยกลับมาดูแม่"นำทัพชวนม่านเมฆไปทานข้าวก่อนเพราะรู้ว่าอีกคนยังไม่ได้ทานอะไรั้แ่เช้า
"ครับ ไปก็ได้" ม่านเมฆบอกนำทัพ
"ไม่เอาก็ได้" นำทัพบอกม่านเมฆเมื่อได้ยินที่ม่านเมฆพูดก็ได้เพราะมันเหมือนเ้าตัวไม่ได้เต็มใจไปกับตัวเอง
"ครับๆ ไปครับ" ม่านเมฆจึงตัดก็ได้ออกไปแล้วพูดใหม่ เอาแต่ใจชะมัดม่านเมฆบ่นในใจ
"ดี งั้นไปกัน"นำทัพเมื่อได้ยินที่ม่านเมฆพูดจึงพูดออกมาด้วยน้ำเสียงพอใจก่อนจะพาม่านเมฆไปทานข้าวที่ร้านอาหารใกล้ๆกับโรงพยาบาลเพราะรู้ว่าม่านเมฆอยากรีบกลับมาหาแม่
////////////////////
หึ พบคนซึนหนึ่งอัตรา
1K
