ชู หยาง กำลังเข้าขั้นก้าวสู่บันได์นั้นเพียงเขาก้าวบันไดขั้นแรก จู่ๆก็มีลมปรานกดดันเขาทันทีที่ก้าวข้ามแม้มันจะเป็เพียงเล็กน้อยแต่มันก็รู้สึกได้ว่าทุกขั้นแต่ละบันไดนั้นมีสิ่งของบางอย่างที่ไม่สามารถเปิดเผยได้มันก็ว่าชั้นบนสุดนั้นมีใครกำลังคนกำลังจ้องมองลงมาั้แ่เขากล้าขึ้นบันไดขั้นแรกน่าจะมีของวิเศษถึงแม้กระทั่งวิชาบางอย่าง ข้าจะลองก้าวขึ้นไปดูว่าชั้นบนสุดนั้นมีอะไรในระหว่างทางที่ชู หยางกำลังเดินก้าวก็จะพบกับผู้คนมากมาย บางคงจะติดชั้นที่ 100 บางคนก็ติดชั้นที่ 2,000
มีขณะเดียวกัน ศิษย์ของสำนักกระบี่์ธาราก็ค่อยๆก้าวขึ้นไปก่อนหน้านี้ ได้พบกับแรงสั่นะเืบางอย่างรู้สึกขึ้นได้ว่ามีใครบางคนกำลังขึ้นมาอย่างรวดเร็วพวกมันจึงหันกลับไปมอง บุรุษชุดขาวพื้นดินสั่นไสวไปมาโรงพยาบาลบริเวณโดยรอบขึ้นจุดสูงสุดตรงหน้าพวกเขาเหมือนมีสิ่งสีขาวบริสุทธิ์ผ่านไปพวกมันมองหน้าขึ้นยังไม่เชื่อสายตาว่าเพราะทุกๆท่านที่ผู้พันเก้าจะเป็ก้าวที่ยากลำบากแต่ไม่ใช่กับชู หยาง เพราะการรวบรวมหรือดึงลมปราณเข้ามาสู่ตนเองและแรงกดดันจากภายนอกไม่สามารถทำอะไรเขาได้เพราะเขาผู้เคยเป็ผู้ยิ่งใหญ่บน์เพียงแรงกดดันเท่านี้ไม่อาจจะทำอะไรกับคนอย่างเขาได้
สำนักกระบี่์ธาราเห็นดังนั้นแล้ว จึงปล่อยแรงกดดันลมปราณเข้าสู่ชู หยาง ทันทีจิตคุกคามกดดัน จากกำลังภายในปะทะเข้ากับ ชู หยาง พวกมันก็หวังเพียงว่าจะหยุดยั้งไม่ให้สมบัติที่มันกำลังจะได้นั้นถูก่ชิงไปขณะที่ปีนป่าย ูเาต้องพยายามกดตดันไม่ให้คนอื่นขึ้นแย่งวสำบัติที่ซ่อนภายในขั้นที่มันยืนอยู่
เมื่อััได้กับสายตาและพลังที่กดดันของศิษย์สำนักกระบี่์ธารา ชู หยาง ได้ปลดปล่อย ลมปราณสังหารโต้ตอบทันที เพียงพริบตาสายตาของพวกมันทั้ง 3 ก็หันมาจับจ้องชู หยาง ทันทีไม่ควรให้ปล่อยให้มันขึ้นไม่งั้นสมบัติที่มันคาดหวังจะไม่ได้รับ แต่ก็ไม่อาจสามารถห้ามให้ชู หยาง ขึ้นมาได้นานๆบันไดมีแสงสีทองปรากฏอยู่้าสุดแม้มันจะริบหรี่แล้วมองไม่เห็นเป็ไรๆแต่ผู้คนจำนวนมากก็ต่างเพื่อจะพยายามขึ้นไปบนจุดสูงสุดให้ได้
ชู หยาง กล่าว ข้าจะจดจำพวกเ้าไว้ที่บังอาจปล่อยลมปราณจิตสังหารใส่ข้า ถ้าไม่เสียเวลากับพวกเ้าถือว่าเป็บุญของพวกเ้าที่ทำมาก็แล้วกัน ชู หยางก็ก้าวผ่านไปโดยที่ไม่ได้สนใจ ศิษสำนักกระบี่์ธารา ปล่อยให้พวกมันยืนงงเป็ไก่ตาแตกทั้งๆที่พลังมันของพวกมันไม่ได้น้อยเลยอยู่ที่พลังจิติญญาขั้นที่ 2 ขั้นที่ 3 ทั้งหมด
ลู่ เม่ย เม่ย เมื่อมองเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก็คิ้วขมวดแล้วรีบลงมาจากชั้นที่ 5,000 เพื่อใช้อำนาจและช่องทางของตนเพื่อปกป้อง ชู หยาง จากการกดดันของศิษย์สำนักกระบี่์ธารา แต่ก็ไม่กล้าคิดว่า ชู หยางนั้นจะไม่ใส่ใจ ตามจริงแล้วนางนั้นสามารถขึ้นไปชั้นบนสุดได้ทันทีถ้าตั้งใจ แต่เนื่องจากว่านางกำลังพยายามดูดลมปราณเพื่อยกระดับขึ้นจิติญญาอยู่จึงไม่ได้รีบร้อนแต่อย่างใด
ทันทีที่ ชู หยาง ก้าวขึ้นมาบนชั้นเดียวกับลู่ เม่ย เม่ย สายตาที่มองผ่านกันมันทำให้รู้สึกไม่สบายใจและรู้สึกว่าดวงจิตของเขาปั่นป่วน จากนั้นชู หยางก็กล่าวว่า เราจำสัญญาที่ให้กับข้าได้ไหม ถ้าเขาชนะเ้าเ้าจะให้ข้าเห็นใบหน้าของเ้า (ระหว่างทางชู หยาง ไม่สนใจของวิเศษหรือแม้กระทั้งสมบัติระดับสุงแม้แต่น้อยมันไม่จำเป็สำหรับเขา ถึงแม้พวกนั้นจะเรียกร้องติดตามชู หยาง ก็ตาม)
ลู่ เม่ย เม่ยกล่าวตอบ งั้นเรามาแข่งกันว่าใครจะถึงชั้นบนสุดของบันได์ก่อนกันถ้าเ้าถึงก่อนข้าจะยอมเอาผ้าคลุมใบหน้าออก แต่ถ้าเ้าแพ้ ข้าก็หวังว่าเ้าจะพูดความจริงกับข้าบางอย่างที่ข้ากำลังสงสัย ตกลงหรือไม่
ชู หยาง กล่าวตอบทันที่ ตกลงแล้วเจอกันใหม่นะแม่นางลู่ และก้าวไปยังบันไดชั้น 5001 ทันที
12K
