ย้อนเวลา พลิกชะตารัก

วันนี้เขามาในชุดเสื้อผ้าแบบสบายๆ ไม่เหมือนทุกครั้ง มีเพียงเสื้อยืดสีขาวรัดรูปกางเกงยีนส์ขายาว มีเสื้อแจ็คเก็ตแบบสบายๆ คลุมอยู่ทำให้ใบหน้าที่สง่างามราวกับเทพบุตรแม้ว่าณัชชาจะไม่เต็มใจที่จะมองเห็นภาพที่ดูดีของเขาในวันนี้ แต่มาวินก็มีรูปร่างหน้าตาที่ยอดเยี่ยมมาก ดวงตาสีน้ำตาลอ่อน คิ้วหนาดกดำ จมูงโด่งโค้งเป็นสัน“ฉันไม่คิดว่าเราไม่มีอะไรต้องคุยกันอีกแล้ว ครั้งที่แล้วฉันพูดชัดเจนทุกอย่าง” ณัชชามีสีหน้าไม่พอใจมาวินต้องการอะไรจากเธออีก เนื่องจากเธอได้บอกเขาชัดเจนแล้วก่อนหน้านี้“นี่คือของ ของคุณใช่ไหม?” มาวินล้วงกระเป๋าและดึงหยกรูปทรงกลมสีเขียวที่ร้อยด้วยด้ายสีแดงออกมาจากข้างใน เขากางฝ่ามือออกและด้านในเป็นวัตถุมงคลสำหรับพกติดตัวเพื่อความแคล้วคลาดปลอดภัย“อืม...ของฉัน มีปัญหาหรือเปล่า?” ณัชชาจ้องมองสักครู่แล้วเธอก็พยายามนึกถึงสิ่งของที่มาวินแสดงต่อหน้าเธอ ความทรงจำของณัชชาไม่ชัดเจนมากนักสำหรับสิ่งนี้ เมื่อเธอเกิดใหม่เธอมีข้อมูลใหม่ๆมากมายที่อยู่ในความทรงจำ บางสิ่งบางอย่างเธอจำได้แค่เลือนลางเท่านั้นแต่เธอค่อนข้างมีความเชื่อในสิ่งของนี้ทันทีที่เธอมองเห็น มันเป็นสิ่งมงคลสำหรับคุ้มครองความปลอดภัย เธอจำได้ว่าเธอได้รับมาจากวัดเมื่อนานมาแล้วเธอเห็นว่ามาวินต้องเดินทางไปทำธุรกิจตลอดทั้งปี ในช่วงนั้นมีข่าวแพร่ทางอินเตอร์เน็ตเกี่ยวกับอุบัติเหตุบ่อยครั้ง เธอรู้สึกเป็นห่วงเขา จึงมีการขอพรจากสิ่งนี้เป็นประจำเพื่อให้เขา แคล้วคลาดปลอดภัยหลังเลิกงานแม้ว่าเธอจะอยากให้มาวินเป็นคนพกติดตัวก็ตาม แต่เธอคิดว่ามาวินไม่ต้องการสิ่งของแบบนี้ ถ้าเธอมอบให้มาวินเขาจะเยาะเย้ยเธอและดูล้าหลังเกินไป"ส่งคืนให้ฉัน มันไม่เหมาะที่จะอยู่กับคุณ" ณัชชาคิดว่าไม่ช้าก็เร็วมาวินก็จะมีผู้หญิงคนอื่นและพาเธอเข้าไปอยู่ในบ้านและสิ่งต่างๆของเธอจะถูกทำลายทิ้งเพราะเธอไม่ได้ไปที่นั่นแล้วณัชชาเอื้อมมือของเธอและกำลังจะหยิบมันจากมือของมาวิน แต่มือของมาวินกลับรีบเก็บของเข้าไปในกระเป๋าของเขาณัชชากระพริบตา “คุณจะไม่คืนของให้ฉันเหรอ?”"นี่มันเป็นของฉัน ตอนนี้มันอยู่กับฉัน มันก็ต้องเป็นของฉันสิ"ณัชชาพูดไม่ออกและแค่อยากจะกลอกตา เธอยักไหล่และรวบเสื้อคลุมขึ้นมา "ถ้าคุณอยากได้มากนัก ก็เอาไป" ณัชชาไม่สนใจเรื่องเล็กน้อยอันที่จริงมาวินมาที่นี่ ไม่ได้ตั้งใจเอาสิ่งของมาคืนให้ณัชชา เขามีจุดประสงค์อื่น"เดี๋ยวก่อน" ดวงตาของมาวินร้อนแรงและโกรธเล็กน้อย "คุณชอบฉันใช่ไหม?" แววตาเย็นเยียบในดวงตาถูกแทนที่ด้วยประกายอ่อนโยนและอบอุ่นก่อนหน้านี้มาวินมีความคิดว่าณัชชาสนใจในเงินและอำนาจของเขามากกว่า ดังนั้นเธอจึงอยากที่จะอยู่กับเขา เขายอมรับว่าณัชชาและผู้หญิงทุกคนคงจะเหมือนกันทั้งหมด แต่จนกระทั่งเมื่อวานนี้เขาได้เห็นสิ่งนี้ เขารู้สึกว่าณัชชาแตกต่างเธอไม่ได้ต้องการเงินของเขา แต่เธอมีความรู้สึกกับเขา“แต่ตอนนี้ฉันไม่ได้ชอบคุณแล้ว” ณัชชาหันกลับมาเธอพูดอย่างชัดเจนดวงตาของเธอแน่วแน่เธอไม่รู้ว่าทำไมมาวินมีความคิดเช่นนี้ได้อย่างไร มีใครให้คำแนะนำอะไรกับเขาหรือเปล่าใบหน้าของมาวินมืดมิดเขามองไปที่ณัชชาหญิงสาวที่อ่อนโยนและนุ่มนวล แต่ในตอนนี้เธอมีแววตาที่เย็นชามากขึ้น และไม่มีเขาอยู่ในสายตาของเธออีกต่อไป ความโกรธก็พุ่งออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ "เรามาเริ่มต้นกันใหม่นะ"ไม่มีอะไรที่เขาต้องการแล้วไม่ได้ แม้แต่ณัชชา เขาต้องการเอาชนะเธอ เขาไม่ต้องการแพ้และสุดท้ายแล้วณัชชาจะถูกผู้ชายคนอื่นๆพรากไปจากเขาณัชชาหัวเราะเยาะเธอรู้ว่าคนอย่างมาวิน เขาไม่สามารถเข้าใจผู้คนได้ เขามาเสนอและขอให้เริ่มต้นใหม่และคิดว่าเธอจะเริ่มต้นใหม่กับเขาอีกครั้ง เธอไม่มีเวลาพอที่จะเสียใจครั้งแล้วครั้งเล่า และพบจุดจบอย่างอนาถ"พ่อเลี้ยง, คุณว่างไม่ได้หมายความว่าฉันว่างด้วย ตอนนี้ฉันยุ่งมากฉันไม่มีเวลาคุยเรื่องความรักกับคุณ" ณัชชาไม่พอใจ ตอนนี้เธอกำลังคิดที่จะกลับไปอ่านบทมาวิน: "อ่านบทละคร?""ฉันให้เงินเธอ 10 ล้าน เย็นนี้ไปดินเนอร์กับฉัน เธอไม่ต้องอ่านบทละครบ้าบอนี่แล้ว"มาวินไม่ต้องการยอมแพ้ณัชชา แต่ณัชชาไม่สนใจเขา เธอไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากคิดหาวิธีไล่เขากลับไปเช้าวันนี้ก่อนที่มาวินจะมาหาณัชชาที่นี่ มาวินและมานิตย์ได้มีการโทรคุยกันเกี่ยวกับเรื่องนี้ แต่แผนการของพวกเขาถูกอีกฝ่ายหัวเราะเยาะ และไม่สนใจอะไรเลยด้วยซ้ำสำหรับข้อเสนอของเขา มานิตย์แนะนำเขาให้รู้จักกับผู้หญิงคนอื่น ๆ ที่มีสถานะเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยแบบเดียวกับณัชชามีหญิงสาวหน้าตาสวยงามมากมายในโรงเรียน แต่ มาวินแตกต่าง เขาไม่ต้องการการแทนที่ในตอนนี้ เขาเพียงต้องการเอาชนะณัชชาณัชชามองไปที่ดวงตาของมาวินเหมือนคนงี่เง่า อาหารที่มีมูลค่าและราคาแพงขนาดนั้น อาจจะทำให้เขาล้มละลายได้ไม่ช้าก็เร็วณัชชาดึงเสื้อคลุมของเธอแน่นขึ้น เธอส่ายหัวและตัดสินใจเด็ดขาด และมีความคิดที่ไม่ต้องการยุ่งเกี่ยวกับมาวินอีกตลอดชีวิต “พ่อเลี้ยงมาวิน , ฉันแนะนำให้คุณไปลงทุนกับดาราหญิงคนอื่นเถอะ ฉันไม่ต้องการมัน”มาวินรู้สึกเพียงว่ากล้ามเนื้อสีเขียวที่หน้าผากของเขากำลังไหลย้อน เขากระชากและดึงไหล่ของณัชชาเข้ามาใกล้เขา เสื้อคลุมของเธอหลุดลงครึ่งหนึ่งเผยให้เห็นด้านในของต้นแขนผิวสีขาวพราวของณัชชาณัชชามองเขาด้วยแววตาเกรี้ยวกราด ร่างกายของเธอสูบฉีดโดยสัญชาตญาณเธอมองลงไปที่เสื้อผ้าที่ฉีกขาดของเธอและผลักมาวินออกไป"ไม่ต้องมารบกวนฉันอีก" ณัชชาฮึดฮัดและขมวดคิ้ว พูดด้วยน้ำเสียงตะคอกณัชชาไม่แยแสมาก เป็นครั้งแรกที่มาวินรู้สึกว่าเขาผิดหวังอย่างมาก ยิ่งณัชชาเกลียดเขามากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งอยากอยู่ในสายตาของเธอมากขึ้นเท่านั้นและเขาไม่สามารถมองหาผู้หญิงคนอื่นมาแทนได้เลยถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป เขาเชื่อว่าไม่นานเขาจะต้องเสียเธอไปจริงๆณัชชาไม่รู้จะอธิบายให้มาวินเข้าใจอย่างไร เธอไม่สามารถพูดได้ว่าเธอเคยตายมาแล้วครั้งหนึ่ง ชีวิตการอยู่เป็นนกน้อยในกรงทองของมาวันนั้น ไม่ได้สวยงามแบบที่คนภายนอกมองเห็น มีเรื่องราวต่างๆมากมายสร้างความเจ็บปวดจนถึงช่วงชีวิตสุดท้ายของเธอเธอไม่ได้โทษว่าเป็นความผิดของเขาทั้งหมด เมื่อชาติก่อนเธอตาบอดหลงรักผู้ชายไม่มีหัวใจ จึงทำให้ชีวิตยุ่งเหยิงและสุดท้ายก็เสียชีวิตอย่างอนาถแต่เธอไม่สามารถกลับไปมีชีวิตแบบนั้นได้อีกต่อไปเธอกลัวว่าจะได้รับบาดเจ็บอย่างทรมาน สักวันมาวินต้องแต่งงานมีครอบครัวที่เหมาะสมทางสังคม เธอต้องถูกขับไล่ออกไปหากชะตาชีวิตที่แล้วเป็นแบบนี้ ก็ควรที่จะแก้ไขและไม่เดินตามเส้นทางเดิมตั้งแต่แรก"พ่อเลี้ยง, เงินของคุณไม่สามารถซื้อชีวิตของฉันได้" ณัชชากล่าวอย่างจริงจัง มาวินยอมรับไม่ได้ว่าเงินของเขาซื้อบางอย่างที่เขาต้องการไม่ได้ในโลกนี้ จากนั้นณัชชา ก็พูดต่อ"คุณไม่เคยรักใครจริงๆ"

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 39 คุณไม่เคยรักใครจริงๆ

คล้ายกับเรื่องย้อนเวลา พลิกชะตารัก ที่คุณอ่าน

ย้อนเวลา พลิกชะตารัก

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 39 คุณไม่เคยรักใครจริงๆ

คล้ายกับเรื่องย้อนเวลา พลิกชะตารัก ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้