เช้าวันต่อมา...
ประธานชมรมอย่างอาวินก็ได้เรียกทุกคนมาพบที่หอประชุมของหมู่บ้าน
"ทุกคนครับ กิจกรรมวันแรกของเราคือปลูกต้นไม้ในป่าทางด้านโน้นครับ พี่มาคินจะนำทางไป พร้อมกันแล้วนะครับ" อาวินประกาศเสร็จมาคินก็เดินนำไปทันที เมื่อทุกคนมาถึงก็พบกับลานกว้างขนาดใหญ่ มีต้นหญ้าขึ้นไกลสุดลูกหูลูกตา มีดอกไม้หลากสีประปรายอยู่เป็ระยะ
"โหแก สวยมาก ดูตรงนั้นสิ มีดอกอะไรไม่รู้" ลัลนาเขย่าแขนฮาน่ากึ่งจูงกึ่งลากให้เดินตามมา
"ดอกนั่น...." คุ้นๆแฮะ ลัลนากำลังจะเด็ดมัน แต่เด็ดยังไงก็ไม่ได้ มันไม่ยอมขยับเลย
"บ้าจริง ดอกนี่เด็ดยากชะมัด"ลัลนาว่า
"ไหนฉันลองซิ" ฮาน่าลองเด็ดดูบ้างแต่ก็เป็เหมือนกัน นอกจากมันจะไม่ยอมขยับแล้วเธอยังรู้สึกเจ็บมืออีกต่างหาก
"พี่เอาให้...อะนี่" จู่ๆมาคินก็ยื่นมือมาเด็ดดอกนั่นแต่ที่แปลกคือมันดันหลุดติดมือเขามาเฉยเลย เขายื่นดอกไม้ให้ฮาน่า เด็ดให้ตายยังไงก็ไม่ได้หรอก หึ มาคินคิดในใจพร้อมกับแสยะยิ้มอย่างพอใจ
"ไม่ใช่หนู ลัลนาต่างหาก" ฮาน่าบอก มาคินจึงยื่นให้ลัลนาแทน
"มันคือดอกอะไรหรอคะ เหมือนดอกกล้วยไม้แต่...ลำต้นไม่เหมือน" ลัลนาถามเขาพลางพิจารณาดอกไม้ในมือตนเอง
"ดอกอุรคะ"
"ชื่อดอกไม้อะไรพิลึกจัง" ลัลนาทำหน้างุนงง
"ดอกอุรคะ จะขึ้นเฉพาะในป่าแถบนี้เท่านั้น เป็ดอกไม้หายาก"
"แล้วทำไม..." ลัลนากำลังจะถามต่อว่าทำไมเขาถึงเด็ดมันได้แต่เธอกับฮาน่าถึงเด็ดไม่ได้
"จะเริ่มปลูกได้หรือยัง คนอื่นเขานำไปไกลแล้วนะ" เหมือนเขาจะอ่านใจเธอได้จึงบ่ายเบี่ยง
"ก็มัวแต่ดูดอกเอ่อ....ดอก" ลัลนาทำท่าครุ่นคิดชื่อของดอกไม้ที่ชายหนุ่มเพิ่งบอกแต่เธอกลับลืมได้ซะนี่
"ดอกอุรคะ" ฮาน่าพูดแทรก
"ความจำดีนี่" มาคินยักคิ้วให้ฮาน่าโดยมีสายตาของลัลนาสังเกตอยู่
สองสาวใช้เสียมขุดหลุมอย่างขมักเขม้น แสงแดดจัดที่ส่องลงมาทำให้สองสาวคล้ายจะเป็ลม
"จะรอดไหมเรา นี่แค่วันแรกนะ" ลัลนาบ่น
"เอาน่า รีบๆทำให้เสร็จเถอะ" ฮาน่าบอก
"สาวน้อยของพี่ร้อนไหมคะ อะนี่" อาวินยื่นหมวกมาสวมให้ฮาน่า จนอีกคนที่ยืนข้างๆถึงกับเบะปากใส่เขา
"ขะ ขอบคุณค่ะ" เธอยิ้มให้เขา
"หิวน้ำไหมคะ"
"หิวค่ะ แต่...มือเปื้อน รอเสร็จก่อนก็ได้คะ" เธอบอก
"นี่ไง เดี๋ยวพี่ป้อนเอง" เขาเปิดขวดน้ำกำลังจะยื่นขวดมาให้เธอดื่ม
หมับ! มาคินคว้าน้ำไปจากมืออาวิน ก่อนจะยกขึ้นดื่ม
"อ้าว!ไอ้คิน กูจะป้อนน้องเนี่ย อะไรของมึงวะ" อาวินโวยวาย
"กูก็หิวน้ำ ขอกินไม่ได้ไง" เขาบอกก่อนจะยักใหล่
"เออๆ ฮาน่าเดี๋ยวพี่ไปเอามาให้ใหม่นะ" อาวินบอกกับเธอก่อนจะเดินไปอย่างหัวเสีย
"ไง เสน่ห์แรงใช่เล่นนะ" มาคินพูดกับเธอเบาๆ
"พี่ว่าไงนะ"
"เปล่า"
"อะไรของเค้าวะ" ฮาน่าที่ทำหน้างงงวยแล้วหันไปหาเพื่อน
"ถ้าแกกับพี่เขาไม่ถูกกัน ฉันก็คงคิดว่าพี่เขาหึงแกอยู่" ลัลนาบอก
"หึงฉัน จะบ้าหรอ"
"แต่แกคงไม่ได้ชอบพี่เขาหรอกใช่ไหม" ลัลนาถาม
"มะ ไม่นี่"
"ก็ดีแล้ว เพราะแกต้องช่วยฉันจีบพี่เขา" ลัลนาพูดอย่างมั่นใจ อะไรที่ทำให้ยัยนี่มีความกล้าขนาดนี้
"อะไรนะ แกจะจริงจังกับเขาหรอ แกก็รู้ว่าเขาอยู่ในป่าในดงแบบนี้เนี่ยนะ" ฮาน่าเตือนเพื่อนด้วยความเป็ห่วง
"เวลาฉันอยู่ใกล้เขาฉันรู้สึกว่าพี่เขามีอะไรที่น่าค้นหา มันดึงดูดฉันอ่ะแก" ลัลนาบอกพร้อมกับบิดตัวไปมา
"บ้าผู้ชาย" เธอส่ายหัว
"กิจกรรมแรกวันนี้ผ่านไปด้วยดีครับ ขอบคุณพวกน้องๆมากที่ร่วมแรงร่วมใจกัน กลับไปพักได้ครับ พรุ่งนี้มีกิจกรรมอะไรจะบอกอีกทีครับ" ประธานชมรมประกาศ
"เหนื่อยเป็บ้าเลยแก ฉันไม่เคยทำอะไรแบบนี้เลย ปลูกต้นไม้ไปกี่ต้นแทบไม่ได้นับ มือฉันแตกหมดแล้วเนี่ย ดูแกสิไม่เห็นเป็อะไรเลย" ลัลนาจับมือเพื่อนพลิกไปพลิกมาเพื่อสำรวจ
"ก็ฉันทำสวนกับพ่อมาั้แ่9ขวบ ก็เลยชินมั้ง"
"แต่มือแกยังนุ่มเหมือนไม่เคยทำงานหนักมา"
"ต้องไปขอยาจากพี่มาคินมาทาให้แกแล้วล่ะมั้ง" ฮาน่าแซว
"แหนะ มีแซวนะ" ลัลนาเขิลจนหน้าแดง "แกช่วยไปขอให้หน่อยสิ นะๆ ฉันไม่กล้าไปเองอ่ะ" ลัลลาอ้อน
"เอาจริงหรอ ฉันแค่แซวเล่นเอง"
"เอาจริง"
"แต่ฉันไม่อยากไปอ่ะ"
"แกอ่ะ ไหนบอกจะช่วยฉันจีบพี่เขาไง" ลัลนาทำหน้าเศร้า
"เออๆ ก็ได้" เธอจำใจต้องตอบรับเพื่อนไป
18:00 น.
ฮาน่าถือตะเกียงส่องไปตามทางพยายามมองหาว่าบ้านมาคินอยู่ตรงไหน เขาชี้มาทางนี้นี่นา เธอมองไปรอบๆที่มืดสนิท ไม่มีผู้คนออกมาเดินเพ่นพ่านให้ถามทางเลยสักคน
"คุณมาทำอะไรเวลานี้ครับ" ผู้ชายคนหนึ่งถามเธอ เขาเดินมาตอนไหนก็ไม่รู้
"คุณ...ผู้ช่วยพี่มาคินใช่ไหมคะ"
"ใช่ครับ ว่าแต่คุณมาทำอะไร ท่านหัวหน้า เอ่อ คุณมาคินสั่งว่าห้ามออกจากที่พักหลังห้าโมงเย็นไม่ใช่หรอ" เขาบอกต่อ
"ใช่ค่ะ แต่ว่าฉันมีธุระนิดหน่อย คุณช่วยพาไปหาเขาหน่อยได้ไหมคะ"
"ได้ครับ งั้นตามผมมา"
"ว่าแต่คุณชื่ออะไรนะคะ"
"ผมราจครับ เรียกราจเฉยๆก็ได้ เพราะผมน่าจะอายุเท่าๆกับคุณ" เขาบอก
"ค่ะ ขอบใจราจมากนะที่ช่วยบอกทาง"
"ไม่เป็ไรครับ" ราจพาเธอมาหยุดอยู่ที่บ้านหลังหนึ่ง เป็บ้านที่ทำด้วยไม้แผ่นใหญ่ๆมีรวดลายสวยงาม ซึ่งต่างจากบ้านทั่วไปอย่างเห็นได้ชัดมีเพียงอย่างเดียวที่เหมือนกันคือตัวบ้านถูกยกสูงขึ้นจากพื้นดิน มีบันได้ให้เดินขึ้นไป ทั้งหลังถูกประดับด้วยดอกไม้อุรคะแต่มันกลับดูไม่เหี่ยวเหมือนเพิ่งเด็ดมาใหม่ๆเลย เหนือประตูทางเข้ามีแผ่นไม้สลักเป็ภาษาอังกฤษว่า
"KING"
"ถึงแล้วครับ งั้นผมขอตัวก่อนนะ" แล้วราจก็ทิ้งให้เธอยืนอยู่คนเดียวหน้าประตู
ฮาน่าจับลูกบิดประตูก่อนจะค่อยๆเปิดมันออก กลิ่นดอกไม้อ่อนๆปะทะเข้าจมูกเธอ ภายในตัวบ้านดูสะอาดสะอ้าน ข้าวของถูกจัดเป็ระเบียบ เธอเดาว่านี่น่าจะเป็ห้องรับแขก เธอเดินสำรวจไปเรื่อยๆและเธอได้พบกับห้องๆหนึ่งที่ถูกปิดสนิทอยู่ เขาอาจจะอยู่ในห้องนี้ก็ได้ เธอเอื้อมมือไปจับลูกบิดช้าๆ
"ทำอะไรน่ะ!" เสียงมาคินตวาด
"พะพี่ เล่นอะไรเนี่ยใหมดเลย" เธอว่า
"เธอกล้ามากนะ เวลานี้เธอควรจะอยู่ที่พักของตัวเองไม่ใช่เหรอ ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่าห้ามออกมาข้างนอก!" เขาดุเสียงเเข็ง
"พี่ฟังก่อนสิ ยัยลัลนาให้หนูมาขอยากับพี่ มันเจ็บมือ" เธออธิบาย
"แต่ยังไงเธอก็ไม่ควรออกมา ถ้าเป็อะไรไปจะทำยังไง"
"ขอโทษค่ะ แต่หนูสงสารเพื่อนก็เลย..."
"คนดีเสียจริงนะ ทนเห็นเพื่อนเจ็บไม่ได้ว่างั้น"
"ค่ะ" หญิงสาวก้มหน้าอย่างรู้สึกผิด เขาจะด่าจะว่าอะไรก็ยอมแล้วนาทีนี้ เพราะเธอดื้อฝ่าฝืนกฏเองนี่นา
"ดี! งั้นมาดูกันว่าเพื่อนเธอจะทนเห็นเธอเจ็บได้หรือเปล่า" เขาบอกก่อนจะกระชากแขนเธอ "มานี่"
"ไปไหนคะ ปล่อยนะ!"
คนตัวเล็กถูกผลักเข้าไปด้านในห้องที่มืดสนิท ก่อนที่เขาจะปิดประตูเสียงดัง
ปัง !!!!
"พี่จะทำอะไร" ฮาน่ามองไปรอบๆ แสงไฟสลัวๆที่มาจากตะเกียงไฟไม่กี่ตัว ช่วยทำให้เธอได้มองเห็นว่ามันน่าเป็ห้องนอนเอง ในนี้มีเตียงและข้าวของเครื่องใช้ปกติทั่วไป
"ก็ทำแบบที่เธออยากให้ทำไง มาหาผู้ชายถึงที่...ไม่รู้จริงๆหรือว่าแกล้งโง่" เขาขยับเข้ามาใกล้เธอ
"นี่ หนูไม่ได้คิดอะไรบ้าๆแบบนั้นสักหน่อย" เธอชี้หน้าเขาให้ออกห่าง
เขาขยับเข้ามาเรื่อยๆ จนเธอหมดทางหนีหลังชนกับผนังห้อง ปึก! เขาใช้มือข้างหนึ่งยันผนังไว้ก่อนจะโน้มใบหน้าอันหล่อเหลาเข้าใกล้อีกฝ่ายเรื่อยๆ
"ยะ อย่านะ..." เธอหลับตาปี๋
"อย่าคิดจะดื้อกับพี่ เพราะพี่ไม่ใช่คนดีเหมือนอาวิน" เขาบอก ก่อนที่เธอจะค่อยๆลืมตามอง เขาจนถอยห่างจากเธอไปหลายก้าวก่อนจะพูดต่อ
"แล้วอย่าเข้าบ้านคนอื่นแบบนี้อีก ไม่งั้นเธออาจจะไม่ได้มายืนอยู่ตรงนี้" เขาขู่เธอ
***ดอกอุรคะ : แปลว่าดอกที่ขึ้นบริเวณที่มีงู เอามาจากคำว่า อุรคะ=ผู้ที่ไปด้วยอก งู,นาค***
ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยงับ ????????????
1K
