ตอนที่ 4
ตงหวางโจ วันนี้เขาออกมาหาเก็บสัตว์ทะเลที่มาเกยตื้นที่ชายหาด เพื่อที่จะได้นำไปทำอาหาร หรือถ้ามีมากเขาก็สามารถนำไปขายได้ เนื่องจากที่บ้านของเขานั้นยากจน ไม่มีเรือที่จะออกไปจับสัตว์ เหมือนกับคนอื่นเขา จึงทำได้เพียงหาเอาตามโขดหินเท่านั้น
เขาเหลือเพียงแม่คนเดียว แต่ต้องเลี้ยงลูกชายสามคนมาอย่างยากลำบาก เนื่องจากพ่อของเขานั้นเสียไปั้แ่ยังเล็ก เขามีน้องชายอีกสองคน ตอนนี้แต่งงานแล้ว และมีหลานอีกสองคน การหาอาหารจึงจำเป็ต้องขยันมากยิ่งขึ้น ไม่อย่างนั้นคงไม่เพียงพอกับแปดชีวิต ที่อยู่กันอย่างแออัดในบ้านหลังเล็กนี้
วันนี้น้องชายออกไปรับจ้างชาวบ้านคัดแยกสัตว์ ที่ออกไปหามาได้ เขาจึงได้ออกมาที่ชายหาดคนเดียว เขาค่อยๆ ดูไปตามซอกหิน เพราะสัตว์ทะเลพวกนี้มักจะหาที่หลบ เขาค่อยๆ หาไปเรื่อยๆ จนเมื่อเดินไปได้สักพัก เขากลับเห็นเหมือนว่ามีคนนอนอยู่ โดยที่เกยอยู่บนโขดหิน และ่ตัวอยู่ในน้ำ เขาคิดว่าไม่น่าจะดีแล้ว เขาจึงรีบเดินเข้าไปดูทันที
เมื่อเขาดูแล้วเป็ผู้หญิงอย่างแน่นอน แต่ทำไมถึงได้มานอนอยู่ตรงนี้กัน ไม่รู้ว่านอนอยู่ตรงนี้นานแล้วหรือยัง เพราะนี่ก็เกือบเย็นแล้ว เขาจึงได้เข้าไปใกล้ และเอามืออัง ไปที่จมูก เพราะว่าไม่รู้ว่ายังมีชีวิตอยู่หรือเปล่า
"ยังหายใจอยู่ ยังไม่ตาย" เขาพึมพำเบาๆ คนเดียว เพราะว่าเมื่อเอามืออังดูแล้ว ยังหายใจอยู่จริงๆ แต่เป็ใครกันนะ ทำไมถึงได้มาอยู่ตรงนี้กัน ด้วยความอยากรู้ จึงค่อยๆ ปัดผมที่ปกอยู่บนใบหน้าออกไป จึงได้เห็นหน้าคนที่นอนอยู่ทันที
"ซ่งซูหลิน" เขาอุทานเรียกชื่อทันที เพราะจำได้ว่าเป็ลูกสาวของบ้านซ่ง ที่เขาได้ยินว่าเธอนั้นป่วยอยู่เป็ประจำ แล้วเธอมาทำอะไรแถวนี้กัน อย่าบอกนะ ว่าเธอ้าที่จะฆ่าตัวตาย ไม่ได้แล้ว เขาต้องรีบพาเธอกลับไปที่บ้านก่อน แต่ว่าถ้าจะไปที่บ้านของเธอก็ไกลเหมือนกันนะ แต่ถ้าไปที่บ้านของเขาก็จะใกล้กว่า อย่างนั้นไปที่บ้านของเขาก่อนแล้วกัน
เมื่อคิดได้อย่างนั้นแล้ว จึงรีบอุ้มอีกฝ่ายเข้าในอ้อมแขนทันที เมื่ออุ้มแล้วก็ไม่ได้มีปัญหาอะไร เพราะว่าเธอนั้นตัวเบามาก ไม่รู้ว่าได้กินอะไรบ้างหรือเปล่า เขาไม่รอช้า พาเธอเดินกลับไปที่บ้านของเขาทันที เจอกับชาวบ้านที่มาหาสัตว์ทะเลด้วยเหมือนกัน
"หวางโจ อุ้มใครมากันล่ะนั่น เกิดอะไรขึ้น ผู้หญิงที่ไหนกันล่ะ"
"ป้าจู ผมเจอเธอนอนอยู่ตรงโขดหินครับ ไม่รู้ว่าทำไมถึงได้ไปนอนตรงนั้นกัน แต่เห็นว่ายังหายใจอยู่จึงได้อุ้มขึ้นมาจากน้ำ เป็ลูกสาวคนเล็กของบ้านซ่งครับ"
"แล้วเธอจะพาไปไหนกันล่ะ" จูหลัน ที่เห็นว่าเขาพาหญิงสาวมาอย่างนี้จึงอดที่จะสงสัยไม่ได้
"ผมจะพาไปที่บ้านก่อนครับ แล้วค่อยไปตามญาติของเธอให้มารับ จะพาไปที่บ้านของเธอเลยก็ไกลเกินไป" เขาบอกไปตามความเป็จริง ตามที่คิดเอาไว้
"เธอทำอย่างนี้ ระวังทางบ้านนั้นจะบังคับให้เธอรับผิดชอบนะ ไม่น่าที่จะอุ้มมาอย่างนี้เลย" เมื่อเห็นเด็กหนุ่มที่ขยันขันแข็งั้แ่ยังเล็กเพราะว่าต้องทำงานเลี้ยงแม่และน้อง เป็คนที่ขยันมากๆ คงจะต้องถูกบ้านซ่งจับแต่งงานกับลูกสาวจอมขี้โรคคนนี้อย่างแน่นอน เพราะการที่เขาอุ้มหญิงสาวขึ้นมาอย่างนี้ ไม่ต้องบอกว่าได้แนบชิดกันไปแล้ว และคงจะปฏิเสธความรับผิดชอบไม่ได้
ส่วนตงหวางโจ ที่คิดตาม เขาเองก็ลืมที่จะคิดถึงเื่นี้ เพราะเขา้าที่จะช่วยเธอเท่านั้น เพราะถ้าเขาปล่อยเธอเอาไว้ตรงนั้น เขากลัวว่าเธอจะโดนคลื่นซัดจมลงในทะเลก็เป็ได้
"ผมแค่อยากที่จะช่วยเธอเท่านั้นครับ ไม่ได้คิดเื่อื่น"
"เฮ้อ รีบไปเถอะ ไม่รู้ว่าอยู่ในน้ำนานหรือยัง รีบให้ใครเช็ดตัวแล้วก็เปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนแล้วกัน" ในเมื่อไม่สามารถแก้อะไรได้แล้ว คงได้แต่ทำใจ และได้แต่ส่งสาร ตงหวางโจ คนนี้ ที่ได้ผู้หญิงที่ไม่มีใครในหมู่บ้านชายทะเลคนนี้ไปอย่างแน่นอน
"ครับ ป้า ผมไปก่อนนะครับ"
พูดเสร็จแล้วจึงได้รีบอุ้มหญิงสาวไปที่บ้านทันที เมื่อมาถึงบ้านก็เห็นว่าแม่ของเขานั้นอยู่ที่บ้านก็ยิ้มออกมาทันที
"หวางโจ ลูกไปพาหญิงสาวที่ไหนมากัน ทำไมถึงได้เปียกปอนอย่างนั้น" เมื่อเห็นว่าลูกชายที่ออกไปหาสัตว์ทะเล แต่วันนี้กลับมาเร็วกว่าทุกวัน ทั้งยังพาหญิงสาวที่ไม่ได้สติกลับมาด้วยจึงได้ถามออกไปด้วยความสงสัยทันที
"แม่ครับ ผมเจอเธอที่โขดหินที่ผมไปหาสัตว์ทะเลครับ เห็นว่าเธอแช่น้ำอยู่ แต่ยังมีลมหายใจอยู่นะครับ เป็ลูกสาวของบ้านซ่ง ไม่รู้ว่าเธอไปทำอะไรที่ทะเลกัน ในเมื่อเธอเจ็บป่วยอยู่ไม่ใช่หรือครับ"
เขาเองยังอดที่จะสงสัยไม่ได้ จะว่าไปเก็บสัตว์ทะเลเหมือนพวกเขาไม่น่าเป็ไปได้ เพราะบ้านซ่งรักลูกสาวคนนี้เป็อย่างมาก และยิ่งเจ็บป่วยอย่างนี้คงไม่ยอมให้ทำอะไรอย่างแน่นอน
"ลูกไปอุ้มมาอย่างนี้ มีใครเห็นหรือเปล่า" เธออดที่จะเป็กังวลไม่ได้ เพราะถ้ามีคนเห็นคงจะไม่สามารถที่จะปฏิเสธความรับผิดชอบกับลูกสาวบ้านซ่งคนนี้ได้ ถ้าเป็อย่างนั้น บ้านของเธอจะไม่ลำบากมากกว่าเก่าอย่างนั้นหรือ
"มีชาวบ้านที่จับสัตว์น้ำอยู่ครับ แต่ผมคงจะปล่อยให้เธอแช่น้ำอยู่อย่างนั้นไม่ได้หรอกครับ แม่ช่วยเช็ดตัว และเปลี่ยนเสื้อผ้าที่เปียกออกได้หรือเปล่าครับ" เขารู้ถึงความกังวลใจของแม่ แต่จะให้เขาทำอย่างไรกัน ในเมื่อเขาเห็นว่าเธอลำบากอยู่และอาจจะจมลงไปได้ทุกเมื่อ เขาไม่สามารถนิ่งนอนใจทำเป็ไม่รู้ไม่เห็นได้หรอกนะ
"เฮ้อ แม่รู้แล้ว พาเข้าไปในห้อง เดี๋ยวให้น้องสะใภ้ของลูกช่วยทำให้แล้วกัน เหมยหลิน ฮวาเหลียน มานี่หน่อย" บอกพร้อมทั้งเรียกลูกสะใภ้ทั้งสองคนทันที
"ค่ะ แม่สามี มีอะไรหรือเปล่าคะ พอดี ฮวาเหลียนเข้าป่าค่ะ ยังไม่กลับลงมาเลยค่ะ"
"เข้าไปเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้ลูกสาวบ้านซ่งหน่อย แล้วหาชุดให้เธอเปลี่ยนก่อนด้วย หวางจงไปช่วยมาจากทะเลน่ะ"
"ค่ะ แม่สามี"
รับคำแม่สามี พร้อมทั้งเดินเข้าไปที่ห้องของพี่สามีทันที ก็เห็นว่ามีลูกสาวบ้านซ่ง อยู่จริงๆ จึงเข้าไปจัดการทันที หลังจากที่พี่สามีออกไปจากห้องแล้ว พร้อมทั้งมองลูกสาวบ้านซ่งอย่างสงสาร เพราะร่างกายที่ผอมบางอย่างนี้ เหมือนไม่ได้กินอะไร ไม่ใช่ว่าบ้านซ่งจะรักลูกสาวคนนี้ไม่ใช่หรือ แล้วเกิดอะไรกันขึ้นนะ ถึงได้ไปอยู่ในทะเลได้ น่าสงสารเสียจริง
( ฝากติดตามด้วยนะคะ )
294
